Ryszard Pietruski

Ryszard Pietruski

Data i miejsce urodzenia	7 października 1922 Wyszecino
Data i miejsce śmierci	14 września 1996 Warszawa
Zawód	aktor
Współmałżonek	1. Maria Homerska 2. Hanna Buczkowska-Pietruska
Lata aktywności	1947–1996
Odznaczenia

Ryszard Józef Pietruski (ur. 7 października 1922 w Wyszecinie koło Wejherowa, zm. 14 września 1996 w Warszawie) – polski aktor teatralny i filmowy.

Dzieciństwo i młodość spędził we Lwowie, gdzie mieszkał przy ul. Hołówki 14, a potem przy ul Kadeckiej 8^[1]. Był uczniem X Państwowego Gimnazjum im. Henryka Sienkiewicza, a następnie III Państwowego Gimnazjum im. Króla Stefana Batorego^[1]. W czasie II wojny światowej pracował we Lwowie, jako kelner w restauracji. W 1944, po powtórnym zajęciu Lwowa przez Armię Czerwoną, został wcielony do Wojska Polskiego i walczył jako żołnierz 4 Dywizji Piechoty. Brał udział m.in. w wyzwoleniu Warszawy i w bitwie o Kołobrzeg. Odniósł rany w drodze na Berlin^[1][a].

Po wojnie uczył się w Miejskiej Szkole Dramatycznej w Otwocku^[1] wzgl. w Warszawie^[2]. W 1948 zdał aktorski egzamin eksternistyczny. Pierwotnie nie zdał egzaminu do Szkoły Teatralnej w Warszawie^[3]. Potem występował w teatrze w Olsztynie i rok później zdał do Szkoły Teatralnej w Łodzi^[3]. Jako aktor występował w teatrach w Szczecinie, później w Krakowie, dalej w Warszawie (Teatr Klasyczny, Teatr Dramatyczny)^[3]. W latach 1978–1988 był dyrektorem Operetki Warszawskiej.

Jego pierwszą żoną była aktorka Maria Homerska, z którą miał córkę Magdalenę. Drugą żoną była architekt Hanna Buczkowska-Pietruska^[4] (1942–2022)^[5]. Był świadkiem na ślubie Jerzego Janickiego^[1].

Zmarł na zawał serca. Został pochowany na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera G-14-7)^[6].

• Teatr Muzyczny Domu Wojska Polskiego, Warszawa (1947 aktor)
• Teatr Miejski im. Stefana Jaracza, Olsztyn (1947–1948 aktor)
• Teatr im. Stefana Żeromskiego, Kielce-Radom (1948–1950 aktor)
• Państwowe Teatry Dramatyczne, Szczecin (1950–1955 aktor)
• Teatr Dzieci Warszawy, Warszawa (1950–1950 aktor)
• Teatr im. Juliusza Słowackiego, Kraków (1955–1959 aktor)
• Teatr Klasyczny, Warszawa (1959–1967 aktor)
• Teatr Dramatyczny, Warszawa (1967–1979 aktor)
• Operetka Warszawska, Warszawa (1978–1979 dyrektor naczelny)
• Operetka Warszawska, Warszawa (1979–1988 dyrektor naczelny i artystyczny)
• Operetka Warszawska, Warszawa (1988–1989 asystent reżysera)

