Ryjokrety

Ryjokrety
Urotrichini
Dobson, 1883[1]
Ilustracja
Górokret japoński (Urotrichus talpoides)
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

strunowce

Podtyp

kręgowce

Gromada

ssaki

Podgromada

żyworodne

Infragromada

łożyskowce

Rząd

owadożery

Podrząd

Erinaceota

Nadrodzina

Talpoidea

Rodzina

kretowate

Podrodzina

krety

Plemię

ryjokrety

Typ nomenklatoryczny

Urotrichus Temminck, 1841

Synonimy
  • Urotrichi Gill, 1875[1]
  • Urotricheæ: Trouessart, 1879[2]
  • Urotrichini: Van Valen, 1967[3]
  • Scaptonychini[a] Van Valen, 1967[3]
  • Urotrichina: Kalandadze & Rautian, 1992[4]
  • Scaptonychina: Kalandadze & Rautian, 1992[4]
  • Neurotrichini[b] Hutterer, 2005[5]
Rodzaje

13 rodzajów (w tym 9 wymarłych) – zobacz opis w tekście

Ryjokrety[6], ogonokrety[6], kreciki[6] (Urotrichini) – plemię ssaków z podrodziny kretów (Talpinae) w obrębie rodziny kretowatych (Talpidae).

Rozmieszczenie geograficzne

Plemię obejmuje gatunki występujące w Azji i zachodniej Ameryce Północnej[7][8].

Systematyka

Do plemienia należą następujące występujące współcześnie rodzaje[9][7][6]:

  • Scaptonyx A. Milne-Edwards, 1872 – ogonokret
  • Neurotrichus A. Günther, 1880 – krecik – jedynym przedstawicielem jest Neurotrichus gibbsii (S.F. Baird, 1858) – krecik ryjówkowaty
  • Urotrichus Temminck, 1841 – górokret – jedynym żyjącym współcześnie przedstawicielem jest Urotrichus talpoides Temminck, 1841 – górokret japoński
  • Dymecodon F.W. True, 1886 – ryjokret – jedynym przedstawicielem jest Dymecodon pilirostris F.W. True, 1886 – ryjokret górski

Opisano również rodzaje wymarłe[10]:

  • Geotrypus A. Pomel, 1848[11]
  • Mongoloscapter Lopatin, 2002[12] – jedynym przedstawicielem był Mongoloscapter zhegalloi Lopatin, 2002
  • Myxomygale Filhol, 1890[13]
  • Quyania Storch & Qiu Zhuding, 1983[14]
  • Paratalpa Lavocat, 1951[15]
  • Percymygale Hugueney & Maridet, 2017[16]
  • Pseudoparatalpa Lopatin, 1999[17] – jedynym przedstawicielem był Pseudoparatalpa lavrovi (Bendukidze, 1993)
  • Rzebikia Sansalone, Kotsakis & Piras, 2016[18]
  • Tenuibrachiatum Ziegler, 2003[19] – jedynym przedstawicielem był Tenuibrachiatum storchi Ziegler, 2003.

Uwagi

  1. ↑ Typ nomenklatoryczny: Scaptonyx A. Milne-Edwards, 1872.
  2. ↑ Typ nomenklatoryczny: Neurotrichus A. Günther, 1880.

