Roman Polko

Roman Polko
Ilustracja
gen. dyw. Roman Polko (2008)
generał dywizji generał dywizji
Pełne imię i nazwisko

Roman Andrzej Polko

Data i miejsce urodzenia

8 listopada 1962
Tychy

Przebieg służby
Lata służby

1981–2009

Siły zbrojne

Siły Zbrojne PRL
Siły Zbrojne RP

Stanowiska

Dowódca JW 4115, 1328, 2305, Zastępca Szefa BBN, p.o. Szefa BBN

Główne wojny i bitwy

UNPROFOR, KFOR, II wojna w Zatoce Perskiej

Odznaczenia
Znak Spadochronowy
Army Airborne Master Parachutist Badge Pathfinder Badge
Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Medal Pochwalny Sił Lądowych (Stany Zjednoczone) Order of Saint Maurice (National Infantry Association; USA) Medal ONZ za misję UNPROFOR Medal NATO za służbę w Kosowie
Wojskowa Odznaka Sprawności Fizycznej
Ranger Tab

Roman Andrzej Polko (ur. 8 listopada 1962 w Tychach) – generał dywizji Wojska Polskiego, oficer dyplomowany wojsk powietrznodesantowych i sił specjalnych, doktor nauk wojskowych w specjalności kierowanie organizacją.

Życiorys

Wykształcenie

W latach 1981–1985 studiował w Wyższej Szkole Oficerskiej Wojsk Zmechanizowanych we Wrocławiu na kierunku rozpoznawczym, specjalność – działania specjalne (kurs działań specjalnych ukończył w 1985 w Ośrodku Szkolenia Wojsk Lądowych w Elblągu).

Jest również absolwentem Akademii Obrony Narodowej w Warszawie (lata 1994–1996).

W drugiej połowie lat 90. XX w. przeszedł specjalistyczne szkolenia w 75 pułku rangersów Armii Stanów Zjednoczonych w Fort Benning.

W 2002 odbył Wyższy Międzynarodowy Kurs Zarządzania Zasobami Obronnymi (ang. Senior Defense Management International Course) w Ośrodku Podyplomowym Marynarki Wojennej w Monterey (Stany Zjednoczone), natomiast w 2003 ukończył Podyplomowe Studia Strategiczno-Obronne w Akademii Obrony Narodowej.

28 kwietnia 2008 uzyskał stopień naukowy doktora nauk wojskowych w specjalności Kierowanie organizacją (tytuł rozprawy doktorskiej: Zarządzanie i dowodzenie wojskową formacją specjalną GROM). Jest instruktorem spadochronowym, strzeleckim i narciarskim.

Służba wojskowa

W 1981 rozpoczął służbę w Siłach Zbrojnych PRL. Podczas służby wojskowej dowodził jednostkami wojskowymi: 6 Batalionem Desantowo-Szturmowym, 18 Bielskim Batalionem Desantowo-Szturmowym i Grupą Reagowania Operacyjno-Manewrowego GROM.

Na pierwsze stanowisko służbowe skierowano go do 1 Batalionu Szturmowego w Dziwnowie. Po zmianie lokalizacji JW 4101 służył w Lublińcu. Z czasem JW 4101 zmieniła nazwę na 1 pułk specjalny komandosów. W tym okresie dowodził grupą, plutonem i kompanią specjalną, a także brał udział w misji pokojowej na terenie byłej Jugosławii (kwiecień 1992 – grudzień 1993) (UNPROFOR).

W 1996 został starszym oficerem operacyjnym w sztabie 6 Brygady Desantowo-Szturmowej im. gen. bryg. Stanisława Sosabowskiego w Krakowie, a od 1998 był dowódcą 6 Batalionu Desantowo-Szturmowego im. gen. dyw. Edwina Rozłubirskiego w Niepołomicach (obecnie jednostka garnizonu Gliwice). W latach 1999–2000 dowodził 18. Bielskim Batalionem Desantowo-Szturmowym im. kpt. Ignacego Gazurka podczas operacji w Kosowie (KFOR).

Od 2000 do 2004 pełnił funkcję Dowódcy Wojskowej Formacji Specjalnej GROM w Warszawie. Po konflikcie z kierownictwem Sztabu Generalnego Wojska Polskiego odszedł do rezerwy na własną prośbę.

Kiedy był dowódcą GROM, zrealizował misję na pograniczu kosowsko-macedońskim, rozpoczął działania w Afganistanie, a w marcu 2003 wziął udział w II wojnie w Zatoce Perskiej i rozpoczął służbę na misji stabilizacyjnej w Iraku.

