Putin (film)

Putin – anglojęzyczny polski film biograficzny z 2024 roku w reżyserii Patryka Vegi na podstawie autorskiego scenariusza. Film swoją premierę miał podczas 53. Międzynarodowego Festiwalu Molodist w Kijowie.

Film przedstawia życie Władimira Putina i koncentruje się na kluczowych momentach z prawdziwego życia Putina^[3][4], w tym na jego dzieciństwie w Leningradzie w powojennym Związku Radzieckim, opuszczeniu przez matkę, wcieleniu do KGB i późniejszej karierze oficera wywiadu w okresie zimnej wojny, a także na jego kadencji na stanowisku prezydenta Rosji. Film kończy się sfabularyzowanym przedstawieniem śmierci Putina^[5].

Film kręcono w różnych krajach, aby autentycznie ukazać ważne miejsca związane z życiem i karierą Putina, w tym w Rosji, Ukrainie, Izraelu, Syrii, Jordanii i Polsce^[4].

Źródło: ^[6]

Film został zaprezentowany międzynarodowym dystrybutorom na Festiwalu Filmowym w Cannes^[7].

Michał Zacharzewski z „Rzeczypospolitej” nazwał Putina „najgorszym” filmem Vegi, twierdząc, że kinowy spektakl to „jeden wielki chaos. Reżyser skacze bez ładu i składu po kolejnych epizodach z życia bohatera, wypuszczając się nawet w wyimaginowaną przyszłość i pokazując go półnagiego w zabrudzonych pampersach”^[8]. Z kolei według Wiktora Świetlika z Interii film jest aż zbyt konsekwentny, ale nie w narracji, lecz wytwarzaniu „rzeczywistości” godnym sowieckich służb:

Metoda „kreowania rzeczywistości” była nowatorskim działaniem wprowadzanym przez sowiecki wywiad już u jego zarania, a dziś coraz lepiej opisanym. […]. Vega pokazuje ten właśnie sposób działania^[9].

Zdaniem Dawida Muszyńskiego z portalu NaEkranie.pl film promuje przy tym szkodliwą wizję losów rosyjskiego dyktatora:

w wizji Vegi jest marionetką, która nie potrafi sama decydować. Potrzebuje, by cały czas ciemna moc popychała go do złego. Reżyser robi coś strasznego w tym filmie. Usprawiedliwia i uczłowiecza tego człowieka w oczach widza. A przynajmniej stara się to zrobić. Chce wzbudzić u nas politowanie nad jego losem. W jednym z wywiadów mówi nawet, że przez takie działanie chce odebrać Putinowi moc lęku. Jego celem było obdarcie rosyjskiego przywódcy z demoniczności, by ludzie przestali się go bać. Jeśli taki był jego cel, to niestety ponosi sromotną porażkę^[10].

Jakub Majmurek zauważył, że Putin nie jest analizą kontekstu, w jakim do władzy doszedł Putin, lecz katalogiem stereotypów wokół Rosjan, zupełnie ignorującym krótkotrwały okres wolności narodu rosyjskiego w latach 90.:

dzieci pijące wódkę na ulicach Leningradu, wyglądającego jakby panowała tam wieczna zima; pijany Jelcyn przysypiający na podłodze swojego gabinetu; ropuchowaci oligarchowie rozkradający kraj, objadający się kawiorem w towarzystwie pięknych kobiet. Rosyjskie społeczeństwo okazuje się zaś całkowicie bezradne i bierne wobec uskutecznianej przez diabelskie siły, wprowadzanej w życie przez Putina i jego otoczenie intrygi^[11].

Łukasz Kołakowski z portalu Movies Room zwrócił też uwagę na nieudane wykorzystanie sztucznej inteligencji do nałożenia wyglądu Putina: „Ten Putin wygląda fatalnie, jest maksymalnie sztuczny, a momentami, kiedy nie ma w pobliżu innych aktorów z prawdziwymi twarzami czujemy, jakbyśmy oglądali jakąś nieudolną animację”^[12].

Z niesmakiem przyjmowano też drastyczność, a zarazem płytkość w ujęciu tematu. Tomasz Raczkowski w recenzji dla portalu film.org.pl pisał, że „Vega obrał strategię zdobywania uwagi za pomocą ostentacyjnej kontrowersji, perwersyjnej projekcji i żerowania na elektryzujących globalne media tematach”^[13].

W 2026 roku film otrzymał polskie antynagrody filmowe – Węże – w następujących kategoriach: Wielki Wąż – najgorszy film roku, Najgorsza reżyseria, Najgorszy scenariusz, Najbardziej żenująca scena oraz Efekt specjalnej troski^[14].

• Putin w bazie IMDb (ang.)
• Putin w bazie Filmweb
• Putin w Internetowej Bazie Filmowej (fdb.pl)
• Putin w bazie filmpolski.pl