Stanisław Schmidt

Stanisław Schmidt

Data i miejsce urodzenia	16 kwietnia 1904 Borysław
Data i miejsce śmierci	4 lipca 1977 Gdańsk
Przewodniczący Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Gdańsku
Okres	od 19 lutego 1951 do 16 grudnia 1954
Przynależność polityczna	PZPR
Poprzednik	Piotr Stolarek
Następca	Julian Cybulski
Przewodniczący Prezydium MRN w Gdańsku
Okres	od 12 lutego 1958 do 27 lutego 1963
Przynależność polityczna	PZPR
Poprzednik	Julian Cybulski
Następca	Tadeusz Bejm
Odznaczenia

Stanisław Schmidt (Szmidt) (ur. 16 kwietnia 1904 w Borysławiu, zm. 4 lipca 1977 w Gdańsku^[1]) – polski działacz partyjny i państwowy, mechanik, przewodniczący Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Gdańsku (1951–1954, 1958–1963).

Syn tokarza Edwarda i Ludwiki z domu Jamroż, brat Ewy, Kazimierza, Jana i Edmunda. Po ukończeniu szkoły powszechnej w Borysławiu kształcił się w szkole zawodowej jako mistrz ślusarski i w technikum mechanicznym w Państwowej Szkole Budowy Maszyn w Grudziądzu. Od 1920 pracował w Zagłębiu Naftowym w Borysławiu, Fabryce Narzędzi Wiertniczych „Nafta” oraz Fabryce Narzędzi Rolniczych „Unia-Ventzki” w Grudziądzu. W 1935 zatrudniony jako mechanik w Warsztatach Portowych Marynarki Wojennej na Oksywiu. W okresie międzywojenny działał w PPS-Lewicy i Towarzystwie Uniwersytetu Robotniczego^[1].

W sierpniu 1939 zmobilizowany do wojska w porcie Marynarki wojennej w Helu, walczył przy obronie Helu. Po kapitulacji trafił do obozu przejściowego Victoriaschule i następnie KL Stutthof. W 1940 skierowany do podobozu „Brebernau” koło Krynicy Morskiej celem sypania wałów ochronnych, w wyniku ciężkich warunków utracił słuch w jednym uchu i zęby, a wskutek pobicia odniósł obrażenia kręgosłupa. W 1943 skierowany do pracy w fabryce beczek w Gdańsku i Stoczni Schichaua, skąd uciekł. Znalazł zatrudnienie w warsztatach samochodowych „Karol Meisner” w Gdyni^[1].

Po wojnie zatrudniony w spółdzielni „Społem” w Gdyni przy odgruzowywaniu, a następnie jako organizator i kierownik Stacji Obsługi Samochodów w Gdyni. W grudniu 1948 został członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, w 1951 ukończył kurs dla przewodniczących Prezydiów Rad Narodowych w Józefowie. Od 1951 do 1968 członek plenum i egzekutywy Komitetu Miejskiego PZPR w Gdańsku, potem członek Komitetu Dzielnicowego Gdańsk-Wrzeszcz. Pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Gdyni (1950–1951), następnie przewodniczącego Prezydium MRN w Gdańsku (19 lutego 1951 – 16 grudnia 1954, 12 lutego 1958 – 27 lutego 1963)^[1].

Pomiędzy 1954 a 1958 dyrektor Wytwórni Gazów Technicznych w Oliwie. W marcu 1963 zatrudniony w Gdańskiej Dyrekcji Budowy Osiedli Robotniczych, a po jej likwidacji do Okręgowej Dyrekcji Inwestycji Miejskich nr 1, którą kierował do maja 1968. W latach 1968–1972 prezes Robotniczej Spółdzielni „Budowlani” w Gdańsku. Działał w związkach zawodowych, a także w Związku Bojowników o Wolność i Demokrację^[1].

W 1945 poślubił Krystynę z domu Cieślicką, mieli córki Jolantę i Danutę. Został pochowany na Cmentarzu Srebrzysko w Gdańsku, w 2013 jego prochy ekshumowano i pochowano na cmentarzu w Gdyni-Małym Kacku^[1].

Odznaczony Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Walecznych i Medalem 10-lecia Polski Ludowej (1955)^[2]. Otrzymał także odznakę „Za zasługi dla Gdańska” i odznakę „Zasłużonym Ziemi Gdańskiej”^[1].