Saffloryt

Saffloryt
Ilustracja
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny

Co As2 – arsenek kobaltu

Twardość w skali Mohsa

4,5–5

Przełam

nierówny/nieregularny, muszlowy[1]

Łupliwość

dobra, wyraźna[1]

Pokrój kryształu

pryzmatyczny[1]

Układ krystalograficzny

rombowy[1]

Klasa krystalograficzna

dwupiramidalna[1]

Właściwości mechaniczne

kruchy[1]

Gęstość

7,16–7,41 g/cm³

Właściwości optyczne
Barwa

cynowobiała zazwyczaj z ciemnoszarym nalotem

Rysa

szaroczarna

Połysk

metaliczny[1]

Inne

anizotropia: silna[1] pleochroizm: słaby[1]

Dodatkowe dane
Klasyfikacja Strunza

2.EB.15a[1]

Saffloryt na kalcycie; pochodzenie: Bouismas, prowincja Warzazat, Sus-Masa-Dara, Maroko (okaz ma wielkość 4,7 cm)

Saffloryt – minerał z gromady arsenków. Należy do grupy minerałów rzadkich.

Nazwa pochodzi od niem. Safflor (ang. Safflower = krokosz barwierski), nawiązuje do zastosowania tego minerału do wyrobu barwnika.

Charakterystyka

Właściwości

Bardzo rzadko tworzy kryształy (rombowe) o pokroju słupkowym, bardzo podobne do kryształów löllingitu. Czasami wytwarza potrójne bliźniaki w formie gwiazd. Najczęściej występuje w skupieniach ziarnistych, zbitych, włóknistych, promienistych, nerkowatych, groniastych i promienistych. Bywa spotykany w postaci żył i gniazd. Jest kruchy, nieprzezroczysty, uderzony młotkiem wydziela zapach czosnku. Tworzy paragenezy z innymi arsenkami. Często zawiera domieszki w postaci miedzi, niklu i siarki[1].

Minerały podobne: chloantyt, skutterudyt, arsenopiryt.

Występowanie

Minerał utworów hydrotermalnych niskich temperatur. Występuje w żyłach i gniazdach kruszcowych a minerały towarzyszące to: nikielin, skutterudyt, erytryn, srebro, bizmut, kalcyt, piryt, lelingit, syderyt, baryt, fluoryt[1].

Miejsce występowania

  • Na świecie: Niemcy – Schneeberg, Rudawy, Saksonia, Szwecja, Czechy, Włochy, Kanada.
  • W Polsce: został stwierdzony w Miedziance, w okolicach Kowar, a w rejonie Lubina i Polkowic (Dolny Śląsk) napotkano odosobnione ziarna.

Zastosowanie

  • lokalna, podrzędna ruda kobaltu (28,23% Co),
  • kolekcjonerskie.

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 Safflorite, [w:] Mindat.org [online], Hudson Institute of Mineralogy [dostęp 2025-06-30] (ang.).

Bibliografia

  • Jaroslav Bauer, František Tvrz, Skały i minerały: przewodnik, Iwona Dąbrowska (tłum.), Warszawa: Multico, 1995, ISBN 83-7073-050-7, OCLC 749647679.
  • J. Parafiniuk: Minerały systematyczny katalog 2004, TG „Spirifer”, Warszawa 2005.
  • A. Bolewski, A. Manecki: Mineralogia szczegółowa, Wyd. PAE, Warszawa 1993.
  • W. Schumann: Minerały świata, O. Wyd. „Alma-Press”, Warszawa 2003.

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.