Sny i kamienie

Sny i kamienie – utwór prozatorski Magdaleny Tulli opublikowany w 1995 roku. Stanowi wieloznaczną refleksję na temat miasta, języka i utopii.

Utwór spotkał się z bardzo przychylnym odbiorem krytyków literackich (m.in. Kinga Dunin, Leszek Bugajski, Michał Kłobukowski) – porównywano go z prozą Brunona Schulza, Italo Calvino, Julia Cortázara i Georges’a Pereca[1.1], chwalono go za oryginalność i udane połączenie elementów kultury europejskiej z kulturą orientalną[1.2], podkreślano również jego wieloznaczność i trudność w ustaleniu jednoznacznej interpretacji[1.3].

W 1995 roku Magdalena Tulli otrzymała za Sny i kamienie Nagrodę Fundacji im. Kościelskich[1.4]. W 1996 roku w ankiecie czasopisma "Nowy Nurt" 5 próz na pięciolecie przeprowadzonej wśród literaturoznawców i krytyków literackich Sny i kamienie były wymieniane jako jedna z najważniejszych polskich publikacji prozatorskich ówczesnego czasu[1.5].

Przypisy

  1. Przemysław Czapliński: Kalendarium życia literackiego 1976–2000. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 2003. ISBN 83-08-03417-9.
    1. ↑ S. 431.
    2. ↑ S. 430-431.
    3. ↑ S. 451.
    4. ↑ S. 446.
    5. ↑ S. 457.

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.