Rafał Wiśniewski
 Rafał Wiśniewski (2023) | |
| Data i miejsce urodzenia |
22 lutego 1965 |
|---|---|
| Dyrektor Instytutu Polskiego w Budapeszcie | |
| Okres |
od 1992 |
| Poprzednik | |
| Następca | |
| Ambasador RP na Węgrzech | |
| Okres |
od 2001 |
| Poprzednik | |
| Następca | |
| Podsekretarz stanu w MSZ | |
| Okres |
od 2005 |
| Dyrektor generalny służby zagranicznej | |
| Okres |
od 2007 |
| Poprzednik | |
| Następca | |
| Ambasador RP w Danii | |
| Okres |
od 2010 |
| Poprzednik | |
| Następca | |
| Szef służby zagranicznej | |
| Okres |
od 2023 |
| Poprzednik | |
| Następca | |
| Dyrektor generalny służby zagranicznej | |
| Okres |
od 2023 |
| Poprzednik | |
| Następca | |
| Odznaczenia | |
  | |
Rafał Wiśniewski (ur. 22 lutego 1965 w Łodzi) – polski dyplomata, hungarysta, dyrektor Instytutu Polskiego w Budapeszcie (1992–1997), ambasador na Węgrzech (2001–2005) i w Danii (2010–2015), podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych (2005–2007), dyrektor generalny służby zagranicznej (2007–2010, 2023–2026), szef służby zagranicznej (2023–2026).chiv
Życiorys
Wychował się w Łodzi[1]. W 1989 ukończył studia hungarystyczne na Wydziale Neofilologii Uniwersytetu Warszawskiego[2] (ze specjalizacją w zakresie historii politycznej i kultury Węgier XX wieku[3]). W latach 1988–1991 pracował na tym Wydziale. Był też głównym specjalistą ds. Europy Środkowej w Ośrodku Studiów Międzynarodowych w Kancelarii Senatu. Do 1989 zajmował się także tłumaczeniem i pisaniem dla niezależnej prasy katolickiej oraz wydawnictw drugoobiegowych. Po 1989 publikował m.in. w „Polsce w Europie”, „Res Publice”, „Tygodniku Solidarność”, „Gazecie Wyborczej”, a także w prasie węgierskiej[4]. Współtwórca Fundacji Centrum Inicjatyw Międzynarodowych[3].
Następnie do 1997 pełnił kolejno funkcje II i I sekretarza oraz radcy Ambasady RP w Budapeszcie, od 1992 był równocześnie dyrektorem Instytutu Polskiego w Budapeszcie[5]. Od 1997 pracował w centrali Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Pełnił m.in. funkcje naczelnika Wydziału Europy Środkowej oraz pełnomocnika ds. promocji kultury polskiej oraz dyrektora koordynującego pion promocji Polski, zagranicznej polityki informacyjnej i kulturalno-naukowej (1998–2001). Był wówczas zaangażowany w powstanie instytutów polskich w takich miastach jak: Kijów, Nowy Jork, Bukareszt, Tel Awiw, Sankt Petersburg, Madryt i Bruksela[6][7].
W latach 2001–2005 zajmował stanowisko ambasadora Polski w Budapeszcie[8][9]. Od listopada 2005 do sierpnia 2007 był podsekretarzem stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych odpowiedzialnym za sprawy pomocy rozwojowej, zagranicznej polityki ekonomicznej, informacji, promocji i kultury[3]. W listopadzie 2007 został powołany na dyrektora generalnego służby zagranicznej, gdzie koordynował prace związane z włączeniem Urzędu Komitetu Integracji Europejskiej w strukturę MSZ oraz odpowiadał za modernizację informatyczną resortu[6]. W 2010 odwołano go z tej funkcji, po czym powołano go na ambasadora RP w Kopenhadze[10]. Zakończył urzędowanie 30 września 2015[11]. Następnie został ambasadorem tytularnym w MSZ[12]. W grudniu 2023 objął stanowiska szefa służby zagranicznej oraz p.o. dyrektora generalnego, a następnie dyrektora generalnego służby zagranicznej[13][14], które pełnił do lutego 2026. W czerwcu 2026 objął kierownictwo Ambasady RP w Londynie (jako chargé d’affaires ad interim[1].
Życie prywatne
Żonaty, ojciec dwóch córek[12]. Zna język angielski i węgierski[15].
Odznaczenia
- Odznaka Honorowa „Bene Merito” – 2010[16]
- Krzyż Komandorski Orderu Zasługi Republiki Węgierskiej – 2005[4]
Przypisy
- 1 2 Polska w Wielkiej Brytanii: Ambasada RP w Londynie: Chargé d’affaires a.i., gov.pl [zarchiwizowane 2026-06-22].
- ↑ Rafał Wiśniewski, Polityka III RP wobec Polaków na Wschodzie, omp.org.p, 30 listopada 1999 [zarchiwizowane 2013-03-29].
- 1 2 3 Dyrektor Generalny Służby Zagranicznej Rafał Wiśniewski, msz.gov.pl, 14 stycznia 2008 [zarchiwizowane 2009-02-10].
- 1 2 Rafał Wiśniewski, kopenhaga.msz.gov.pl [zarchiwizowane 2016-03-05].
- ↑ Rafał Wiśniewski, 75lengyelkultura.hu [zarchiwizowane 2018-05-18].
- 1 2 Biuletyn Komisji Spraw Zagranicznych Sejmu RP nr 3917/VI [online], sejm.gov.pl, 25 czerwca 2010 [dostęp 2018-05-17].
- ↑ Rafał Wiśniewski: Szef Służby Zagranicznej i Dyrektor Generalny, gov.pl [zarchiwizowane 2025-09-13].
- ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 14 lutego 2001 r. nr Z. 110-10-2001 w sprawie mianowania Ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej (M.P. z 2001 r. Nr 8, poz. 133 (ISAP)).
- ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 17 sierpnia 2005 r. nr Z. 110-71-2005 w sprawie odwołania Ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej (M.P. z 2005 r. Nr 51, poz. 701 (ISAP)).
- ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 7 września 2010 r. nr 110-44-2010 w sprawie mianowania Ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej (M.P. z 2010 r. Nr 70, poz. 886 (ISAP)).
- ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 7 lipca 2015 r. nr 110.37.2015 w sprawie odwołania Ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej (M.P. z 2015 r. poz. 695 (ISAP)).
- 1 2 Rafał Wiśniewski, coleurope.eu [zarchiwizowane 2021-04-19] (ang.).
- ↑ Organigram funkcjonalny Ministerstwa Spraw Zagranicznych, gov.pl, 13 grudnia 2023 [zarchiwizowane 2023-12-13].
- ↑ Organigram funkcjonalny Ministerstwa Spraw Zagranicznych, gov.pl, 29 grudnia 2023 [zarchiwizowane 2023-12-30].
- ↑ Rafał Wiśniewski, gov.pl [zarchiwizowane 2024-01-22] (ang.).
- ↑ Uroczystość wręczenia odznaczeń państwowych z okazji Dnia Służby Zagranicznej, msz.gov.pl, 17 listopada 2010 [zarchiwizowane 2012-11-02].
Bibliografia
- Dyrektor Generalny Służby Zagranicznej Rafał Wiśniewski, msz.gov.pl, 14 stycznia 2008 [zarchiwizowane 2009-02-10].