• 1956: Trzy kobiety jako szofer szabrownik
• 1958: Pigułki dla Aurelii jako szofer Michalak
• 1958: Popiół i diament jako robotnik w cementowni
• 1959: Zobaczymy się w niedzielę jako strażak Felek
• 1959: Wspólny pokój jako Mieciek Stukonis
• 1959: Miejsce na ziemi jako milicjant
• 1960: Walet pikowy jako właściciel kina
• 1960: Szczęściarz Antoni jako wysłannik Ministerstwa Kultury w sprawie czołgu
• 1960: Powrót jako reporter radiowy
• 1960: Nikt nie woła jako Zygmunt
• 1960: Historia współczesna jako Władysław Zabielski
• 1961: Dwaj panowie N jako sierżant Jagielski
• 1961: Droga na Zachód jako Zadora, żołnierz z eskorty pociągu
• 1962: Jadą goście jadą... jako kierowca Józek
• 1962: Gangsterzy i filantropi jako Alojzy Superata
• 1963: Skąpani w ogniu − Baruda
• 1963: Ostatni kurs − Adam, członek bandy
• 1963: Naganiacz − Jaworek
• 1963: Mam tu swój dom − Kasprzyk
• 1963: Kryptonim Nektar − Struć, wspólnik Fagasa
• 1963: Daleka jest droga − strzelec Golik
• 1964: Prawo i pięść jako Wijas
• 1964: Rachunek sumienia jako major Paweł, dowódca oddziału
• 1964: Pięciu jako strzałowy Bernard Kałus
• 1964: Panienka z okienka jako oberżysta
• 1964: Barwy walki jako Brzoza, delegat PPR z Warszawy
• 1964: Barbara i Jan jako właściciel fałszywej kolektury „Toto Lotka”, szef szajki (odc. 2)
• 1965: Wyspa złoczyńców jako „fotograf amator” Karol
• 1965: Święta wojna jako porucznik Sucharek
• 1965: Sobótki jako kolejarz Drewniak
• 1965: Popioły jako przewoźnik na rzece
• 1965: Podziemny front jako major Paweł (odc. 7)
• 1965: Lekarstwo na miłość − Osiemnastka, członek szajki
• 1965: Dzień ostatni dzień pierwszy − sierżant Grzegorz
• 1966: Chudy i inni jako „Pryszczaty”
• 1966: Gdzie jest trzeci król jako Karol Wilczkiewicz, zastępca kustosza muzeum
• 1966: Bariera jako oberkelner
• 1967: Ślepy tor jako inżynier Zniesławski
• 1967: Ojciec jako uczestnik narady u ojca Zenubiusza
• 1967: Kwestia sumienia jako wartownik
• 1967: Kiedy miłość była zbrodnią
• 1967: Długa noc jako policjant Wasiak
• 1967: Cześć kapitanie jako wywiadowca Milicji Obywatelskiej
• 1968: Stawka większa niż życie jako porucznik Lewis (odc. 18)
• 1968: Wilcze echa jako Łycar, więzień UPA
• 1968: Ostatni po Bogu jako prokurator Krawczyk
• 1968: Pożarowisko jako gość Rojeckich
• 1968: Gra jako pan młody
• 1968: Człowiek z M-3 jako agent PZU
• 1969: Zbrodniarz, który ukradł zbrodnię jako Jerzy Pałka, kierownik domu handlowego
• 1969: Nowy jako fotograf
• 1969: Do przerwy 0:1 jako kierowca nysy (odc. 5)
• 1969: Przygody pana Michała jako karczmarz Perymowicz (odc. 9)
• 1969: Paragon gola jako kierowca nysy
• 1969: Polowanie na muchy jako właściciel szklarni w Nieporęcie
• 1969−1970: Gniewko, syn rybaka jako Hanysz
• 1970: Wakacje z duchami jako „Pikasiak”
• 1970: Rejs jako kapitan statku
• 1970: Dzięcioł jako dyrektor, szef Stefana
• 1970: Epilog norymberski jako Ernst Kaltenbrunner
• 1970: Prawdzie w oczy jako członek brygady Klisia
• 1970: Lokis. Rękopis profesora Wittembacha jako woźnica
• 1970: Doktor Ewa jako mechanik Stefan Bratkowski
• 1970: Album polski jako mężczyzna jadący do Warszawy
