Robert Henry Michel
 Robert Michel (1993) | |
| Pełne imię i nazwisko |
Robert Henry Michel |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
2 marca 1923 |
| Data i miejsce śmierci |
17 lutego 2017 |
| Kongresmen Stanów Zjednoczonych z 18. okręgu wyborczego w Illinois | |
| Okres |
od 3 stycznia 1957 |
| Przynależność polityczna | |
| Poprzednik | |
| Następca | |
 | |
 szeregowy | |
| Przebieg służby | |
| Lata służby |
1943–1946 |
|---|---|
| Siły zbrojne | |
| Jednostki |
39 pułk piechoty |
| Stanowiska |
dowódca plutonu |
| Główne wojny i bitwy | |
 | |
| Odznaczenia | |
         | |
Głos Roberta H. MichelaNagranie z 18 czerwca 1992
Robert Henry Michel (ur. 2 marca 1923 w Peorii, Illinois, zm. 17 lutego 2017 w Arlington, Wirginia) – amerykański polityk Partii Republikańskiej, najdłużej urzędujący lider republikanów w Izbie Reprezentantów USA. Przez 14 lat kierował klubem republikańskim w okresie prezydentur Ronalda Reagana i George’a H.W. Busha.
Życiorys
Dzieciństwo i młodość[1]
Michel urodził się 2 marca 1923 w Peorii, Illinois, w rodzinie o niemiecko-francuskich korzeniach. Jego ojciec pracował jako narzędziowiec w Keystone Steel and Wire, a matka była gospodynią domową. Rodzina była aktywna w Apostolic Christian Church, konserwatywnej wspólnocie wywodzącej się z tradycji anabaptystycznej. Od młodości pracował dorywczo – roznosił gazety, kosił trawniki, pracował w sklepie i zakładzie krawieckim. Był przewodniczącym klasy w Peoria High School, a po maturze rozpoczął studia na Bradley University, które przerwał, by wstąpić do armii.
Służba wojskowa
Mimo wychowania w religii akcentującej pacyfizm, Robert dobrowolnie wstąpił do wojska, postanowił jednak pozostać szeregowym, zamiast przyjąć awans do stopnia oficerskiego[a].
W czasie II wojny światowej służył w 39 pułku piechoty[2] jako dowódca plutonu[3]. Wylądował w Normandii 4. dnia inwazji, walczył we Francji, Belgii oraz podczas ofensywy w Ardenach[1]. Został ranny w rękę i nogę podczas jednego z natarć i trafił na cztery miesiące do szpitala w Wielkiej Brytanii[4]. Po wyzdrowieniu ponownie skierowano go do działań bojowych i wylądował w Hawrze w Dniu Zwycięstwa w Europie, co oznaczało dla niego zakończenie walk na teatrze europejskim[4]. Odznaczony m.in. dwiema Brązowymi Gwiazdami i Purpurowym Sercem[3].
Po wojnie wrócił na Bradley University, gdzie poznał swoją przyszłą żonę, Corinne Woodruff[1][5].
Kariera polityczna
W 1949 rozpoczął pracę jako asystent kongresmena Harolda Velde[5]. Po jego odejściu w 1956 Michel wygrał prawybory i wybory do Izby Reprezentantów z 18. okręgu Illinois – regionu, który niegdyś reprezentowali Abraham Lincoln i Everett Dirksen[6].
Przez 24 lata zasiadał w Komisji Apropriacji[1], a w latach 1975–1981 pełnił funkcję republikańskiego whipa[7]. Po wyborach w 1980 został liderem mniejszości republikańskiej, kierując klubem przez 14 lat[2]. Odegrał kluczową rolę w uchwalaniu ustaw budżetowych, reform podatkowych, zwiększeniu wydatków obronnych, reformie Social Security, a także w uzyskaniu zgody Kongresu na działania w czasie wojny w Zatoce Perskiej.
Znany był z pragmatyzmu, kultury politycznej i umiejętności negocjacji[8]. Nie ubiegał się o reelekcję w 1994[2].
„I’d like to feel that as I prepare to leave Congress, I’ve lived up to my parents’ high ethical standard and that I’ll be remembered by my constituents for representing them faithfully and well, and that nationally I will be judged as having contributed significantly to the deliberations of the House and served the institution of the Congress with honor and in an exemplary manner.”
Po zakończeniu kariery politycznej Robert działał w Waszyngtonie jako lobbysta i doradca w kancelarii prawnej Hogan & Hartson (później Hogan Lovells)[3].
