Semovente L40 da 47/32

Semovente L40 da 47/32
Ilustracja
Semovente L40 da 47/32 w muzeum w Aberdeen
Dane podstawowe
Państwo

 Włochy

Producent

Fiat-Ansaldo

Typ pojazdu

działo samobieżne

Trakcja

gąsienicowa

Załoga

3

Historia
Prototypy

1941

Produkcja

1942-1943

Egzemplarze

ok. 440

Dane techniczne
Silnik

1 silnik gaźnikowy, 4-cylindrowy Fiat SPA 18D o mocy 70 KM przy 2500 obr./min

Transmisja

mechaniczna

Pancerz

grubość: 15 – 30 mm

Długość

3,82 m[1]

Szerokość

1,86 m[1]

Wysokość

1,69 m[1]

Masa

6 825 kg (bojowa)[1]

Osiągi
Prędkość

42 km/h (po drodze)

Zasięg pojazdu

200 km (po drodze)

Pokonywanie przeszkód
Brody (głęb.)

0,80 m

Rowy (szer.)

1,70 m

Ściany (wys.)

0,70 m

Kąt podjazdu

40º

Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 armata czołgowa Model 47/32 kal. 47 mm (w działach samobieżnych; zapas amunicji – 70 szt.)
1 karabin maszynowy Breda 38 kal. 8 mm (w wozach dowódczych zamiast armaty; zapas amunicji – 1608 szt.)
Użytkownicy
Włochy, Niemcy, Chorwacja

Semovente L40 da 47/32 – włoskie działo samobieżne zbudowane na podwoziu czołgu lekkiego L6/40, uzbrojone w armatę kalibru 47 mm.

Historia

Prototyp miał zakryty od góry przedział bojowy, ale pojazdy seryjne – już odkryty[2]. Zadaniem działa samobieżnego było wspieranie tankietek L3 i czołgów lekkich L6/40 na polu walki. Załoga początkowo była dwuosobowa, ale przeciążenie dowódcy zadaniami spowodowało, że w pierwszej połowie 1942 roku dodano trzeciego członka załogi – ładowniczego[2]. Pojazdy dowódców plutonów (Comando Plotone) miały radiostację RF 1 CA i zapas amunicji zmniejszony z 70 do 49 sztuk, natomiast wersja wozu dowodzenia kompanii (Comando Compagnia) miała dodatkową radiostację RF 2 CA i nie miała armaty, ale uzbrojona była w karabin maszynowy 8 mm Breda 38 z grubszą osłoną lufy, imitującą działko[3].

Pierwotnie zamówiono 283 pojazdy, a w maju 1943 zwiększono zamówienie do 460[3]. Produkcja rozpoczęła się w zakładach SPA w Turynie w styczniu 1942 roku[3]. Do maja 1943 roku wyprodukowano 282, a do zawieszenia broni we wrześniu ok. 320[3]. Niemcy po zajęciu Włoch kontynuowali produkcję i wyprodukowali do początku 1944 roku 110 dział samobieżnych (w tym 36 w wersji dowódców plutonów) i 10 wozów dowodzenia[4].

Włoskie Semoventi L40 w marszu

Działo weszło na wyposażenie jednostek włoskich od lutego 1942 roku[3]. Było używane bojowo w walkach w Afryce Północnej, na Bałkanach, na froncie wschodnim i na Sycylii po lądowaniu aliantów. Niemcy zdobyli pewną część tych dział w wyniku rozbrajania włoskich oddziałów po poddaniu się Włoch aliantom w 1943. Były one używane przez niemieckie oddziały we Włoszech. Oznaczone zostały Sturmgeschütz L40 mit 47/32 630(i)[4]. Często również wówczas przerabiane były na wozy dowodzenia, po usunięciu armaty i zamontowaniu karabinu maszynowego.

Opis

Kadłub zbudowany był z nitowanych płyt pancernych[2]. Grubość pancerza wynosiła do 30 mm z przodu, 15 mm z boków i tyłu i 6 mm od góry i dołu[1]. Przedział bojowy pośrodku był odkryty od góry, nakrywany brezentowym dachem chroniącym od niepogody[2]. Po prawej stronie było stanowisko kierowcy, a po lewej dowódcy, obsługującego działo znajdujące się przed nim[2]. W toku produkcji dodano trzeciego członka załogi – ładowniczego zajmującego miejsce za kierowcą[2]. Kierowca miał przed sobą otwierany luk obserwacyjny ze szczeliną i peryskopem, a po prawej stronie drzwiczki w pancerzu, które jednak zostały zlikwidowane w późniejszych seriach[2]. Zapas amunicji wynosił 70 nabojów[2]

Przypisy

Bibliografia

  • (ang.) Bishop Ch., The Encyclopedia of Weapons of WWII: The Comprehensive Guide to over 1,500 Weapons Systems, Including Tanks, Small Arms, Warplanes, Artillery, Ships, and Submarines, Metrobooks, 2002, s. 48-49, ISBN 1-58663-762-2.
  • Jacek Solarz, Czołgi włoskie 1939-45, Janusz Ledwoch, Warszawa: Wydawnictwo Militaria, 1995, s. 157-159, ISBN 83-86209-29-1, OCLC 749536574.
  • Italy's Semovente 47/32 su L6/40; 47 mm Gun on L 6/40 chassis, Semovente 47/32 [online], wwiivehicles.com [zarchiwizowane z adresu 2014-04-08] (ang.).
  • Pantielejmon Omielaniuk. SAU Semovente L40 da 47/32. „Arsienał-Kollekcyja”. Nr 9/2014 (27), s. 8-13, wrzesień 2014. Moskwa. (ros.). 

Linki zewnętrzne