• 1971: Podróż za jeden uśmiech jako kierownik ośrodka „Kmita” (odc. 7)
• 1971: Złote koło jako Skoczylas, major MO
• 1971: Obcy w lesie jako leśniczy Zenon Kaleta
• 1971: Kryształ jako Aleksander Walenciak
• 1971: Kłopotliwy gość jako mąż „chorej” referentki „od kluczy”
• 1971: Pięć i pół bladego Józka jako recepcjonista Mietek
• 1972: Podróż za jeden uśmiech jako kierownik ośrodka „Kmita”
• 1972: Kwiat paproci jako przedsiębiorca budowlany Franek
• 1973: Czarne chmury jako wachmistrz Kacper Pilch
• 1973: Ciemna rzeka jako Aleksander, komendant posterunku MO
• 1974: Najważniejszy dzień życia jako Heniek Grzelak (odc. 1)
• 1974: Gniazdo jako Derwan
• 1974–1977: Czterdziestolatek jako dyrektor Mietek Powroźny oraz jako mechanik samochodowy (odc. 6)
• 1975: W środku lata jako weterynarz Jeremi Burda
• 1976: Brunet wieczorową porą jako Dzidek Krępak
• 1977: Wszyscy i nikt jako Kobra
• 1978: Życie na gorąco jako komisarz Alberto Biggini (odc. 8)
• 1979: Golem jako agent udający kominiarza
• 1979: Aria dla atlety jako śpiewak Baptisto Messalini
• 1979: Klucznik jako rolnik
• 1979: Operacja Himmler jako Adolf Hitler
• 1980: Grzechy dzieciństwa jako ojciec Józia
• 1981: Najdłuższa wojna nowoczesnej Europy jako Edward Heinrich Flottwelll (odc. 2 i 3)
• 1981: Yokohama jako urzędnik w ambasadzie radzieckiej
• 1981: Stacja jako działacz
• 1981: Limuzyna Daimler-Benz jako wuj Leon Sobierajski
• 1982: Pajęczyna jako towarzysz
• 1983: Alternatywy 4 jako przedstawiciel spółdzielni mieszkaniowej (odc. 1-3)
• 1984: Smażalnia story jako dyrektor fabryki szczotek
• 1987: Anioł w szafie jako kierownik produkcji Pelikan
• 1989: Janka jako przedsiębiorca chcący założyć z Bromskim pocztę lotniczą
• 1989: Bal na dworcu w Koluszkach jako Walerek
• 1990: Europa, Europa jako Adolf Hitler w śnie
• 1990: Seszele jako śpiewak występujący w roli Don Jose
• 1990: Janka jako przedsiębiorca chcący założyć z Bromskim pocztę lotniczą
• 1991: Panny i wdowy jako lekarz przyjmujący poród Manii (odc. 1)
• 1991: Szwedzi w Warszawie jako Piotr Rafałowicz
• 1992: Psy jako adwokat Jaromił
• 1993: Lepiej być piękną i bogatą jako dyrektor fabryki
• 1993: 40-latek. 20 lat później jako Mietek Powroźny
• 1994: Szczur jako senator, juror konkursu
• 1996: Wirus jako psychopata w mieszkaniu Ewy

• Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1984)
• Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1975)
• Medal 30-lecia Polski Ludowej (1975)
• Srebrny Medal „Za Zasługi dla Obronności Kraju” (1975)
• Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury” (1977)
• Odznaka honorowa „Za Zasługi dla Warszawy” (1975)

• Ryszard Pietruski. JaK z trzech gwiazdek zrobić jedną. W: Jerzy Janicki: Cały Lwów na mój głów... Alfabet lwowski. Warszawa: Polska Oficyna Wydawnicza „BGW”, 1993, s. 147-148. ISBN 83-7066-474-1.

• Ryszard Pietruski w bazie IMDb (ang.)
• Ryszard Pietruski w bazie Filmweb
• Ryszard Pietruski w bazie filmpolski.pl
• Ryszard Pietruski, [w:] Encyklopedia teatru polskiego (baza wiedzy: Osoby) [dostęp 2021-04-09] .
• Ryszard Pietruski na zdjęciach w bazie Filmoteki Narodowej „Fototeka”