Siarczan radu
| |||||||||||||||||
| Ogólne informacje | |||||||||||||||||
| Charakterystyka fizyczna | |||||||||||||||||
| białe kryształy | |||||||||||||||||
| Wzór chemiczny |
RaSO4 | ||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| • zapis Hilla |
O4RaS | ||||||||||||||||
| Masa molowa |
322,06 g/mol | ||||||||||||||||
| Identyfikacja | |||||||||||||||||
| Numer CAS | |||||||||||||||||
| PubChem | |||||||||||||||||
| |||||||||||||||||
| |||||||||||||||||
| Podobne związki | |||||||||||||||||
| Inne kationy | |||||||||||||||||
| Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa) | |||||||||||||||||
Siarczan radu, RaSO4 – nieorganiczny związek chemiczny z grupy siarczanów, sól radu i kwasu siarkowego.
Otrzymywanie
Można go otrzymać przez wytrącenie z roztworu dowolnej rozpuszczalnej soli radu za pomocą rozcieńczonego kwasu siarkowego[2] lub rozpuszczalnego siarczanu, np.[4]:
Tak uzyskany precypitat suszy się poprzez ogrzewanie w suchym powietrzu w temperaturze 300 °C[2].
Inną metodą jego otrzymywania jest kilkukrotne odparowanie do sucha mieszaniny bromku radu z czystym kwasem siarkowym[1].
Właściwości
Tworzy białe kryształy[3]. Jest bardzo słabo rozpuszczalny w wodzie (2,1 mg/l), najsłabiej spośród wszystkich siarczanów metali z grupy 2, około 100 razy słabiej niż siarczanu baru[1][2]. Jest dzięki temu mniej szkodliwy od innych związków radu[2]. Rozpuszcza się w stężonym H2SO4, przy czym znaczący wzrost rozpuszczalności – od kilku mg/l do >80 mg/l – następuje w zakresie stężeń 65–70%[1].
W wyniku spalenia z reduktorami, takimi jak węglik wapnia, wodorek wapnia lub węgiel, przekształca się w siarczek radu, RaS[2].
Zastosowanie
Stosowany jest jako standard promieniowania radu[2].
Przypisy
- 1 2 3 4 S.C. Lind, J.E. Underwood, C.F. Whittemore, The solubility of pure radium sulfate, „Journal of the American Chemical Society”, 40 (3), 1918, s. 465–472, DOI: 10.1021/ja02236a001 (ang.).
- 1 2 3 4 5 6 7 H.W. Kirby, Murrell L. Salutsky, The Radiochemistry of Radium, National Academy of Sciences – National Research Council, 1964, s. 12–14 [dostęp 2019-09-20] [zarchiwizowane z adresu 2017-01-26].
- 1 2 Dale L. Perry, Sidney L. Phillips, Handbook of Inorganic Compounds, CRC Press, 1995, s. 326–327, ISBN 978-0-8493-8671-8 [dostęp 2019-09-20] (ang.).
- ↑ Radium, [w:] Gmelins Handbuch der Anorganischen Chemie, wyd. 8, Berlin: Verlag Chemie, 1927, s. 61–62.