Romuald Figuier

W 1964 roku zgłosił się jako reprezentant Monako w Konkursie Piosenki Eurowizji. Pojechał na konkurs do Kopenhagi w marcu tegoż roku. W konkursie swój utwór „Où sont-elles passées?” śpiewał jako dziesiąty w kolejności. Zdobył 15. punktów i zajął trzecie miejsce^[3].

W 1965 roku wziął udział w VII Festiwalu Piosenki Śródziemnomorskiej, odbywającym się we wrześniu w Barcelonie. Reprezentował jednocześnie dwa kraje: Francję, piosenką „Dis-moi le vent” i Monako z utworem „Vers quel amour”. Dla Francji zdobył trzecie miejsce, a dla Monako szóste.

W 1968 roku Romuald reprezentował Andorę w III Międzynarodowym Festiwalu Piosenki, który odbył się na Maracanie w Rio de Janeiro w Brazylii. Zajął piątą pozycję z piosenką „Le bruit des vagues”. W następnym roku, reprezentował ten sam kraj w tym samym festiwalu i ponownie był piąty, dzięki piosence „Tous les printemps du monde”.

W 1968 roku reprezentował Luksemburg na Festiwalu w Sopocie, który odbywał się od 22 do 25 sierpnia 1968 r. jako szesnasty w kolejności wykonał utwór pt. „Rien n’a changé”. Od Jury dostał 183 punkty i zajął trzecie miejsce.

W 1969 roku ponownie wystąpił w Eurowizji, tym razem reprezentując Luksemburg. Na konkursie odbywającym się w Madrycie, wystąpił jako drugi uczestnik z piosenką "Catherine". Konkurs okazał się porażką ze strony organizatorów, a Romuald zdobył siedem punktów i zajął jedenastą pozycję^[3].

W 1973 reprezentował Francję w 14 edycji Festival de Viña del Mar w Chile. Piosenką „Laisse-moi le temps” zajął drugie miejsce. Kilka miesięcy później prawa autorskie do piosenki kupił Paul Anka. Sammy Cahn dostosował piosenkę w języku angielskim pod tytułem „Let me Try Again”, a w październiku 1973 Frank Sinatra zinterpretował tekst po swojemu i dał mu tytuł „Ol ' Blue Eyes Is Back”.

W 1974 roku reprezentował Monako w Konkursie Piosenki Eurowizji. W konkursie wystąpił jako dziesiąty uczestnik z piosenką „Celui qui reste et celui qui s'en va”. Zdobył czternaście punktów i zajął czwarte miejsce^[3].