Rogacze (gmina)

Rogacze
Рогачская волость
gmina wiejska
1861–1915[1]
Ilustracja
Państwo

 Rosja

Obwód

gub. grodzieńska

Okręg

1861–1915: pow. brzeski
1915: pow. bielski

Siedziba

Rogacze

Data powstania

1861

Data likwidacji

1915

Populacja (1877)
• liczba ludności


3201

Szczegółowy podział administracyjny
Liczba gromad

17

Liczba miejscowości

24

Położenie na mapie Rosji
Mapa konturowa Rosji, blisko lewej krawiędzi u góry znajduje się punkt z opisem „Rogacze”
Ziemia52°30′N 23°13′E/52,506944 23,224167

Rogacze lub Rohacze (ros. Рогачская волость, lit. Rogačių valsčius) – dawna gmina wiejska (włość) istniejąca w latach 1861–1915 na Białostocczyźnie. Siedzibą gminy były Rogacze[2].

Imperium Rosyjskie

Gmina zbiorowa Rogacze powstała w wyniku reformy struktur administracyjnych państwa rosyjskiego w 1861 roku. Była częścią powiatu brzeskiego należącego (od 1801) do guberni grodzieńskiej. W 1877 roku gmina Rogacze obejmowała 24 miejscowości w 17 gromadach, a zamieszkiwało ją 3201 osób[2]. Stanowiła specyficzny klin, wdzierający się w głąb powiatu bielskiego[3].

I wojna światowa

Podczas I wojny światowej została włączona do okupowanego przez Niemcy Ober-Ostu (w okręgu Białystok), gdzie weszła w skład powiatu bielskiego[4], któremu zmieniono granice i podział administracyjny. Siedzibę gminy przeniesiono wktótce do większych Milejczyc, a gminę Rogacze zniesiono, przekształcając ją w gminę Milejczyce. Południową część gminy włączono do gminy Połowce w powiecie brzeskim (m. in. Nurzec, Wólka Nurzecka, Siemichocze, Telatycze, Stołbce, Piszczatka)[5][6][7].

Zmianę tę zachowano, kiedy powiat bielski przeszedł w sierpniu 1919 pod administrację polską[8].

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ Gmina poza administracją polską.
  2. 1 2 Волости и важнѣйшия селения Европейский России. Выпускъ V. – Издание Центральнаго Статистическаго Комитета, Санктпетербургъ (Statistics of the Russian Empire).]
  3. ↑ Карта волостей Гродненской губернии.
  4. ↑ Deutsche Arbeit in den Verwaltungsgebieten Kurland, Litauen und Bialystok-Grodno. Kowno (Verlag der Presseabteilung Ober Ost) 1917.
  5. ↑ Befehl- und Verordnungsblatt des Oberbefehlshabers Ost (Dziennik rozkazów i rozporządzeń Głównodowodzącego Wschodu) Nr 1-96
  6. ↑ Rocznik statystyki Rzeczypospolitej Polskiej. R. 1, 1920/21
  7. ↑ Jemielity W. (2002). bielskiego, siemiatyckigo i hajnowskiego w latach 1919-1990 "Studia Łomżyńskie", 9, 1998, s. [113]-161
  8. ↑ Dz. U. z 1919 r. Nr 65, poz. 395 (ISAP)

Bibliografia