Sanos S14

Sanos S14 – autobus jugosłowiański produkowany przez kilka ośrodków: Fabrika Automobila Priboj (FAP) (produkcja tylnych mostów, układu przeniesienia napędu i układu hamulcowego), fabryka Famos w Sarajewie (silniki i skrzynie biegów), fabryka w Skopje (nadwozia i montaż).

W latach siedemdziesiątych XX wieku Polska importowała z Jugosławii Sanosy S14. Sprowadzała je firma POL-MOT: do 1980 r. na polskich drogach pojawiło się 1500 sztuk tego modelu autobusu. Głównym krajowym odbiorcą był PKS. W Polsce jeździły różne wersje sanosów: miejska (z trzema parami automatyczne otwieranych drzwi, a także z dwiema parami; w obu wypadkach ograniczona liczba miejsc siedzących) i międzymiastowa, wykorzystywana także na trasach dalekobieżnych (zwykłe drzwi). Sylwetka – np. stylistyka układu: atrapy grilla, oprawy przednich reflektorów wzorowane na masce autobusu turystycznego Fiat 309 Menarini; komfort jazdy i niezawodność konstrukcji sprawiły, że niektóre modele Sanosów S14 można było spotkać pod koniec lat 90. XX wieku.

Sanosy S14 napędzał silnik umieszczony z tyłu pojazdu. Używane były równocześnie z modelami Jelcz 043 i z pierwszymi Autosanami H9, których mankamentem była niewystarczająca – jak na wielkość i ciężar autobusu – moc silnika, przez co musiały one zwalniać podczas podjazdu na wzniesienia. Sanosy także miały w stosunku do swojej dużej masy niezbyt dużą moc, przez co pod górę podjeżdżały powoli, na niskich biegach, chociaż na płaskim terenie mogły poruszać się z dużymi prędkościami^[2].