Skala depresji Becka

Skala depresji Becka (ang. Beck Depression Inventory, BDI) – skala stosowana w diagnostyce depresji, autorstwa Aarona Becka.

Skala składa się z 21 pytań, na które pacjent samodzielnie udziela odpowiedzi. Możliwe są 4 warianty odpowiedzi, które są inaczej oceniane. Kolejne warianty odpowiedzi odpowiadają zwiększonej intensywności objawów, są więc odpowiednio również wzrastająco punktowane od 0 do 3 punktów^[1].

Poziom depresji obliczany jest na podstawie zsumowanej liczby punktów. Ponieważ kwestionariusz na przestrzeni lat doczekał się kilku rewizji (m.in. oryginalna wersja z 1961 r. oraz BDI-II z 1996 r.), w literaturze można spotkać różne normy interpretacyjne. W ogólnym ujęciu klinicznym najczęściej przyjmuje się następującą punktację^[2]:

• 0–11 pkt – brak depresji lub jedynie przejściowe obniżenie nastroju,
• 12–19 pkt – depresja łagodna,
• 20–25 pkt – depresja umiarkowana,
• 26 pkt i więcej – depresja ciężka.

Skala Becka jest kwestionariuszem samoopisowym, opartym na subiektywnych odczuciach pacjenta. Z tego względu w praktyce diagnostycznej istotnym uzupełnieniem BDI jest zbadanie pacjenta przez lekarza psychiatrę lub psychologa przy wykorzystaniu obserwacyjnej skali depresji Hamiltona (HDRS). Połączenie perspektywy pacjenta z obiektywnym wywiadem klinicznym pozwala na dokładniejsze oszacowanie stopnia zaawansowania choroby.