Stanisław Kostiuszkin

Urodził się w Odessie, jest synem saksofonisty jazzowego Michaiła Iosifowicza i modelki Nadzieżdy Arkadiewny Kostiuszkinów. Kiedy miał rok, wraz z rodziną wyjechał z rodziną do Petersburga, gdzie spędził swoje dzieciństwo. Słuchał wówczas dużo muzyki jazzowej, uczył się też gry na fortepianie^[1].

W wieku pięciu lat wziął udział w sesji zdjęciowej dla magazynu poświęconego modzie dziecięcej. Jako nastolatek chodził do Petersburskiej Szkoły Muzycznej im. Nikołaja Rimskiego-Korsakowa, w której grał na fortepianie oraz uczył się śpiewu. W tym samym czasie był także członkiem szkolnego chóru, w którym śpiewał operowym głosem. W 1989 ukończył naukę w szkole muzycznej. W latach 1989–1990 uczył się w Konserwatorium Amsterdamskim, ukończył też Konserwatorium Petersburskie (na wydziale wokalnym)^[1].

Po powrocie z Holandii pracował w teatrze dziecięcym „Zazerkalie”, gdzie poznał swoją przyszłą żonę, Mariannę, a także wokalistę Dienisa Klawiera. W 1994 założył z nim zespół Czaj Wdwojom, pod którego szyldem wydali dziesięć albumów studyjnych: Ja nie zabudu... (1997)^[2], Poputczica (1998)^[3], Radi tiebia (1999)^[4], Nierodnaja (2000)^[5], Laskowaja moja... (2002)^[6], 10 tysiach slow o lubwi (2005)^[7], Wieczernieje czajepitije (2005)^[8], Utrennieje czajepitije (2005)^[9], Prosti... (2006)^[10] i Biełoje płatje^[11]. W 2007 wzięli udział w programie Cirk zo zwiozdami, będącym rosyjską wersją formatu Celebrity Circus, w Polsce znanym jako Gwiezdny cyrk. W 2012 zakończyli współpracę. Niedługo później Kostiuszkin założył nowy zespół – Stanley Shulman Band, który został nazwany na cześć dziadka piosenkarza, Józefa Szulmana^[1].

W 2012 rozpoczął projekt muzyczny o nazwie A-Dessa. Wydał wówczas dwa single: „Fire”^[12] i „Sirien”, który został nagrany w towarzystwie zespołu NieAngieły. Jesienią 2014 wydał singiel „Żenszcziny, ja nie tancuju!”^[13].

Uczestniczył w telewizyjnych programach rozrywkowych: Tancy so zwiozdami (2013) i Tocz-w-tocz (2015). Prowadził program Oczen karaoczen (2016) w Muz-TV^[1].

Wraz z izraelskim restauratorem Borisem Kopyłowem założył sieć kawiarni w centrach handlowych „Pyszka da pudra”^[14]. W 2015 otworzył trzy pączkarnie: jedną w Petersburgu i dwie w Rostowie nad Donem. W tym samym roku prezenterka telewizyjna Lera Kudrawciewa podpisała umowę franczyzy na produkcję pączków u Kostiuszkina. Również w tym roku piosenkarz otworzył restaurację „Ponczik-bagonczik” w Parku Chimkińskim w Moskwie^[15]. W tym samym roku zaczął sprzedawać własną linię herbat „Moj czaj” („Moja herbata”)^[1].

• 2012 – „Fire”
• 2012 – „Sirien” (z zespołem NuAngels)
• 2013 – „3G”
• 2013 – „Wsio zabudu”
• 2014 – „Ja balnik” (z Borisem Mojsiejewem)
• 2014 – „Żenszcziny, ja nie tancuju!”
• 2015 – „Ranienaja ptica”
• 2015 – „Etoj noczy”
• 2015 – „Karaoczen”
• 2016 – „U mienia wsio rowno”