Scorzalit

Scorzalit

Scorzalit
Właściwości chemiczne i fizyczne
Inne nazwy	brak[1]
Skład chemiczny	zasadowy fosforan żelaza, magnezu i glinu[1]
Twardość w skali Mohsa	5–6[1][2]
Przełam	nierówny/nieregularny[1][2]
Łupliwość	niewyraźna[1]
Pokrój kryształu	prostokątny[1]
Przezroczystość	przezroczysty, przeświecający[2]
Układ krystalograficzny	jednokośny[1][2]
Klasa krystalograficzna	pryzmatyczna[2]
Właściwości mechaniczne	kruchy[1][2]
Gęstość	3,30–3,38[1][2]
Właściwości optyczne
Barwa	ciemnozielona lub ciemnoniebieska, zielona[1]
Rysa	biała[1], jasnoniebieska[2]
Połysk	szklisty, matowy[1], półszklisty, żywiczny, tłusty[2]
Współczynnik załamania	1,626–1,680 (dwuosiowy)[2]
Inne	dwójłomność: 0,036[2] pleochroizm: widoczny[2]
Dodatkowe dane
Klasyfikacja Strunza	8.BB.40[2]

Scorzalit – minerał z gromady forsterytów^[1]; zasadowy fosforan żelaza, magnezu i glinu.

Nazwa pochodzi od pochodzenia brazylijskiego mineraloga Evaristo Penny Scorzy^[1].

Kryształy rzadko tabliczkowe lub krótkosłupkowe, o postaci pseudorombowej bipiramidy z prostokątnym przekrojem. Minerał występuje najczęściej w skupieniach ziarnistych, zbitych i skorupowych. Jest kruchy, przeświecający lub nie ze szklistym albo matowym połyskiem. Ma barwę od ciemnozielonej, przez zieloną, aż do ciemnoniebieskiej^[1].

Jest minerałem bardzo rzadkim. Spotykany w pegmatytach granitowych, współwystępując z apatytem, muskowitem, rutylem, kyanitem, lazulitem, augelitem, albitem i kwarcem^[2]. Znajdowany w Brazylii w kopalni Corrego Frio w stanie Minas Gerais, gdzie został odkryty w 1947 roku. Wydobywany również jest z kopalni Victory w Dakocie Południowej, z okręgu Mono z Kalifornii oraz z Syberii^[1].

Jest bardzo poszukiwany i ceniony przez kolekcjonerów, stanowiąc mineralogiczną ciekawostkę; okazjonalnie używany jako kamień ozdobny. Nadawany jest mu szlif fasetkowy i kaboszonowy. Często mylony z lazulitem^[1].

• 
  Widok z bliska. Często wydaje się czarny.
• 
  na skale