Record Mirror

Tygodnik Record Mirror założył Isidire Green, który wcześniej był redaktorem magazynu Weekly Sporting Review. Inauguracyjny numer ukazał się 17 czerwca 1954 roku^[1] z fotografią piosenkarki Winifred Atwell na okładce^[2]. Magazyn rywalizował o względy czytelników z założonym 2 lata wcześniej New Musical Express. W 1956 roku opublikował pierwszą w historii brytyjską listę przebojów, dotyczącą albumów. Oprócz list przebojów oferował bogaty wybór treści muzycznych, takich jak: wywiady z popularnymi artystami i ich zdjęcia, recenzje płyt i bieżące wiadomości muzyczne. W 1959 roku z powodu ogólnokrajowego strajku drukarzy Record Mirror nie ukazywał się przez osiem tygodni. W tym samym roku Green zmienił nazwę wydawnictwa na Record And Show Mirror^[1].

W marcu 1961 roku Green został zwolniony, a na jego miejsce przyszedł Jimmy Watson. Magazyn zmienił nazwę na New Record Mirror. Zatrudniono dodatkowych autorów, aby opisywali różne style muzyczne, obecne na listach przebojów, w tym country i jazz. Między końcem 1960 a końcem 1963 roku nakład magazynu wzrósł z 18 do blisko 70 tysięcy egzemplarzy. W listopadzie 1963 roku z tytułu usunięto słowo „New”. Jimmy’ego Watsona na stanowisku redaktora naczelnego zastąpił Peter Jones^[1].

Record Mirror był pierwszym ogólnokrajowym magazynem brytyjskim, który pisał o zespole The Beatles. Jako pierwszy prezentował również wiele późniejszych ikon muzyki lat 60., takich jak The Rolling Stones, The Kinks i The Who (artykuł „How High Will These High Numbers Go?” z lipca 1964 roku)^[2].

W latach 1962–1966 Record Mirror publikował listę 50 najlepszych płyt magazynu Record Retailer, przez który został w 1969 roku wykupiony, stając się później obszernym tabloidem^[1].

W latach 70. magazyn osiągnął szczyt popularności. W 1975 roku przejął swojego głównego wówczas konkurenta, magazyn Disc and Music Echo. W czerwcu tego samego roku zapoczątkował na swoich łamach specjalną sekcję poświęconą muzyce tanecznej o nazwie BPM, której autorem był DJ James Hamilton. W latach 70. Record Mirror pozostawał ważne źródłem wiadomości muzycznych pisząc o różnych gatunkach, od popu i rocka po soul i disco, zamieszczając wywiady, recenzje i zdjęcia ówczesnych gwiazd. Znany był również ze swojego zaangażowania w promowanie nowych talentów. Jako jeden z pierwszych pisał o takich wykonawcach jak David Bowie, Elton John i Queen^[1].

W 1977 roku właściciel magazynu, Record Retailer przekształcił się w Music Week, a sam Record Mirror został sprzedany grupie Morgan-Grampian^[1].

W latach 80. Record Mirror zmagał się z rosnącą konkurencją ze strony innych magazynów muzycznych oraz rosnącym wpływem telewizji i radia na kształtowanie gustów muzycznych. W 1982 roku zmienił się z tabloidu w bardziej popularny, kolorowy magazyn stając się wydawnictwem bardziej zorientowanym na pop. Jego głównymi rywalami magazynu w latach 80. były NME, Number One, Smash Hits i Look-in^[1].

W połowie lat 80. Record Mirror, jako jeden z pierwszych, pisał o muzyce acid house. Publikował oficjalne zestawienia singli i albumów, używane przez BBC w Radio One i Top of the Pops oraz, między innymi, listy albumów i singli Billboardu, listy teledysków, 12-calowych singli Top 20 i Compact Disc Top 20^[1].

Jego redaktorem naczelnym został James Hamilton. W 1987 roku grupa Morgan-Grampian została przejęta przez United Newspapers^[1].

2 kwietnia 1991 roku United Newspapers zamknął Record Mirror (oraz siostrzany magazyn Sounds) i postanowił skupić się na publikacjach branżowych. Ostatni numer magazynu ukazał się 6 kwietnia 1991 roku, jednak przez pewien czas ukazywał się on jako czterostronicowy dodatek do Music Week. James Hamilton natomiast przeszedł do branżowego magazynu Jocks, który później stał się DJ Mag^[1].