Roger Salengro

Roger Salengro

Roger Salengro, 1930 r.
Data i miejsce urodzenia	30 maja 1890 Lille
Data i miejsce śmierci	17 listopada 1936 Lille
Minister spraw wewnętrznych Francji
Okres	od 4 czerwca 1936 do 17 listopada 1936
Przynależność polityczna	Francuska Sekcja Międzynarodówki Robotniczej
Poprzednik	Albert Sarraut
Następca	Marx Dormoy

Roger Salengro (ur. 30 maja 1890 w Lille, zm. 17 listopada 1936 tamże^[1]) – francuski polityk, mer Lille w latach 1925–1936, parlamentarzysta (członek Izby Deputowanych) w latach 1928–1936, w czerwcu 1936 roku mianowany ministrem spraw wewnętrznych Francji w gabinecie Léona Bluma^[2].

Od młodości związany był z ruchem socjalistycznym (Francuska Sekcja Międzynarodówki Robotniczej). Od 1912 roku odbywał obowiązkową służbę wojskową, protestował przeciw nowo wprowadzonej ustawie, która przedłużała ją do trzech lat (loi des trois ans). Z tego powodu wkrótce po wybuchu I wojny światowej został prewencyjnie aresztowany na kilka tygodni. Na własny wniosek przeniesiony na front, walczył w Artois i Szampanii. 7 października 1915 roku pojmany przez Niemców, wkrótce skierowany do robót przymusowych w hucie metali w Rosenbergu. Nakłaniał współpracowników do odmowy wykonywania pracy, za co skazany został przez niemiecki sąd wojskowy na więzienie. Powrócił do kraju wkrótce po podpisaniu rozejmu w Compiègne^[3].

W rodzinnym Lille podjął karierę dziennikarską, pisząc dla lewicowego dziennika Cri du Nord. W listopadzie 1919 roku wybrany został na członka rady miasta, a w 1925 roku – mera Lille, którą to funkcję pełnił do śmierci. Za jego urzędowania powstały m.in. nowy ratusz oraz osiedle akademickie^[3].

Od 29 kwietnia 1928 roku równolegle zasiadał we francuskim parlamencie (Izbie Deputowanych). Zajmował się przede wszystkim kwestiami dotyczącymi klasy robotniczej, w tym bezrobociem i warunkami pracy. 4 czerwca 1936 roku został mianowany ministrem spraw wewnętrznych w nowo utworzonym rządzie Frontu Ludowego, któremu przewodził Léon Blum. W tej roli Salengro uczestniczył w negocjacjach i był jednym z sygnatariuszy (7 czerwca) porozumień Matignon^[3], w myśl których pracownicy mieli zapewnione prawo zrzeszania się w związkach zawodowych oraz prowadzenia negocjacji zbiorowych, uzyskali prawo do dwutygodniowego, płatnego urlopu, a czas pracy ograniczony został do 40 godzin tygodniowo^[4].

18 czerwca 1936 roku na polecenie Salengro rozwiązane zostały cztery organizacje skrajnie prawicowe – Croix-de-feu, Młodzież Patriotyczna (Jeunesses patriotes), Solidarność Francuska (Solidarité française) oraz Parti franciste^[3]. Wkrótce w prasie prawicowej, m.in. na łamach L'Action française i Gringoire, zaczęły pojawiać się doniesienia o rzekomej dezercji Salengro podczas I wojny światowej oraz głosy wyrażające wątpliwości co do zasadności pełnienia przez niego funkcji ministerialnej^[2][3]. Powołana w celu ich zbadania komisja pod przewodnictwem generała Maurice′a Gamelina orzekła, że kwestia zniknięcia Salengro w 1915 roku, kiedy to trafił do niemieckiej niewoli, była badana przez sąd wojskowy, ten jednak orzekł w 1916 roku o jego niewinności. Również Izba Deputowanych odrzuciła zdecydowaną większością skierowane przeciw niemu oskarżenia. Mimo tego, w obliczu nieustającej nagonki medialnej Salengro popełnił samobójstwo 17 listopada 1936 roku^[3].