Skowrończyk sierpodzioby

Skowrończyk sierpodzioby
Chersophilus duponti[1]
(Vieillot, 1824)
Ilustracja
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

strunowce

Podtyp

kręgowce

Gromada

ptaki

Podgromada

Neornithes

Infragromada

ptaki neognatyczne

Rząd

wróblowe

Podrząd

śpiewające

Rodzina

skowronki

Rodzaj

Chersophilus[2]
Sharpe, 1890

Gatunek

skowrończyk sierpodzioby

Synonimy
  • Alauda Duponti Vieillot, 1824[3]
  • Alaemon Margaritae A.F. Koenig, 1888[4]
Podgatunki
  • C. d. duponti (Vieillot, 1824)
  • C. d. margaritae (A.F. Koenig, 1888)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[5]

Zasięg występowania
Mapa występowania
Jaja podgatunku nominatywnego z kolekcji muzealnej

Skowrończyk sierpodzioby[6] (Chersophilus duponti) – gatunek małego ptaka z rodziny skowronków (Alaudidae).

Systematyka

Jedyny przedstawiciel rodzaju Chersophilus. Wyróżniono dwa podgatunki C. duponti[3][6][7][8]:

  • C. duponti duponti (Vieillot, 1824) – skowrończyk sierpodzioby – Hiszpania, północne Maroko, północna Algieria i północna Tunezja.
  • C. duponti margaritae (A.F. Koenig, 1888) – skowrończyk długodzioby – środkowa Algieria do zachodniego Egiptu.

Występowanie

Zasiedla część Hiszpanii oraz, wyspowo, Afrykę Północną[5]. Biotop to suche śródziemnomorskie stepy, zimą spotykany na polach i ścierniskach.

Charakterystyka

Długość ciała 17–18 cm, masa ciała 32–47 g[3], rozpiętość skrzydeł: 25–31 cm. Podobny do skowronka, lecz ciemniejszy, mniejszy i nie ma czubka. Części i wzory na ubarwieniu identyczne jak u ww. gatunku, jednakże odróżnia się charakterystycznym długim, sierpowatym dziobem i jasną brwią. Poza tym ogólnie całe kreskowanie wyraźniejsze, nogi jasnoróżowe. Młode mają na grzbiecie łuskowaty wzór.

Głos
Śpiewa fletowymi tonami i świergotami podobnymi do głosu zięby.
Tryb życia
Zazwyczaj biega, rzadko lata.
Pożywienie
Żeruje na ziemi[5]. Żywi się owadami i nasionami[3][5].

Status zagrożenia

Według IUCN gatunek narażony (ang. Vulnerable) od 2020 roku. W latach 2005–2020 miał status bliski zagrożenia (ang. Near Threatened), a jeszcze wcześniej – od 1988 roku – najmniejszej troski (ang. Least Concern). Liczebność populacji szacuje się na 19 500 – 27 300 dorosłych osobników, a jej trend uznawany jest za spadkowy[5].

Przypisy

  1. ↑ Chersophilus duponti, [w:] Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. ↑ Chersophilus, [w:] Integrated Taxonomic Information System [dostęp 2012-08-05] (ang.).
  3. 1 2 3 4 de Juana, E. & Suárez, F.: Dupont's Lark (Chersophilus duponti). [w:] del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (red.). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. Lynx Edicions, Barcelona, 2016. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-05-06)].
  4. ↑ D. Lepage, Dupont's Lark Chersophilus duponti, [w:] Avibase [online] [dostęp 2026-06-01] (ang.).
  5. 1 2 3 4 5 BirdLife International, Chersophilus duponti, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2020, wersja 2025-2 [dostęp 2026-06-01] (ang.).
  6. 1 2 Systematyka i nazewnictwo polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Rodzina: Alaudidae Vigors, 1825 – skowronki - Larks (wersja: 2025-09-28). [w:] Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2026-06-01].
  7. ↑ F. Gill, D. Donsker, P. Rasmussen (red.), IOC World Bird List (v15.1) [online], 20 lutego 2025 [dostęp 2026-06-01] (ang.).
  8. ↑ AviList Core Team, AviList: The Global Avian Checklist, v2025, 2025, DOI: 10.2173/avilist.v2025 (ang.).

Bibliografia

  • Paul Sterry, Andrew Cleve, Andy Clements, Peter Godfellow: Ptaki Europy: przewodnik. Warszawa: 2007, s. 265. ISBN 978-83-247-0818-5.

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.