Roman Trechciński
 | |
| Państwo działania | |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia | |
| Data i miejsce śmierci |
19 sierpnia 1944 |
| Prof. dr hab. mgr inż nauk technicznych | |
| Specjalność: telefonia, telegrafia i sygnalizacja | |
| Alma Mater |
Petersburski Instytut Elektrotechniczny |
| Nauczyciel akademicki | |
| Odznaczenia | |
 | |
Trechciński Roman (ur. 3 lipca 1882 r. w Warszawie, zm. 19 sierpnia 1944 r. w Warszawie) – polski inżynier, elektrotechnik, profesor Politechniki Warszawskiej, członek Akademii Nauk Technicznych i Towarzystwa Naukowego Warszawskiego.
Życiorys
W latach 1904–1907 studiował w Petersburskim Instytucie Elektrotechnicznym, i pracował w Wojenno-Topograficznym Zarządzie Sztabu Generalnego w Petersburgu jako kierownik techniczny warsztatów elektrochemicznych. Jednocześnie zajmował stanowisko asystenta w Katedrze Chemii Instytutu Elektrotechnicznego.
Po ukończeniu studiów rozpoczął pracę w Rosyjskim Towarzystwie L.M. Ericsson w Petersburgu, gdzie objął stanowisko głównego inżyniera produkcji. W 1916 r. został mianowany na dyrektora fabryki telefonów w Moskwie.
W 1918 r. powrócił do Warszawy, a rok później objął stanowisko dyrektora fabryki elektrotechnicznej S.A. Stanrej w Warszawie, funkcję tę sprawował do 1924 r.
W 1920 r. rozpoczął pracę w Politechnice Warszawskiej, jako wykładowca techniki prądów słabych na Wydziale Budowy Maszyn i Elektrotechniki. 22 września 1924 r. otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego i równocześnie objął kierownictwo Katedry Prądów Słabych na Wydziale Elektrycznym PW. 1 września 1929 r. uzyskał nominację na profesora zwyczajnego. W latach akad. 1925/26-1927/28 sprawował funkcję dziekana Wydziału Elektrycznego Politechniki Warszawskiej.
Był również konsultantem firmy L.M. Ericsson, a także Państwowych Zakładów Tele- oraz Radiotechnicznych w Warszawie.
W czasie obrony Warszawy we wrześniu 1939 wraz ze Stanisławem Ryżko obsługiwał nadajnik Zakładu Radiotechniki PW, który działał do kapitulacji stolicy[1][2]. Zginął w czasie powstania warszawskiego, podczas szturmu generalnego na teren Politechniki 19 sierpnia 1944 − został rozstrzelany przez Niemców przed swoim domem na ul. Koszykowej 75.
Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 72-5-25/26)[3].
Stanowiska
- 1904-1907 kierownik techniczny warsztatów elektrochemicznych w Wojenno-Topograficznym Zarządzie Sztabu Generalnego w Petersburgu
- 1905-1907 asystent w Katedrze Chemii Instytutu Elektrotechnicznego w Petersburgu
- od 1907 r. główny inżynier produkcji w Rosyjskim Towarzystwie L.M. Ericsson w Petersburgu
- od 1916 r. dyrektor fabryki telefonów w Moskwie
- 1919-1924 dyrektor fabryki elektrotechnicznej S.A. Stanrej w Warszawie
- od 1926 r. konsultant szwedzkiej firmy L.M. Ericsson
- od 22 września 1924 r., kierownik nowo utworzonej Katedry Prądów Słabych na Wydziale Elektrycznym PW
- 1925/26-1927/28 dziekan Wydziału Elektrycznego PW
Członkostwa
- Stowarzyszenie Teletechników Polskich,
- Akademia Nauk Technicznych i Towarzystwo Naukowe Warszawskie
- Dowództwo Wojsk Łączności AK, Komisja naukowo-techniczna
Nagrody, wyróżnienia, odznaczenia
Przypisy
- ↑ Eugeniusz Olszewski: Politechnika Warszawska 1915−1939 [w:] 150 lat wyższego szkolnictwa technicznego w Warszawie 1826−1976. Warszawa: Wydawnictwa Politechniki Warszawskiej, 1979, s. 93.
- ↑ Krzysztof Komorowski (red.): Warszawa walczy 1939–1945. Leksykon. Warszawa: Fundacja Polska Walczy i Wydawnictwo Bellona, 2015, s. 748. ISBN 978-83-1113474-4.
- ↑ Cmentarz Stare Powązki: MARCELI TRECHCIŃSKI, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2020-02-22].
Bibliografia
- E. Dudzińska: Roman Trechciński 1882-1944 w Sylwetki Profesorów Politechniki Warszawskiej. (pol.).
- Moje cmentarze. [dostęp 29. 08. 2016]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-09-04)]. (pol.).