Roman Zaleski
 | |
 porucznik pilot | |
| Data i miejsce urodzenia |
27 maja 1892 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
4 listopada 1968 |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne | |
| Formacja | |
| Jednostki | |
| Główne wojny i bitwy | |
| Odznaczenia | |
  | |
Roman Zaleski (ur. 27 maja 1892 w Krakowie, zm. 4 listopada 1968 w Katowicach) – porucznik pilot Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Syn Józefa i Jadwigi z d. Zaleskiej[1]. Ukończył szkołę realną w Kijowie[2]. Początkowo studiował na Politechnice Ryskiej, a następnie na Wydziale Budowy Maszyn Politechniki Warszawskiej[2]. Od 1915 pracował w Straży Obywatelskiej oraz w Komitecie Obywatelskim stołecznego miasta Warszawy[2][3].
W odrodzonym Wojsku Polskim rozpoczął służbę w listopadzie 1918. Brał udział w opanowaniu warszawskiego lotniska, na którym był później mechanikiem płatowców. Od czerwca 1919 uczeń Krakowskiej Szkoły Pilotów, a po jej ukończeniu skierowany początkowo do 11 eskadry wywiadowczej, a później przeniesiony do 1 eskadry wywiadowczej[2]. W tej ostatniej walczył na frontach wojny polsko-bolszewickiej. Od lipca do sierpnia 1920 w niewoli u bolszewików, z której udało mu się uciec[2]. 25 czerwca 1920 awansowany na stopień plutonowego pilota. Jako ochotnik poleciał samolotem rozpoznać Lidę. Udało mu się wykonać zadanie pomimo straty swojego obserwatora i trudnych warunków atmosferycznych, jakie panowały podczas lotu[4]. Uhonorowany za wykonane zadanie Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari[3].
W grudniu 1920 otrzymał urlop akademicki na dokończenie studiów. Po ich ukończeniu pracował w Urzędzie Patentowym jako radca prawny[2]. W 1927 był na Śląsku pracownikiem Zakładów Hohenlohego Spółka Akcyjna. We wrześniu 1939 nie był zmobilizowany, ponieważ potrzebny był dla przemysłu. Zmarł w Katowicach, a jego prochy spoczęły na cmentarzu w Lipinach Śląskich[3].
Żonaty z Romaną z Serwińskich. Mieli córkę Dorotę oraz syna Tomasza[3].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 8109 – 27 lipca 1922[5][3]
- Polowa Odznaka Pilota nr 117[6] „za loty bojowe nad nieprzyjacielem w czasie wojny 1918–1920”
Przypisy
- ↑ Kolekcja VM ↓, s. 1.
- 1 2 3 4 5 6 Kolekcja VM ↓, s. 4.
- 1 2 3 4 5 Polak (red.) 1991 ↓, s. 162.
- ↑ Kolekcja VM ↓, s. 6.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 41 z 27 października 1922 roku, poz. 808.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 19 z 12 grudnia 1929 roku, poz. 363.
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2020-01-30].
- Bogusław Polak (red.): Kawalerowie Virtuti Militari 1792–1945. T. 2/1. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Koszalinie, 1991, s. 162. ISBN 83-900510-0-1.
- Zaleski Roman. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari; sygn. I.482.18-1202 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2026-05-18].