Stanisław Igar

Stanisław Igar

Imię i nazwisko	Czesław Kubiak
Data i miejsce urodzenia	14 lipca 1918 Płock
Data i miejsce śmierci	29 grudnia 1987 Kraków
Zawód	aktor teatralny i filmowy
Lata aktywności	1945–1987
Odznaczenia

Stanisław Igar, właśc. Czesław Kubiak (ur. 14 lipca 1918 w Płocku, zm. 29 grudnia 1987 w Krakowie) – polski aktor teatralny i filmowy.

Urodził się w rodzinie Wiktora Kubiaka i Heleny z Ihnatowiczów. Ukończył Gimnazjum im. Małachowskiego w Płocku i w 1937 rozpoczął studia na Wydziale Sztuki Aktorskiej Państwowego Instytutu Sztuki Teatralnej w Warszawie. Latem 1939 odbywał praktykę w warszawskiej rozgłośni Polskiego Radia jako spiker^[1].

W czasie okupacji niemieckiej przebywał w Warszawie, był słuchaczem konspiracyjnego Państwowego Instytutu Sztuki Teatralnej, w 1944 występował w jawnych teatrach Nowości i Maska, z którym wyjeżdżał na występy do Krakowa. W końcu 1944 znalazł się w Lublinie, gdzie w radiostacji „Pszczółka” prowadził Teatr Wyobraźni Polskiego Radia^[1].

Zadebiutował 8 marca 1945 jako aktor rolą Radosta w Ślubach panieńskich Aleksandra Fredry w reżyserii Zygmunta Bończy-Tomaszewskiego w Teatrze Popularnym w Warszawie, w którym występował do września 1945^[2]. Ukarany przez Sąd Weryfikacyjny Związku Artystów Scen Polskich za pracę w teatrach jawnych podczas wojny, musiał na pewien czas przerwać występy. Został nauczycielem w liceum w Olsztynie, z Kazimierzem Błaszczyńskim prowadził amatorski Teatr Młodych im. Michała Kajki (1946–1947^[3]) i uczył młodzież sztuki aktorskiej^[1]. W 1952 zdał aktorski egzamin eksternistyczny. Występował w Warszawie na deskach Miejskiego Teatru Dramatycznego, następnie w Olsztynie i Elblągu (w latach 1946–1952 Teatr im. Stefana Jaracza), Wrocławiu (1952–1967 Teatry Dramatyczne), Gdańsku (1967–1978 Teatr Wybrzeże), Krakowie (1979–1984 Teatr im. Juliusza Słowackiego). Sporadycznie reżyserował we Wrocławiu. Prowadził pracę pedagogiczną w Studio Teatralnym przy Państwowych Teatrach Dramatycznych we Wrocławiu (1955–1958), w Studio Kulturalno-Oświatowym Uniwersytetu Wrocławskiego (1966–1967), w Studium Aktorskim Teatrów Lalkowych przy wrocławskim Teatrze Lalek Chochlik, był też kierownikiem Studia (1967–1970), w Studio przy Teatrze Muzycznym im. Danuty Baduszkowej w Gdyni (1970–1971) oraz na Wydziale Aktorskim i Reżyserii Dramatu Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie (1978–1987). Od 1979 do końca życia był dziekanem Wydziału Aktorskiego krakowskiej Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej (Oddziału we Wrocławiu)^[1].

Zmarł w Krakowie, pochowany na cmentarzu wojskowym przy ul. Prandoty (kwatera XCVII-2-14)^[4].

