Radosław Majecki

Treningi piłkarskie rozpoczął w juniorach Arki Pawłów, z których w 2011 r. przeniósł się do KSZO Junior Ostrowiec Świętokrzyski^[1]. W lipcu 2014 r. trafił do Legii Warszawa, gdzie w sezonach 2014/15 i 2015/16 występował w drużynach młodzieżowych^[2]. W sezonie 2016/17 jako 17-latek występował w trzecioligowych zespole rezerw^[3], jednocześnie pełniąc rolę trzeciego bramkarza Legii i mając okazję trzykrotnie zasiąść na jej ławce rezerwowych w meczach Ekstraklasy^[4].

Sezon 2017/18 spędził na wypożyczeniu do Stali Mielec, w której rozegrał 32 spotkania w 1. lidze^[5].

Sezon 2018/19 rozpoczął jako trzeci bramkarz Legii, początkowo występując tylko w jej trzecioligowych rezerwach^[6]. Później jednak wygrał rywalizację z Arkadiuszem Malarzem i Radosławem Cierzniakiem, zostając podstawowym bramkarzem. W Legii oraz w Ekstraklasie zadebiutował 3 listopada 2018 w wygranym 4:0 meczu 14. kolejki z Górnikiem Zabrze^[7].

W trakcie sezonu doznał kontuzji żeber, przez którą pauzował przez blisko 2 miesiące (od marca do końca kwietnia)^[8]. Ogółem w sezonie 2018/19 rozegrał 14 spotkań w Ekstraklasie oraz 3 w Pucharze Polski, zdobywając wicemistrzostwo Polski^[9][10].

W sezonie 2019/20 wciąż był podstawowym bramkarzem Legii, występując w 33 spotkaniach Ekstraklasy, zdobywając mistrzostwo Polski oraz zostając półfinalistą Pucharu Polski^[11]. Rozegrał również 8 spotkań w eliminacjach do Ligi Europy^[12].

29 stycznia 2020 przeszedł z Legii do AS Monaco za około 7 milionów euro, podpisując kontrakt do 30 czerwca 2024. Do końca sezonu 2019/20 pozostał jednak zawodnikiem Legii na zasadzie wypożyczenia^[13].

W sezonie 2020/21 przegrywał rywalizację z Benjaminem Lecomte (w latach 2018-2019 kilkukrotnie powoływanym do reprezentacji Francji^[14]), walcząc o pozycję drugiego bramkarza AS Monaco z Vito Mannone (byłym młodzieżowym reprezentantem Włoch oraz zawodnikiem Arsenalu i Sunderlandu). Mimo że przez znaczną część sezonu Polak wygrywał wspomnianą rywalizację z Włochem, to w okresie 2-miesięcznej pauzy Lecomte spowodowanej kontuzją obowiązki pierwszego bramkarza Monaco pełnił jednak Mannone^[15][16].

Majecki zadebiutował w AS Monaco w wygranym 2:1 meczu 3. kolejki Ligue 1 z FC Nantes^[17][18]. Był to jego jedyny ligowy mecz w sezonie 2020/21, w którym jego drużyna wywalczyła 3. miejsce w Ligue 1. Zawodnik otrzymał jednak szansę w Pucharze Francji, rozgrywając we wspomnianych rozgrywkach 6 spotkań i dochodząc z Monaco do finału (przegranego 0:2 z PSG)^[19].

W sezonie 2021/22 znów zajął z AS Monaco 3. miejsce w lidze, pozostając jednak rezerwowym bramkarzem swojego klubu. Rolę pierwszego bramkarza Monaco pełnił wypożyczony z Bayernu Monachium Alexander Nübel. Polakowi nie udało się zagrać w ani jednym ligowym spotkaniu. Rozegrał on tylko 1 mecz w eliminacjach do Ligi Mistrzów (przegrany 0:1 z Szachtarem Donieck, bowiem Nübel nie mógł w nim zagrać z powodu problemów zdrowotnych)^[20], 1 spotkanie w Lidze Europy (zremisowane 1:1 ze Sturmem Graz - Monaco miało już przed nim zapewniony awans z 1. miejsca w grupie^[21]) oraz 2 spotkania w Pucharze Francji^[22].

W sezonie 2022/23 podstawowym bramkarzem AS Monaco wciąż miał być Alexander Nübel. W związku z brakiem perspektywy na wygranie rywalizacji z Niemcem, Majecki udał się na roczne wypożyczenie do Cercle Brugge (10. drużyny Jupiler Pro League we wcześniejszym sezonie)^[23]. W jego barwach rozegrał 34 ligowe spotkania^[24].

Po zakończeniu wypożyczenia wrócił do AS Monaco. Sezon 2023/24 rozpoczął jako zmiennik Philippa Köhna (sprowadzonego z Red Bulla Salzburg za około 10 milionów euro)^[25][26].

9 sierpnia 2025 został wypożyczony do końca sezonu z AS Monaco do francuskiego ekstraklasowego Stade Brestois 29^[27].

17 lipca 2026 został wypożyczony do końca sezonu z AS Monaco do cypryjskiego ekstraklasowego Páfos FC. Umowa zawiera opcję transferu definitywnego^[28]. .

Był młodzieżowym reprezentantem Polski, występując w kadrach: U-16^[29], U-17^[30], U-18^[31], U-19^[32], U-20 (z którą doszedł do 1/8 finału Mistrzostw Świata U-20 w 2019 r.^[33]) oraz U-21^[34].

Po raz pierwszy został powołany do reprezentacji w październiku 2019 r. - na spotkania eliminacji Mistrzostw Europy 2020 z reprezentacjami Łotwy i Macedonii Północnej^[35]. Otrzymał również powołanie na rozgrywane w listopadzie 2019 r. potyczki z Izraelem oraz Słowenią, które spędził na ławce rezerwowych.

Później przez blisko 2 lata nie otrzymywał powołań do reprezentacji. Został powołany dopiero w październiku 2021 r. na mecze eliminacji Mistrzostw Świata 2022 z San Marino i Albanią. W trakcie tego zgrupowania zadebiutował w „biało-czerwonych”, występując 9 października 2021 w wygranym 5:0 meczu z San Marino (w 57. minucie zmienił Łukasza Fabiańskiego)^[36].

Na kolejne powołanie znów czekał blisko rok, otrzymując je dopiero we wrześniu 2022 r. na mecze Ligi Narodów z Holandią i Walią - w żadnym z nich jednak nie znalazł się nawet w kadrze meczowej^[37]. Został również powołany do szerokiej kadry na Mistrzostwa Świata 2022, jednak nie znalazł się w kadrze na ten turniej^[38].

(Aktualne na 15 sierpnia 2023)

Mecze w reprezentacji
Lp.	Data	Miasto	Przeciwnik	Wynik	Rozgrywki
1.	09.10.2021	Warszawa	San Marino	5:0	el. MŚ 2022

• Mistrzostwo Polski: 2019/20

• 3. miejsce w Ligue 1: 2020/21, 2021/22
• Finalista Pucharu Francji: 2020/21