Stanisław Radkowski
| Państwo działania | |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
30 listopada 1947 |
| profesor nauk technicznych | |
| Specjalność: analiza ryzyka technicznego, diagnostyka powstawania uszkodzeń, wibroakustyka[1] | |
| Alma Mater | |
| Habilitacja |
26 lutego 1996[1] |
| Profesura |
9 grudnia 2002[1] |
Stanisław Radkowski – (ur. 30 listopada 1947 w Turzynie[2]) - polski inżynier, dr hab. nauk technicznych, profesor Instytutu Pojazdów i Maszyn Roboczych Wydziału Samochodów i Maszyn Roboczych Politechniki Warszawskiej[1].
Życiorys
Należał do Zrzeszenia Studentów Polskich i Związku Młodzieży Wiejskiej[2]. W 1973 ukończył studia mechaniczne w Politechnice Warszawskiej[1]. Obronił pracę doktorską, 26 lutego 1996 habilitował się na podstawie pracy zatytułowanej Diagnozowanie powstawania uszkodzeń na podstawie niskoenergetycznych składowych sygnału wibroakustycznego[1]. 9 grudnia 2002 nadano mu tytuł profesora w zakresie nauk technicznych[1]. Pracował w Szkole Wyższej Warszawskiej[1].
Działał w Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej[2]. W 1977 został członkiem egzekutywy POP przy Wydziale Samochodów i Maszyn Roboczych Politechniki Warszawskiej[2]. W 1983 wszedł w skład egzekutywy, od 1983 do 1989 był sekretarzem, a od 1986 do 1989 pełnił funkcję I sekretarza Komitetu Zakładowego PZPR na Politechnice Warszawskiej[2].
Był profesorem zwyczajnym w Instytucie Pojazdów na Wydziale Samochodów i Maszyn Roboczych Politechniki Warszawskiej, prezesem Polskiego Towarzystwa Diagnostyki Technicznej, członkiem prezydium Komitetu Budowy Maszyn na IV Wydziale - Nauk Technicznych Polskiej Akademii Nauk, dyrektorem w Instytucie Pojazdów i dziekanem na Wydziale Samochodów i Maszyn Roboczych Politechniki Warszawskiej[1].
Jest profesorem Instytutu Pojazdów i Maszyn Roboczych Wydziału Samochodów i Maszyn Roboczych Politechniki Warszawskiej[1].