Rekowo Dolne

Rekowo Dolne
część miasta
Ilustracja
Rekowo Dolne
Państwo

 Polska

Województwo

 pomorskie

Powiat

wejherowski

Aglomeracja

trójmiejska

Miasto

Reda

W granicach Redy

1 stycznia 1998[1]

SIMC

0170713

Położenie na mapie Redy
Mapa konturowa Redy, blisko centrum na prawo u góry znajduje się punkt z opisem „Rekowo Dolne”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko górnej krawiędzi znajduje się punkt z opisem „Rekowo Dolne”
Położenie na mapie województwa pomorskiego
Mapa konturowa województwa pomorskiego, u góry znajduje się punkt z opisem „Rekowo Dolne”
Położenie na mapie powiatu wejherowskiego
Mapa konturowa powiatu wejherowskiego, po prawej znajduje się punkt z opisem „Rekowo Dolne”
Ziemia54°37′50″N 18°21′30″E/54,630556 18,358333[2]

Rekowo Dolne (kaszb. Dólné Rekòwò; niem. Emilshof[3]) – część miasta Redy (dawna wieś kaszubska) położona przy południowej krawędzi Kępy Puckiej i na trasie linii kolejowej Reda-Puck-Hel (stacja kolejowa PKP „Reda Rekowo”). Główną osią komunikacyjną dzielnicy jest ulica Długa. Połączenie z centrum miasta umożliwiają autobusy wejherowskiej komunikacji miejskiej.

Wyodrębnione od Rekowa (Górnego) w 1973 roku; Rekowo Górne weszło w skład nowo utworzonej Gminy Puck, a Rekowo Dolne w skład nowo utworzonej gminy Żelistrzewo[4]. Po zniesieniu gminy Żelistrzewo 15 stycznia 1976, Rekowo Dolne włączono do gminy Puck jako samodzielne sołectwo[5].

1 stycznia 1998 roku Rekowo Dolne włączono w granice administracyjne miasta Redy[1].

Przypisy

  1. 1 2 Dz. U. z 1997 r. Nr 116, poz. 742 (ISAP)
  2. ↑ Państwowy Rejestr Nazw Geograficznych – miejscowości – format XLSX, Dane z państwowego rejestru nazw geograficznych – PRNG, Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 5 listopada 2023, identyfikator PRNG: 115227.
  3. ↑ The Historic Gazetteer
  4. ↑ Uchwała Nr XVIII/108/72 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Gdańsku z dnia 4 grudnia 1972 w sprawie utworzenia gmin w województwie gdańskim (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Gdańsku z dnia 15 grudnia 1972, Nr 20, Poz. 195).
  5. ↑ Dz. U. z 1976 r. Nr 1, poz. 10 (ISAP)