Robert Goffin

Robert Goffin (ur. 21 maja 1898 w Ohain, zm. 27 czerwca 1984 w Brukseli) – belgijski pisarz, poeta, prawnik i krytyk jazzowy. Należał do wczesnych europejskich popularyzatorów jazzu, a jego książka Aux frontières du jazz z 1932 jest uznawana za pierwsze poważne książkowe opracowanie poświęcone jazzowi[1][2].

Życiorys

Pochodził z rodziny o zainteresowaniach literackich; pierwszy tom poezji opublikował w wieku około dwudziestu lat[2]. Jego zainteresowanie jazzem zaczęło się w 1918, gdy jako cywilny tłumacz współpracował z kanadyjską jednostką wojskową[1][2]. W 1919 w Brukseli usłyszał zespół Mitchell’s Jazz Kings Louisa Mitchella, po czym zaczął poszukiwać jazzu wszędzie tam, gdzie był wykonywany[1][2].

W latach 1922–1923 prowadził studencki zespół Doctor’s Mysterious Six, złożony ze studentów Uniwersytetu Brukselskiego[1]. W 1923 rozpoczął pracę jako adwokat, a jego pobyty w Paryżu sprzyjały kontaktom ze środowiskiem literackim i jazzowym[2]. W 1932 opublikował Aux frontières du jazz, książkę dedykowaną Louisowi Armstrongowi[1]. Według Jean-Pola Schroedera publikacja ta ugruntowała jego pozycję wśród prekursorów piśmiennictwa jazzowego[2].

W 1939 odwiedził Stany Zjednoczone, a w następnym roku, po zajęciu Belgii przez wojska niemieckie, opuścił kraj i przez Portugalię dotarł do Nowego Jorku[1]. W Stanach Zjednoczonych poświęcił się działalności jazzowej: pisał o jazzie, pomagał organizować doroczne Esquire Jazz Concerts i przygotował książki wykorzystujące materiały wywiadowe z pionierami jazzu nowoorleańskiego[1][2]. W 1941, wraz z Leonardem Featherem, prowadził w New School for Social Research w Nowym Jorku jeden z pierwszych kursów historii jazzu[3].

Po powrocie do Belgii w 1945 przez pewien czas pozostawał aktywny jako krytyk i popularyzator jazzu[1]. Opublikował m.in. La Nouvelle-Orléans: capitale du jazz oraz biografię Armstronga Louis Armstrong: le roi du jazz[1]. Bebop uznawał jednak za zdecydowane zerwanie z wcześniejszym duchem jazzu, dlatego stopniowo oddalał się od środowiska jazzowego[1][2].

W sporach historiograficznych lat 40. XX wieku określał jazz przede wszystkim przez znaczenie improwizacji, w przeciwieństwie do Hugues’a Panassiégo, który akcentował głównie cechy stylistyczne i rytmiczne[4]. Poza działalnością jazzową był również poetą, powieściopisarzem i prawnikiem; jako adwokat angażował się w sprawy dotyczące wolności artystów[1].

Wybrane publikacje

  • Aux frontières du jazz, 1932.
  • Jazz: from the Congo to the Metropolitan, 1944; wyd. zmienione jako Jazz: from Congo to Swing, 1946.
  • Histoire du jazz, 1945; wyd. zmienione jako Nouvelle histoire du jazz: du Congo au bebop, 1948.
  • La Nouvelle-Orléans: capitale du jazz, 1946.
  • Louis Armstrong: le roi du jazz, 1947; wyd. angielskie jako Horn of Plenty: the Story of Louis Armstrong, 1947.

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 Howard Rye. Goffin, Robert. „Grove Music Online”, 2003. Oxford University Press. DOI: 10.1093/gmo/9781561592630.article.J577200. (ang.).
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 Jean-Pol Schroeder: GOFFIN, Robert (1898–1984). [w:] encyclo.wallonica.org [on-line]. wallonica.org, 2023-02-09. [dostęp 2026-07-09]. (fr.).
  3. ↑ Michael D. Worthy. Jazz Education. „Grove Music Online”, 2011. Oxford University Press. DOI: 10.1093/gmo/9781561592630.article.A2093226. (ang.).
  4. ↑ Sherrie Tucker. Historiography, jazz. „Grove Music Online”, 2003. Oxford University Press. DOI: 10.1093/gmo/9781561592630.article.J591400. (ang.).

Bibliografia

  • Alain Bosquet: Poètes d’aujourd’hui 137: Robert Goffin. Paris: 1966. (fr.).
  • Goffin, Robert. W: Jean-Pol Schroeder: Dictionnaire du jazz à Bruxelles et en Wallonie. Liège: 1991. (fr.).
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.