Ranelinian strontu

Ranelinian strontu
Nazewnictwo
	Nomenklatura systematyczna (IUPAC)
	5-[bis(karboksylanometylo)amino]-3-(karboksylanometylo)-4-cyjanotiofeno-2-karboksylan distrontu
	Ogólne informacje
Wzór Hilla	C12H6N2O8SSr2
Masa molowa	513,49 g/mol
	Identyfikacja
Numer CAS	135459-90-4
PubChem	6918182
DrugBank	DB09267
InChI
	InChI=1S/C12H10N2O8S.2Sr/c13-2-6-5(1-7(15)16)10(12(21)22)23-11(6)14(3-8(17)18)4-9(19)20;;/h1,3-4H2,(H,15,16)(H,17,18)(H,19,20)(H,21,22);;/q;2*+2/p-4
	InChIKey
	XXUZFRDUEGQHOV-UHFFFAOYSA-J
Niebezpieczeństwa
	Globalnie zharmonizowany system; klasyfikacji i oznakowania chemikaliów
	Uwaga
Zwroty H	H302+H312+H332
Zwroty P	P280
	Klasyfikacja medyczna
ATC	M05BX03
Farmakokinetyka
Biodostępność	25% (w zakresie 19–27%)
Okres półtrwania	60 godzin
Uwagi terapeutyczne
Drogi podawania	doustnie

Ranelinian strontu – organiczny związek chemiczny, lek stosowany w leczeniu osteoporozy, o podwójnym działaniu – pobudza kościotworzenie przez bezpośredni wpływ na osteoblasty (pobudza replikację preosteoblastów i wytwarzanie kolagenu przez dojrzałe osteoblasty) i jednocześnie hamuje niszczenie kości przez osteoklasty (hamuje różnicowanie i aktywność komórek kościogubnych). Badania na hodowlach tkankowych^[2], na zwierzętach^[3] i badania kliniczne u ludzi^[4]^[5] potwierdziły anaboliczny wpływ strontu na tkankę kostną i efekt przeciwzłamaniowy leku.

Wskazania

Lek stosowany jest w leczeniu osteoporozy u kobiet w okresie pomenopauzalnym celem redukcji ryzyka złamań kręgów i szyjki kości udowej^[6].

Preparaty

Protelos, Protos (Servier)

Przypisy

↑ Ranelinian strontu [PDF], karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich, Merck, numer katalogowy: SML0596 [dostęp 2016-04-02] .
↑ E Canalis, M Hott, P Deloffre, Y Tsouderos i inni. The divalent strontium salt S12911 enhances bone cell replication and bone formation in vitro. „Bone”. 6 (18), s. 517–523, 1996. DOI: 10.1016/8756-3282(96)00080-4. PMID: 8805991.
↑ P.J. Marie, P Ammann, G Boivin, C. Rey. Mechanisms of action and therapeutic potential of strontium in bone. „Calcif Tissue Int”. 69. 3, s. 121–129, 2001. PMID: 11683526.
↑ P.J.P.J. Meunier P.J.P.J. i inni, The effects of strontium ranelate on the risk of vertebral fracture in women with postmenopausal osteoporosis, „New England Journal of Medicine”, 5 (350), 2004, s. 459–468, DOI: 10.1056/NEJMoa022436, PMID: 14749454 .
↑ J.Y.J.Y. Reginster J.Y.J.Y. i inni, Strontium ranelate reduces the risk of nonvertebral fractures in postmenopausal women with osteoporosis: Treatment of Peripheral Osteoporosis (TROPOS) study, „The Journal of Clinical Endocrinology & Metabolism”, 5 (90), 2005, s. 2816–2822, DOI: 10.1210/jc.2004-1774, PMID: 15728210 .
↑ Indeks leków Medycyny Praktycznej 2006. Kraków: Wydawnictwo Medycyna Praktyczna, 2006. ISBN 83-7430-060-4.

Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.

[SA-1] Ranelinian strontu [PDF], karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich, Merck, numer katalogowy: SML0596 [dostęp 2016-04-02] .

[Canalis-2] E Canalis, M Hott, P Deloffre, Y Tsouderos i inni. The divalent strontium salt S12911 enhances bone cell replication and bone formation in vitro. „Bone”. 6 (18), s. 517–523, 1996. DOI: 10.1016/8756-3282(96)00080-4. PMID: 8805991.

[Marie-3] P.J. Marie, P Ammann, G Boivin, C. Rey. Mechanisms of action and therapeutic potential of strontium in bone. „Calcif Tissue Int”. 69. 3, s. 121–129, 2001. PMID: 11683526.

[Meunier-4] P.J.P.J. Meunier P.J.P.J. i inni, The effects of strontium ranelate on the risk of vertebral fracture in women with postmenopausal osteoporosis, „New England Journal of Medicine”, 5 (350), 2004, s. 459–468, DOI: 10.1056/NEJMoa022436, PMID: 14749454 .

[Reginster-5] J.Y.J.Y. Reginster J.Y.J.Y. i inni, Strontium ranelate reduces the risk of nonvertebral fractures in postmenopausal women with osteoporosis: Treatment of Peripheral Osteoporosis (TROPOS) study, „The Journal of Clinical Endocrinology & Metabolism”, 5 (90), 2005, s. 2816–2822, DOI: 10.1210/jc.2004-1774, PMID: 15728210 .

[ILMP-6] Indeks leków Medycyny Praktycznej 2006. Kraków: Wydawnictwo Medycyna Praktyczna, 2006. ISBN 83-7430-060-4.

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]