• Żywy telegraf (1954)
• Irena do domu! (1955) – fryzjer
• Trzy starty (1955) – mówca na mecie etapu
• Spotkania (1957) – profesor ASP
• Milcząca gwiazda (1959) – naukowiec słuchający wykładu Arseniewa
• Sygnały (1959) – angielski marynarz
• Milczenie (1963) – ksiądz dziekan
• Ubranie prawie nowe (1963) – lekarz
• Agnieszka 46 (1964) – inspektor na inauguracji roku szkolnego
• Rękopis znaleziony w Saragossie (1964) – Don Gaspar Soarez
• Katastrofa (1965) – członek komisji powypadkowej
• Przyjaciel (1965) – witający Tichy'ego na lotnisku
• Bumerang (1966) – Adam, kierownik recepcji w hotelu
• Pan Armata (1967)
• Poczmistrz (1967) – lekarz
• Zabijaka (1967)
• Podróż za jeden uśmiech (1971) – lekarz (odc. 5)
• Podróż za jeden uśmiech (1972) – lekarz
• Linia (1974) – Stanisław Juzała, szef kontroli
• Ziemia obiecana (1974) – Grünspan
• Tylko Beatrycze (1975) – papież Jan XXII
• Ziemia obiecana (1975) – Grünspan (odc. 1–4)
• Znikąd donikąd (1975) – „Coco”, mistrz balansu
• 07 zgłoś się (1976) – rybak Kluczniak, współpracownik "Czarnego" (odc. 1)
• Blizna (1976) – minister
• Mistrz zawasze traci (1976) – Aleksander Suliechin, szachowy mistrz świata
• Jaguar 1936 (1977) – Gaborsky, właściciel autosalonu
• Noce i dnie (1977) – doktor Smołowicz (odc. 3, 8, 10)
• Pasja (1977) – profesor Wiszniewski, członek Rządu Narodowego
• Rekolekcje (1977) – profesor prowadzący sekcję zwłok Marka
• Tajny detektyw (1977) – komisarz Rajczak
• Zimne ognie (1977) – aktor Stefan Wielgosz grający "Kazimierza"
• Znak orła (1977) – Evald, kupiec krakowski (odc. 4)
• Ładny gips (1978) – John O'Roney
• Zmory (1978) – profesor Ptaszycki
• Słodkie oczy (1979) – dyrektor Adam Dubowicz, szef Kowala
• Królowa Bona (1980) – doktor di Matera (odc. 12)
• Wizja lokalna 1901 (1980) – poseł Głębocki
• Wyrok śmierci (1980) – August von Dehl
• Austeria (1982) - Apfelgrun
• Hotel Polanów i jego goście (1982) – cadyk Roow Radomsker
• Krzyk (1982) – Nowicki, pensjonariusz domu opieki
• O-bi, o-ba. Koniec cywilizacji (1984) – rzemieślnik

Źródło:^[5].

• Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1984)^[6]
• Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami (1976)^[2]

• Nagroda na III Wrocławskim Festiwalu Teatralnym za rolę Majora Trausena w przedstawieniu Skandal w Hellbergu Jerzego Broszkiewicza w Teatrze Rozmaitości we Wrocławiu (1962)
• Nagroda Towarzystwa Miłośników Wrocławia za rolę Króla w przedstawieniu Martwa królewna (1965)
• Nagroda na XIII Festiwalu Teatrów Polski Północnej w Toruniu za rolę Kardynała w Maleńkiej Alicji Edwarda Albee'ego w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku (1971)
• „Order Stańczyka” - nagroda redakcji gdańskiego miesięcznika „Litery” (1971)
• Nagroda na XXI Festiwalu Polskich Sztuk Współczesnych we Wrocławiu za rolę Rożnowskiego w przedstawieniu Sto rąk, sto sztyletów Jerzego Żurka w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie (1980)

Źródło:^[2].

• Stanisław Igar w bazie filmpolski.pl
• Stanisław Igar, [w:] Encyklopedia teatru polskiego (baza wiedzy: Osoby) [dostęp 2025-12-16] .
• Stanisław Igar w bazie IMDb (ang.)
• Stanisław Igar w bazie Filmweb
• Stanisław Igar na zdjęciach w bazie Filmoteki Narodowej „Fototeka”