Saul Wagman

Saul Wagman

Data i miejsce urodzenia	1893 Warszawa
Data śmierci	?
Narodowość	żydowska i polska
Język	polski
Dziedzina sztuki	literatura

Saul Wagman (ur. 1893 w Warszawie, zm. ok. 1941) – polsko-żydowski dziennikarz, poeta, publicysta i tłumacz.

Pochodził z zasymilowanej rodziny żydowskiej, syn pośrednika handlowego Benjamina Moszka i Chany z domu Jesionowskiej. Jego braćmi byli Adam Ważyk i Leon Trystan^[1]. Wraz z rodziną kilkukrotnie zmieniał miejsce zamieszkania. W młodości zaangażował się w działalność socjalistyczną, w 1905 roku brał udział w strajku szkolnym^[2].

W 1918 roku wraz z Jakubem Appenszlakiem założył tygodnik w języku jidysz „Błat”, następnie współpracował m.in. z „Naszym Kurierem”, „Nowym Dziennikiem”, „Chwilą”, „Miesięcznikiem Żydowskim”, „Tygodnikiem Nowym” i „Unzer Ekspresem”. Od 1923 roku był współredaktorem i sekretarzem redakcji gazety „Nasz Przegląd”^[1]. W 1918 roku debiutował jako tłumacz, publikując na łamach „Głosu Żydowskiego” przekład wiersza Iwana Bunina Grób Racheli^[1]. Był uznawany za jednego z najważniejszych tłumaczy literatury żydowskiej, opublikował m.in. tłumaczenie trylogii W lasach polskich Josefa Opatoszu oraz antologii nowel Płomienie i zgliszcza, w której znalazły się utwory autorstwa m.in. Szaloma Asza, Dawida Fryszmana, Efraima Kaganowskiego, Joela Mastbauma, Hirsza Dawida Nomberga, Icchoka Lejba Pereca, Morisa Rosenfelda, Zusmana Segałowicza, Lameda Szapiry i Izaaka Meira Weissenberga^[2].

Był członkiem władz Żydowskiego Komitetu Ratunkowego i Żydowskiego Towarzystwa Krajoznawczego oraz działaczem organizacji sportowej Makabi^[1][2]. Jego żoną była Iza Wagmanowa (zm. 1938), współzałożycielka i współredaktorka feministycznego tygodnika „Ewa”^[1].

Po wybuchu II wojny światowej znalazł się na terenach pod okupacją radziecką. Zmarł śmiercią samobójczą, prawdopodobnie po ataku Niemiec na ZSRR. Według innych źródeł mógł to być 1943 lub 1944 rok^[1].