Odznaczenia
- Prezydencki Medal Wolności – 1994[9]
- Prezydencki Medal Obywatelski – 1989[7]
- Congressional Distinguished Service Award – 2003[10]
- Brązowa Gwiazda – dwukrotnie[3]
- Purpurowe Serce[3]
- Medal Zwycięstwa w II Wojnie Światowej – 1945[b]
- Order Lincolna – 1997[11]
- Kawalerski Order Narodowy Legii Honorowej – 2004 (Francja)[1]
i inne, m.in. nadanie jego imienia pomieszczeniom w Kapitolu[12], mostowi na rzece Illinois (Bob Michel Bridge) oraz budynkom publicznym w Peorii[1], w tym klinice dla weteranów[13].
Życie osobiste
W 1948 poślubił Corinne Woodruff, z którą był związany przez 55 lat. Para miała trzech synów: Scotta, Bruce’a i Robina oraz córkę Laurie[4]. Był miłośnikiem muzyki, śpiewu, ogrodnictwa, baseballu i golfa[1]. Wykonał hymn narodowy podczas konwencji Partii Republikańskiej w Houston, Texas oraz dyrygował Mormońskim Chórem Tabernakulum w Salt Lake City, Utah[1].
Zmarł 17 lutego 2017 w wieku 93 lat w Virginia Hospital Center w Arlington, Wirginia[3].
Uwagi
- ↑ Zgodnie z ustną relacją, którą przeprowadził z dziennikarką Shelley Epstein w lutym 1999 i która znajduje się w serii audiowizualnej w Dirksen Congressional Center.
- ↑ Medal Zwycięstwa w II Wojnie Światowej był przyznawany wszystkim członkom Sił Zbrojnych Stanów Zjednoczonych za służbę w czasie II wojny światowej pomiędzy 7 grudnia 1941 a 31 grudnia 1946.
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 7 8 Robert „Bob” H. Michel Obituary [online], The Wilton Mortuary, 17 lutego 2017 [dostęp 2026-01-31] [zarchiwizowane z adresu 2025-07-10] (ang.).
- 1 2 3 Biografia w Biographical Directory of the United States Congress (ang.).
- 1 2 3 4 5 6 Bob Levey, Robert Michel, longest-serving minority leader in U.S. House, dies at 93 [online], The Washington Post, 17 lutego 2017 [dostęp 2026-01-31] [zarchiwizowane z adresu 2017-02-17] (ang.).
- 1 2 3 Congressman Bob Michel. Distinguished Public Servant [online], Peoria Magazine, lipiec 2013 [dostęp 2026-01-31] [zarchiwizowane z adresu 2024-06-15] (ang.).
- 1 2 Robert H. Michel Collection [online], The Dirksen Congressional Center (ang.).
- ↑ Abraham Lincoln and the Illinois Congressional District [online], The Dirksen Center, 2008 [zarchiwizowane z adresu 2011-06-04] (ang.).
- 1 2 3 Highlights in the Career of Robert H. Michel [online], The Dirksen Center, 2006 [zarchiwizowane z adresu 2011-07-26] (ang.).
- ↑ Katherine Skiba, Robert Michel, Illinois Republican leader skilled at compromise, dies at 93 [online], Chicago Tribune [zarchiwizowane z adresu 2017-02-19] (ang.).
- ↑ Remarks on Presenting the Presidential Medals of Freedom [online], The American Presidency Project, 8 sierpnia 1994 [dostęp 2026-01-31] (ang.).
- ↑ Congressional Record Vol. 149, No. 99 [online], congress.gov, 8 lipca 2003 [dostęp 2026-01-29] (ang.).
- ↑ The Honor Roll of Laureates by Year [online], The Lincoln Academy of Illinois [zarchiwizowane z adresu 2015-10-25] (ang.).
- ↑ Carl Hulse, Spoils of Prime Office Space Go to Democrats [online], The New York Times, 22 listopada 2006 [dostęp 2026-01-31] [zarchiwizowane z adresu 2025-09-07] (ang.).
- ↑ Secretary Shinseki Announces New Outpatient Clinic for Peoria [online], U.S. Department of Veterans Affairs, 30 września 2009 [zarchiwizowane z adresu 2010-05-28] (ang.).
Linki zewnętrzne
- Biografia w Biographical Directory of the United States Congress (ang.)
- Robert H. Michel Collection [online], The Dirksen Congressional Center (ang.).