Rudolf Gramlich

Rudolf Gramlich
Data i miejsce urodzenia

6 czerwca 1908
Offenbach am Main

Data i miejsce śmierci

14 marca 1988
Frankfurt nad Menem

Pozycja

pomocnik

Kariera juniorska
Lata Klub
1923–1926 Borussia Frankfurt
1926–1929 Sportfreunde Freiberg/Sachsen
Kariera seniorska[a]
Lata Klub Wyst. Gole
1929–1939 Eintracht Frankfurt 200 (16)
1941–1942 SG SS Krakau
1943–1944 Eintracht Frankfurt
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1931–1936  III Rzesza 22 (0)
  1. ↑ Uwzględniono wyłącznie rozgrywki ligowe.

Rudolf „Rudi” Gramlich (ur. 6 czerwca 1908 w Offenbach am Main, zm. 14 marca 1988 we Frankfurcie nad Menem[1]) – niemiecki piłkarz, pomocnik. Brązowy medalista MŚ 34. Długoletni zawodnik Eintrachtu Frankfurt. Podczas II wojny światowej oficer SS w okupowanym Krakowie.

W Eintrachtcie grał w latach 1929–1939 oraz 1943–1944. Pełnił także funkcję prezesa klubu, w latach 1939–1942 oraz 1955–1970.

W reprezentacji Niemiec zagrał 22 razy[2]. Debiutował 27 września 1931 w meczu z Danią, ostatni raz zagrał w 1936. Podczas MŚ 34 wystąpił w jednym meczu. Brał udział w IO 36.

Po kampanii wrześniowej stacjonował w okupowanym Krakowie jako SS-Untersturmführer oddziałów Trupiej Czaszki. Był kapitanem i trenerem drużyny klubu piłkarskiego krakowskich oddziałów SS pod nazwą Sportgemeinschaft SS Krakau (SG SS). Klub brał udział w mistrzostwach Gauliga Generalgouvernement (Liga okręgowa Generalnego Gubernatorstwa). W Krakowie nie tylko grał w piłkę nożną, ale brał też udział w akcjach SS przeciw Żydom[3].

Po wojnie Gramlich został aresztowany we Frankfurcie nad Menem przez amerykańskie władze okupacyjne z powodu podejrzeń, że brał udział w zbrodniach wojennych. W 1947 roku został zwolniony z braku wystarczających dowodów, sprzyjające mu zeznania złożyli jego dawni towarzysze z SS[4].

Przypisy

  1. ↑ Rudi Gramlich [online], olympedia.org [dostęp 2023-09-09] (ang.).
  2. ↑ DFB
  3. ↑ Thomas Urban: Czarny orzeł biały orzeł. Piłkarze w trybach polityki. Katowice 2012, s. 136.
  4. ↑ Thomas Urban: Czarny orzeł biały orzeł. Piłkarze w trybach polityki. Katowice 2012, s. 154-155.