Na początku 2006 został przywrócony do służby czynnej i ponownie wyznaczony dowódcą Wojskowej Formacji Specjalnej GROM. Decyzją Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej 7 września 2006 zastąpił adm. floty Ryszarda Łukasika na stanowisku zastępcy szefa Biura Bezpieczeństwa Narodowego.

Od 8 sierpnia 2007 do 19 listopada 2007 p.o. szefa Biura Bezpieczeństwa Narodowego.

gen. dyw. Roman Polko podczas oficjalnego zakończenia służby wojskowej (2009)

29 stycznia 2009 generał dywizji Roman Polko zakończył zawodową służbę wojskową i odszedł do rezerwy[1].

Służba państwowa

W 2005 był doradcą ds. bezpieczeństwa Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawa Lecha Kaczyńskiego. Poparł kandydaturę Lecha Kaczyńskiego w wyborach prezydenckich w 2005 i został członkiem jego Komitetu Honorowego. Po zwycięstwie Prawa i Sprawiedliwości w wyborach parlamentarnych w 2005, objął posadę doradcy Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji Ludwika Dorna ds. zwalczania terroryzmu. 15 kwietnia 2011 powołany przez Prezydenta RP Bronisława Komorowskiego do zespołu zajmującego się Strategicznym Przeglądem Bezpieczeństwa Narodowego[2].

7 września 2006 został Zastępcą Szefa Biura Bezpieczeństwa Narodowego, a od 8 sierpnia 2007 do 19 listopada 2007 p.o. Szefa Biura Bezpieczeństwa Narodowego. 25 lipca 2008 podał się do dymisji ze stanowiska Zastępcy Szefa BBN. Dymisja została przyjęta[3].

15 grudnia 2021 został powołany przez Prezydenta RP do Rady ds. Bezpieczeństwa i Obronności[4], w której zasiadał do 2025.

Inna działalność

W 2004 prowadził program Fear Factor – Nieustraszeni nadawany przez telewizję Polsat. W 2008 był uczestnikiem jednego z odcinków programu Fort Boyard emitowanego w TVP2.

Jest członkiem Rady Patronackiej Instytutu Jagiellońskiego[5].

W latach 2009–2013 był członkiem rady Fundacji Byłych Żołnierzy i Funkcjonariuszy Sił Specjalnych „Szturman”[6].

W 2011 podłożył głos pod głównego Bohatera w Polskiej Wersji gry SOCOM: Polskie Siły Specjalne.

Od 2014 jest członkiem rady Fundacji „Ośrodek Studiów Strategicznych”[6].

Publikacje

W 2005 została wydana książka pt. „Gromowładny”, będąca wywiadem-rzeką Magdaleny Łukaszewicz z Romanem Polko. W 2008 ukazała się jego publikacja – koncepcja systemu zwalczania terroryzmu „GROM w działaniach przeciwterrorystycznych”[7] i napisana wspólnie z żoną książka – poradnik pt. „Armia. Instrukcja obsługi”[8]. W styczniu 2012 ukazała się jego kolejna publikacja napisana wspólnie z żoną Pauliną Polko pt. „RozGROMić konkurencję”[9], a w 2014 kontynuacja – „Szefologika, czyli logika szefowania”[10]. W 2018 Paulina i Roman Polko wydali książkę „Bezpiecznie już było. Jak żyć w świecie sieci, terrorystów i ciągłej niepewności”[11], a w 2024 „RozGROMić kryzys. Jak żyć w świecie doświadczonym przez pandemię, kryzys i wojnę”[12].

Awanse

prezydent RP Lech Kaczyński wręcza płk. Romanowi Polko nominację na stopień generała brygady, Warszawa (2006)

Odznaczenia i nagrody

Uwagi

  1. ↑ Za odsłużenie trzech 6-miesięcznych zmian.
  2. ↑ Za odsłużenie dwóch zmian.
  3. ↑ Nadany na wniosek żołnierzy 10th SFG przez US National Infantry Association.
  4. ↑ Za niepozorność, pod którą tak naprawdę kryje się ogromna konsekwencja, skuteczność i odpowiedzialność, ale ze szczyptą kawaleryjskiej fantazji.