Przypisy

  1. 1 2 G.E. Dobson: A Monograph of the Insectivora, Systematic and Anatomical. Cz. 2. London: J. Van Voorst, 1883, s. 128. (ang.).
  2. ↑ É.L. Trouessart. Synopsis sytematicus et geographicus mammalium. „Revue et magasin de zoologie pure et appliquée”. 3e série. 7, s. 265, 1879. (fr.).
  3. 1 2 L.M. Van Valen. New Paleocene insectivores and insectivore classification. „Bulletin of the American Museum of Natural History”. 135 (5), s. 274, 1967. (ang.).
  4. 1 2 H.Н. Каландадзе & А.С. Раутиан: Система млекопитающих и историческая зоогеография. W: Филогенетика млекопитающих. Москва: Издательство Московского университета, 1992, s. 55. (ros.).
  5. ↑ R. Hutterer: Order Soricomorpha. W: D.E. Wilson & D.M. Reeder (redaktorzy): Mammal Species of the World: a taxonomic and geographic reference. Wyd. 3. Cz. 1. Baltimore: Johns Hopkins University Press, 2005, s. 220–311. ISBN 0-801-88221-4. (ang.).
  6. 1 2 3 4 Nazwy zwyczajowe za: W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 77. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.).
  7. 1 2 C.J. Burgin, D.E. Wilson, R.A. Mittermeier, A.B. Rylands, T.E. Lacher & W. Sechrest: Illustrated Checklist of the Mammals of the World. Cz. 2: Eulipotyphla to Carnivora. Barcelona: Lynx Edicions, 2020, s. 82. ISBN 978-84-16728-35-0. (ang.).
  8. ↑ D.E. Wilson & D.M. Reeder (redaktorzy): Tribe Urotrichini. [w:] Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. [dostęp 2021-01-14].
  9. ↑ N.S. Upham, C.J. Burgin, J. Widness, M.A. Becker, H. Handika, J.S. Zijlstra & D.G. Huckaby: The ASM Mammal Diversity Database. [w:] ASM Mammal Diversity Database (Version 2.3) [on-line]. American Society of Mammalogists. [dostęp 2025-09-14]. (ang.).
  10. ↑ J.S. Zijlstra, Urotrichini Gill, 1875, Hesperomys project (Version 25.3.0), DOI: 10.5281/zenodo.7654755 [dostęp 2025-09-14] (ang.).
  11. ↑ A.N. Pomel. Études sur les carnassiers insectivores (Extrait). Première partie.—Insectivores fossiles. „Archives des sciences physiques et naturelles”. 9, s. 159, 1848. (fr.).
  12. ↑ А.В. Лопатин / A.V. Lopatin. Олигоценовый крот (Talpidae, Insectivora, Mammalia) из Монголии / An Oligocene mole (Talpidae, Insectivora, Mammalia) from Mongolia. „Палеонтологический журнал / Paleontological Journal”. 36 (5), s. 531, 2002. (ros. • ang.).
  13. ↑ H. Filhol. Description d’un nouveau genre d’Insectivore provenant des dépots de phosphate de chaux du Quercy. „Bulletin de la Société philomathique de Paris”. Huitième série. 2 (4), s. 177, 1890. (fr.).
  14. ↑ G. Storch & Z. Qiu. The Neogene mammalian faunas of Ertemte and Harr Obo in Inner Mongolia (Nei Mongol), China. 2. Moles (Insectivora: Talpidae). „Senckenbergiana lethaea”. 64 (2/4), s. 91, 1983. (ang.).
  15. ↑ R. Lavocat. Révision de la faune des mammifères oligocènes d’Auvergne et du Velay. „Sciences et Avenier”. 32, s. 30, 1951. (fr.).
  16. ↑ M. Hugueney & O. Maridet. Evolution of Oligo-Miocene talpids (Mammalia, Talpidae) in Europe: focus on the genera Myxomygale and Percymygale n. gen. „Historical Biology”. 30 (1–2), s. 270, 2017. DOI: 10.1080/08912963.2017.1282477. (ang.).
  17. ↑ А.В. Лопатин / A.V. Lopatin. Олигоценовые и раннемиоценовые насекомоядные (Insectivora, Mammalia) Западного Казахстана / Oligocene and Early Miocene Insectivores (Mammalia) from Western Kazakhstan. „Палеонтологический журнал / Paleontological Journal”. 33 (2), s. 66 / 187, 1999. (ros. • ang.).
  18. ↑ G. Sansalone, T. Kotsakis & P. Piras. New systematic insights about Plio-Pleistocene Polish moles. „Acta Palaeontologica Polonica”. 61 (1), s. 223, 2016. (ang.).
  19. ↑ R. Ziegler. Moles (Talpidae) from the late Middle Miocene of South Germany. „Acta Palaeontologica Polonica”. 48 (4), s. 637, 2003. (ang.).
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.