Senat (Chile)
 | |
| Państwo | |
|---|---|
| Rodzaj |
izba wyższa |
| Rok założenia |
1812 |
| Kierownictwo | |
| Przewodnicząca |
Paulina Núñez Urrutia |
| Wiceprzewodniczący |
Iván Moreira |
| Struktura | |
 | |
| Liczba członków |
50 |
| Stowarzyszenia polityczne |
Rządzący (24)
Wsparcie
Opozycja
|
| Ordynacja |
proporcjonalna |
| Ostatnie wybory |
16 listopada 2025 |
| Siedziba | |
 | |
| Izba senacka, Budynek Kongresu Narodowego Chile, Valparaíso | |
| Strona internetowa | |
Senat (hiszp. Senado) – izba wyższa chilijskiego Kongresu Narodowego z siedzibą w Valparaíso. Składa się z 50 senatorów wybieranych na 8-letnią kadencję, przy czym połowa składu odnawiana jest co 4 lata. Kandydat na to stanowisko musi mieć ukończone 35 lat, czynne prawo wyborcze i co najmniej średnie wykształcenie.
Przed reformą wyborczą z 2015 roku izba liczyła 38 członków pochodzących z wyborów. Dodatkowo, do 11 marca 2006 roku w Senacie zasiadali również senatorowie z nominacji (tzw. instytucjonalni) oraz byli prezydenci jako senatorowie dożywotni – funkcję tę pełnili w historii izby wyłącznie Eduardo Frei Ruiz-Tagle i Augusto Pinochet. Zgodnie z przyjętą w 2005 roku nowelą konstytucyjną mechanizmy te zostały zniesione, a niepochodzących z powszechnych wyborów członków izby zastąpiło 20 nowo wybranych przedstawicieli[1].
Reforma prawa wyborczego (2015)
W 2015 roku w Chile została przeprowadzona reforma prawa wyborczego, która w odniesieniu do Senatu zniosła dotychczasowy system binominalny na rzecz ordynacji proporcjonalnej opartej na metodzie D’Hondta. Zniesiony mechanizm opierał się na dwumandatowych okręgach, w których zwycięska lista musiała uzyskać ponad dwukrotnie wyższe poparcie od drugiej w kolejności, aby zdobyć oba mandaty; w przeciwnym razie rozdzielano je po jednym dla dwóch list z najlepszym wynikiem. Taka konstrukcja wymuszała konsolidację partii w dwa wielkie bloki i powodowała dużą nieproporcjonalność, pozwalając konserwatywnej prawicy na zachowanie niewspółmiernie dużych wpływów po upadku dyktatury Pinocheta. Na mocy nowych przepisów liczbę miejsc w izbie wyższej zwiększono z 38 do 50, a granice okręgów wyborczych dostosowano do podziału administracyjnego kraju, tak aby każdy z regionów wybierał od 2 do 5 senatorów. Ustawa wprowadziła także mechanizm parytetu płci, zgodnie z którym udział kandydatów jednej płci na listach wyborczych danej partii nie mógł przekraczać 60%. Zmiany te, wdrażane począwszy od wyborów w 2017 roku, doprowadziły do przełamania wieloletniego duopolu i ułatwiły mniejszym oraz nowym siłom politycznym wprowadzenie swoich przedstawicieli do Senatu[1][2].
Przypisy
- 1 2 Gamboa Valenzuela, R. y Morales, M. (2016). Chile’s 2015 Electoral Reform: Changing the Rules of the Game. Disponible en https://repositorio.uchile.cl/handle/2250/146235
- ↑ Leslie Schwindt-Bayer, Chile’s Gender Quota: Will It Work?, „Rice University’s Baker Institute for Public Policy”, 19 maja 2015 [dostęp 2026-06-17] (ang.).