Selenin sodu

Selenin sodu
Ilustracja
Ogólne informacje
Charakterystyka fizyczna
kolor od białego do beżowego; słaby, charakterystyczny zapach
Wzór chemiczny

Na2SeO3

• zapis Hilla

Na2O3Se

Masa molowa

172,94 g/mol

Identyfikacja
Numer CAS

10102-18-8 (bezwodny)
26970-82-1 (pentahydrat)

PubChem

24934

Podobne związki
Inne aniony

Na2SeO4, Na2SO3

Inne kationy

K2SeO3, MgSeO3, CaSeO3, BaSeO3, ZnSeO3

Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)

Selenin sodu, Na2SeO3 – nieorganiczny związek chemiczny, sól sodowa kwasu selenawego. Występuje jako odmiana bezwodna lub pentahydrat (Na2SeO3·5H2O).

Właściwości

Selenin sodu jest ciałem stałym barwy od białej do beżowej (bezwodny) lub bezbarwnym (pentahydrat). Ma właściwości higroskopijne.

Jest rozpuszczalny w wodzie. Wartość pH jego roztworów wodnych wynosi ok. 9 dla stężenia 50 mg/l[1].

Synteza

Selenin sodu można otrzymać w reakcji stężonego kwasu selenawego z roztworem wodorotlenku sodu wolnego od węglanów[4]:

H2SeO3 + 2NaOH → Na2SeO3 + 2H2O

Po zatężeniu z roztworu krystalizuje sól pięciowodna Na2SeO3·5H2O o czystości analitycznej. Podczas ogrzewania w 40 °C przechodzi w sól bezwodną[4].

Zastosowanie

Selen jest niezbędnym mikroelementem dla człowieka[5], dlatego selenin sodu bywa stosowany jako suplement diety, także w odżywkach dla niemowląt[6]. Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności określił bezpieczny limit dzienny spożycia na 300 μg[7].

Selenin sodu jest też stosowany jako środek owadobójczy, z dawką skuteczną na poziomie 10mg/kg[8].

Toksyczność

Substancja działa silnie drażniąco na błony śluzowe oczu i dróg oddechowych. Powoduje odoskrzelowe zapalenie płuc oraz obrzęk płuc. Działa toksycznie na wiele narządów: wątrobę, nerki, drogi moczowe, przewód pokarmowy, śledzionę, szpik kostny, serce oraz nerwy.

Ze względu na swoją toksyczność bywa wykorzystywany w próbach samobójczych[9].

Działanie na organizmy wodne

Selenin sodu działa bardzo toksycznie na organizmy wodne.

Dawki śmiertelne dla niektórych organizmów:

Przypisy

  1. 1 2 Sodium selenite, [w:] GESTIS-Stoffdatenbank [online], Institut für Arbeitsschutz der Deutschen Gesetzlichen Unfallversicherung, ZVG: 500120 [dostęp 2011-09-23] (niem. • ang.).
  2. ↑ Selenin sodu [PDF], karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich, Merck, numer katalogowy: 214485.
  3. ↑ Selenin sodu [PDF], karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich, Merck, numer katalogowy: 214485.
  4. 1 2 F. Feher, Sodium Selenite, [w:] Georg Brauer (red.), Handbook of Preparative Inorganic Chemistry, New York–London: Academic Press, 1963, s. 431–432 (ang.).
  5. ↑ P. Kamble i inni, Selenium Intoxication with Selenite Broth Resulting in Acute Renal Failure and Severe Gastritis, „Saudi Journal of Kidney Diseases and Transplantation”, 20 (1), 2009, s. 106, PMID: 19112227 [dostęp 2023-11-12] (ang.).
  6. ↑ Meng-Jie He, Shuang-Qing Zhang, Weipeng Mu, Zhen-Wu Huang, Selenium in infant formula milk, „Asia Pacific Journal of Clinical Nutrition”, 27 (2), 2018, DOI: 10.6133/apjcn.042017.12, PMID: 29384312 [dostęp 2023-11-15] (ang.).
  7. ↑ EFSA Panel on Additives and Products or Substances used in Animal Feed, Safety and efficacy of selenium compounds (E8) as feed additives for all animal species: sodium selenite, based on a dossier submitted by Retorte GmbH Selenium Chemicals and Metals, „EFSA Journal”, 14 (2), 2016, DOI: 10.2903/j.efsa.2016.4398 [dostęp 2023-11-15] (ang.).
  8. ↑ Sodium Selenite [online], omanchem.com [dostęp 2023-11-12].
  9. ↑ A. Gasmi i inni, Acute selenium poisoning, „Veterinary and Human Toxicology”, 39 (5), 1997, s. 304–308, ISSN 0145-6296, PMID: 9311090.

Bibliografia

  • Witold Mizerski: Tablice chemiczne. Warszawa: wydawnictwo Adamantan, 2004.