Rufin Offreduccio
| wyznawca | |
| Miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
14 listopada 1270 |
| Czczony przez | |
| Wspomnienie |
14 listopada |
| Atrybuty |
habit franciszkański |
| Szczególne miejsca kultu | |
Rufin Offreduccio OFM (ur. w Asyżu, zm. 14 listopada 1270 w Carceri) − włoski franciszkanin, towarzysz św. Franciszka z Asyżu, błogosławiony.
Biografia
Rufin urodził się w Asyżu. Dokładna data jego urodzenia nie jest znana. Był synem szlachcica Scypiona d’Offreduccio, brata Favarone d’Offreduccio, ojca św. Klary z Asyżu. Musiał posiadać zwykłe dla szlachty w XII wieku wykształcenie. Skąpe informacje dotyczące życia bł. Rufina pochodzą ze Źródeł franciszkańskich. Pobudzony przykładem życia Franciszka z Asyżu zdecydował się na wstąpienie w jego ślady. Gdy Franciszek uzyskał słowne potwierdzenie dla swojego sposobu życia, wyrażone przez papieża Innocentego III w 1209 roku, Rufin przyłączył się do grupy pierwszych franciszkanów w Porcjunkuli. Wraz z Leonem, Jałowcem, Illuminatem dell’Arce, Eliaszem Bombarone, Pacyfikiem, Masseo z Marignano i Janem Prostym, był tak zwanym uczniem drugiej godziny[1][2].
Źródła zwracają uwagę na duchowy rys natury Rufina, na jego pobożność. Rufin miał towarzyszyć Franciszkowi w chorobie. Po stygmatyzacji na La Vernie w 1224 roku, jak zaznaczył kronikarz Tomasz z Eccleston w Tractatus de adventu fratrum minorum in Angliam, Franciszek polecił Rufinowi oczyścić i namaścić oliwą skałę, na której stanął serafin z widzenia, co ten skwapliwie uczynił[3]. Rufin jako jedyny z najbliższych towarzyszy Biedaczyny, miał dotknąć stygmatu w boku świętego. Błogosławionemu dedykowana jest sekwencja kilku epizodów zawartych w Actus beati Francisci Hugolina z Montegiorgio, powstałych w XIII wieku. Część z nich znalazła się w późniejszych Kwiatkach[1].
Gdy po kapitule generalnej odbytej w Genui w 1244 roku generał Krescencjusz z Jesi poprosił braci o zebranie świadectw dotyczących życia i cudów dokonanych przez Franciszka z Asyżu, Rufin wraz z Aniołem z Rieti i br. Leonem wysłali z Greccio specjalny list z załączonym florilegium z epizodami z życia Asyżanina (List z Greccio z 11 sierpnia 1246). Materiał ten został prawdopodobnie wykorzystany przez Tomasza z Celano przy pisaniu Życiorysu drugiego (łac. Vita secunda sancti Francisci). Rosalinde Brooke próbowała odtworzyć zawartość florilegium trzech towarzyszy, używając tekstu Zbioru asyskiego (łac. Compilatio assisiensis) datowanego na ok. 1311[1].
Uczeni nie są zgodni co do miejsca i daty śmierci bł. Rufina, która nastąpiła w eremie franciszkańskim Carceri lub w klasztorze przy Porcjunkuli pod Asyżem około 1270 roku (według Lorenza Di Fonzo w 1249). Przyjmowana data dzienna pochodzi z tzw. Brewiarza św. Franciszka (wł. breviario di san Francesco) przechowywanego w klasztorze klarysek w Asyżu (wł. protomonastero). Pod datą 13 listopada znajduje się łacińska nota pismem odręcznym: „Obiit sanctus noster Rofinus qui fuit socius sancti patris nostri Francisci”. Rufin został pochowany w sąsiedztwie grobu św. Franciszka. Miejsce to zostało zachowane. Od 1932 roku urna z prochami Rufina przechowywana jest w kaplicy Grobu św. Franciszka w Sacro Convento w Asyżu[1].
Rufin czczony jest jako błogosławiony w Kościele katolickim, choć kult jest ograniczony. Wspomnienie przypada 14 listopada[1].
| Informacja | Źródło |
|---|---|
| widział ranę boku św. Franciszka | Życiorys pierwszy, rozdz. III; Życiorys drugi, rozdz. C |
| jeden z czterech infirmiarzy Franciszka | Życiorys pierwszy, rozdz. VI |
| współautor Listu z Greccio | List z Greccio |
| jeden z pierwszych dwunastu naśladowców Franciszka | Kwiatki, rozdz. I |
| oszukiwany przez demona o postaci Chrystusa w Carceri | Kwiatki, rozdz. XXIX |
| z polecenia Franciszka głosi nago kazanie | Kwiatki, rozdz. XXX |
| uznany przez Franciszka za świętego za życia | Kwiatki, rozdz. XXXI |
| namaszcza na La Vernie kamień serafina | Tractatus de adventu fratrum minorum in Angliam, rozmowa XIII |
Przypisy
- 1 2 3 4 5 Filippo Sedda: Rufino di Assisi (Dizionario Biografico degli Italiani – Volume 89, 2017). treccani.it. [dostęp 2026-03-25]. (wł.).
- ↑ Rufino. W: Daniel Elcid Celigueta: I primi compagni di San Francesco. E. Demarchi (tłum.). Edizioni Messaggero Padova, 1995, s. 156–166. ISBN 978-88-250-0406-9. (wł.).
- ↑ Tommaso da Eccleston: L’insediamento dei frati minori in Inghilterra. W: Fonti francescane. Ernesto Caroli (red.). Wyd. 4. Padova • Assisi: Edizioni Messaggero Padova • Movimento francescano, 1996, s. 2066. ISBN 88-250-0006-5. (wł.).
Linki zewnętrzne
- Rufino Frate Minore – Santi e Beati (autor: D. Elcid Celigueta) (wł.)
