Rinko Kobayashi

Rinko Kobayashi

Rinko Kobayashi-Grudzińska

Imię i nazwisko	小林倫子
Data i miejsce urodzenia	19 lutego 1951 Hyōgo (prefektura)
Pochodzenie	Warszawa (od 1977)
Instrumenty	fortepian
Gatunki	muzyka klasyczna
Aktywność	od 1973
Wydawnictwo	Muza
Powiązania	Albert Grudziński
Odznaczenia
Strona internetowa

Rinko Kobayashi-Grudzińska, jap. 小林倫子 (ur. 19 lutego 1951 w prefekturze Hyōgo) – japońska pianistka specjalizująca się w twórczości Fryderyka Chopina. Od 1977 mieszka w Polsce.

Jej mężem jest Albert Grudziński, wieloletni dyrektor generalny Towarzystwa im. Fryderyka Chopina oraz Międzynarodowych Konkursów Pianistycznych im. Fryderyka Chopina.

Rinko Kobayashi urodziła się w prefekturze Hyōgo w Japonii. Naukę śpiewu rozpoczęła w wieku trzech lat, natomiast gry na fortepianie uczyła się od czwartego roku życia. Już jako dziecko regularnie występowała w radiu i telewizji, śpiewając i grając na fortepianie, a także występując w musicalach dziecięcych.

Studiowała pod kierunkiem Motonariego Iguchiego w Toho Gakuen School of Music. Kształciła się również prywatnie u Hideo Saitō i Seijiego Ozawy oraz studiowała kompozycję u Bekku Sadao. Po ukończeniu studiów rozpoczęła pracę pedagogiczną w Tokyo College of Music.

Po zdobyciu nagrody specjalnej podczas XVIII Konkursu Wysyłkowego dla Laureatów Konkursów Muzycznych NHK–Mainichi wyjechała do Europy. W 1980 uzyskała dyplom i nagrodę specjalną podczas X Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina w Warszawie. Uczyła się u Andrzeja Jasińskiego.

W 1977 zamieszkała w Warszawie. W latach 1987–1991 była solistką Orkiestry Kameralnej Radia i Telewizji w Warszawie, współpracując z zespołem aż do jego rozwiązania^[1].

Rinko Kobayashi koncertowała m.in. w: Carnegie Recital Hall w Nowym Jorku, Wigmore Hall w Londynie oraz w ramach Vienna International Meister Concerto Series.

Album Chopin Forever, wydany w 1998, zdobył w Polsce pierwszą złotą płytę w kategorii muzyki fortepianowej klasycznej (1999)^[2] oraz pierwszą platynową płytę w kategorii fortepianu solowego muzyki klasycznej (2000)^[3].

W 1999 dokonała pierwszego światowego nagrania utworów Romana Maciejewskiego wraz z Narodową Orkiestrą Symfoniczną Polskiego Radia. Album Rinko Kobayashi gra Romana Maciejewskiego został nominowany do nagrody Fryderyk w kategorii muzyki współczesnej^[4].

• 1984 – Mendelssohn, Pieśni Bez Słów, Wifon LP
• 1987 – Chopiniana, Pronit LP
• 1988 – Ignacy Jan Paderewski. Nokturny, Polskie Nagrania „Muza” LP
• 1989 – Mozart , Edition Vol. 1 Symphoninen 1, Audiostax CD
• 1990 – Mozart Symfonie, Kobayashi Rajski, Wifon LP
• 1990 – Romantic Polish Piano Music, Polskie Nagrania „Muza” CD
• 1995 – Halina Czerny-Stefanska, Rinko Kobayashi. Duo Piano Masterpiece Collection, Pony Canyon Inc. CD
• 1997 – Chopin Forever, Polskie Nagrania Edition Ltd. CD
• 1999 – Roman Maciejewski, ZPR Records CD
• 2000 – The Chopin I love, Polskie Nagrania „Muza” CD
• 2009 – Hommage a Chopin, Agencja Artystyczna MTJ CD
• 2010 – Paderewski utwory fortepianowe, Polskie Nagrania „Muza” CD
• 2013 – Love & Miłość (Fauré Beethowen Rachmaninow), Polskie Nagrania „Muza” CD
• 2018 – Chopin. Nokturny, Polskie Nagrania „Muza” CD
• 2023 – Chopin. 57 Mazurków, Polskie Nagrania „Muza” CD

Wraz z Albertem Grudzińskim opracowała i wydała publikację The World's Children's Piano Collection: Poland Edition.

Wspólnie z mężem oraz jego bratem współtworzyła książkę The Chopin Cult in Poland, którą również przetłumaczyła na język japoński^[5][6].

W 1995 wykonała większość utworów muzycznych wykorzystanych w filmie dokumentalnym Serce Chopina w reżyserii Piotra Szalszy^[7].

W 1999 wystąpiła we wszystkich scenach muzycznych serialu telewizyjnego Lato w Nohant, poświęconego okresowi życia Fryderyka Chopina.

W 2000 kilka mazurków Romana Maciejewskiego w jej wykonaniu zostało wykorzystanych w filmie Amerykanin w Paryżu i problem polski w reżyserii Stefana Szlachtycza.

• 1988 – wyróżnienie Ministra Kultury PRL „Zasłużony Kulturze Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej” za popularyzację twórczości Fryderyka Chopina na świecie
• 2002 – Krzyż Kawalerski Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej „za wybitne zasługi w rozwijaniu polsko-japońskiej współpracy”, nadany przez Prezydenta RP^[8]
• 2025 – Odznaczenie Ministra Spraw Zagranicznych Japonii za rok 2025^[9]

Rinko Kobayashi nauczyła się czytać w wieku dwóch lat. Już jako dziecko komponowała melodie do wierszy Hachirō Satō. Jej talent zwrócił uwagę kompozytora Kōsaku Yamady, który po zapoznaniu się z artykułem prasowym na jej temat poprosił ją o spontaniczne skomponowanie melodii do wybranego tekstu. Utwór stworzony przez Kobayashi okazał się zbliżony do kompozycji samego Yamady. Rękopisy obu melodii zostały uwzględnione w indeksie dzieł Kōsaku Yamady opublikowanym przez Toyama Music Foundation Library i znajdują się obecnie w Kazuyuki Toyama Memorial Museum of Modern Japanese Music przy Uniwersytecie Meiji Gakuin^[10].

• Rinko Kobayashi [online], rinkokobayashi.com [dostęp 2026-07-04] . strona główna serwisu