Przypisy

  1. ↑ Pożegnanie gen. dyw. dr. Romana Polko [online], Biuro Bezpieczeństwa Narodowego, 10 lutego 2009 [dostęp 2026-01-27] (pol.).
  2. ↑ I konferencja plenarna Strategicznego Przeglądu Bezpieczeństwa Narodowego [online], Biuro Bezpieczeństwa Narodowego, 15 kwietnia 2011 [dostęp 2026-01-27] (pol.).
  3. ↑ Prezydent przyjął dymisję gen. dyw. dr. Romana Polko, Zastępcy Szefy Biura Bezpieczeństwa Narodowego [online], Biuro Bezpieczeństwa Narodowego, 25 lipca 2008 [dostęp 2026-01-27] (pol.).
  4. ↑ Rada ds. Bezpieczeństwa i Obronności rozpoczęła prace [online], Oficjalna strona Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, 15 grudnia 2021 [dostęp 2021-12-16] (pol.).
  5. ↑ Rada Patronacka [online], jagiellonski.pl [dostęp 2014-05-04].
  6. 1 2 Ogłoszenia i wpisy do Krajowego Rejestru Sądowego (KRS) [online], imsig.pl [dostęp 2026-01-27].
  7. ↑ Roman Polko, GROM w działaniach przeciwterrorystycznych, t. 6, Warszawa: Biuro Bezpieczeństwa Narodowego, 2 lipca 2008, ISBN 978-83-60846-04-9 [dostęp 2026-01-27] (pol.).
  8. ↑ Roman Polko, Paulina Bolibrzuch, Piotr J. Suchodolski, Armia. Instrukcja obsługi, Kraków: Wydawnictwo M, 2008, ISBN 978-83-7595-014-4 (pol.).
  9. ↑ Roman Polko, Paulina Polko, RozGROMić konkurencję. Sprawdzone w boju strategie dowodzenia, motywowania i zwyciężania, Helion, 13 lutego 2012, ISBN 978-83-246-4824-5 (pol.).
  10. ↑ Roman Polko, Paulina Polko, Cezary Krysztopa, Szefologika, czyli Logika szefowania, Gliwice: Helion, 2014, ISBN 978-83-246-7949-2 (pol.).
  11. ↑ Roman Polko, Paulina Polko, Bezpiecznie już było. Jak żyć w świecie sieci, terrorystów i ciągłej niepewności, Gliwice: Helion, 2018, ISBN 978-83-283-3630-8 (pol.).
  12. ↑ Roman Polko, Paulina Polko, Andrzej Rysuje, RozGROMić kryzys. Jak żyć w świecie doświadczonym przez pandemię, kryzys i wojnę, Gliwice: Helion, 2024, ISBN 978-83-283-7241-2 (pol.).
  13. ↑ M.P. z 2006 r. Nr 30, poz. 322 (ISAP).
  14. ↑ M.P. z 2007 r. Nr 59, poz. 667 (ISAP).
  15. ↑ Piotr Ciastek, Lubliniec. Członkowie WKB Meta z państwowymi odznaczeniami. Uhonorowano ponad 20 osób [online], Lubliniec Nasze Miasto, 7 sierpnia 2025 [dostęp 2025-08-07].
  16. ↑ M.P. z 2025 r. poz. 923 (ISAP).
  17. ↑ M.P. z 2003 r. Nr 3, poz. 20 (ISAP).
  18. ↑ Roman Polko [online], mon.gov.pl [dostęp 2010-02-25].
  19. ↑ Komunikat JW GROM [online] [dostęp 2010-06-13] [zarchiwizowane z adresu 2010-09-27].
  20. ↑ Polko ma oddać Złotą Odznakę GROM [online], wyborcza.pl, 1 czerwca 2010 [dostęp 2026-01-27] (pol.).
  21. ↑ Dorota Kowalska, Zabawy dorosłych chłopców, czyli kolejny akt awantury w GROM [online], i.pl, 10 marca 2010 [dostęp 2026-01-27] (pol.).
  22. ↑ Odznaczeni Order of Saint Maurice [online], infantryassn.com [dostęp 2010-06-27] [zarchiwizowane z adresu 2005-02-19].
  23. ↑ Andrzej Fąfara, Magdalena Miernicka, Piotr Zarzycki, BUZDYGANY 1994–2014 20 lat buzdyganów – laureaci, Warszawa: Wojskowy Instytut Wydawniczy, 2014 [dostęp 2026-05-20] (pol.).
  24. ↑ Wybory ZŁOTYCH BIEGÓW 2007 oraz FILIPIDESÓW 2007 [online], Maratony Polskie, 13 października 2007 [dostęp 2026-01-27] (pol.).
  25. ↑ Wyjątkowy dzień dla naszego miasta [online], tychy.pl, 19 maja 2026 [dostęp 2026-05-19].

Bibliografia

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.