Status kryptowalut w Europie

Niemcy wdrażają regulacje dotyczące kryptoaktywów m.in. poprzez licencjonowanie usług powierniczego przechowywania kryptowalut oraz kwalifikowanie kryptoaktywów jako instrumentów finansowych^[27]. Wskazywano również, że prywatne fundusze mogą lokować do 20% inwestycji w kryptoaktywa^[28].

W sierpniu 2020 niemieckie ministerstwa finansów oraz sprawiedliwości i ochrony konsumentów przedstawiły projekt regulacji dotyczącej papierów wartościowych w formie elektronicznej (eWpG-E)^[29].

Wielka Brytania uznała w 2020, że kryptoaktywa stanowią własność, jednak nie traktuje kryptowalut jako prawnego środka płatniczego i nie posiada jednolitych regulacji w tym zakresie^[30][31]. Wydobycie kryptowalut jest dozwolone^[32].

W marcu 2022 Financial Conduct Authority (FCA) uznał działające w kraju bankomaty kryptowalutowe za nielegalne i nakazał ich zamknięcie, wskazując m.in. brak rejestracji operatorów oraz ryzyka dla konsumentów wynikające z braku regulacji i ochrony, a także naruszenia wymogów KYC/AML^[33][34].

We wrześniu 2021 Rada Najwyższa Ukrainy przyjęła ustawę legalizującą kryptowaluty, dzieląc waluty wirtualne na aktywa zabezpieczone i niezabezpieczone oraz nakładając na dostawców usług obowiązki w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy^[35].

W czerwcu 2025 zarejestrowano projekt ustawy (Draft Bill No. 13356) dotyczący możliwości utrzymywania i obrotu aktywami wirtualnymi przez bank centralny jako aktywami rezerwowymi, a we wrześniu 2025 przyjęto w pierwszym czytaniu projekt (Bill No. 10225-d) przewidujący m.in. reżim VASP oraz zasady opodatkowania określone dla zysków przy konwersjach na waluty fiducjarne^[36].

W lipcu 2020 De Nederlandsche Bank wskazywał, że pieniądz cyfrowy banku centralnego w strefie euro powinien być „bardziej programowalny” niż Bitcoin^[37][38].

Estonia opublikowała projekt ustawy AML już w 2018^[39] Wskazywano również na konkurencyjność systemu podatkowego i brak podatku dochodowego w określonych ujęciach, co miało wpływać na atrakcyjność jurysdykcji dla podmiotów z branży^[40][41] Według tego ujęcia, w 2021 ok. 55% dostawców usług kryptowalutowych na świecie miało być zarejestrowanych w Estonii (FIU / RAB)^[39] 25 marca 2024 Departament Skarbu Stanów Zjednoczonych nałożył sankcje m.in. na podmiot zarejestrowany w Estonii (Bitfingroup OÜ) powiązany z obywatelem Rosji, wskazując na wsparcie obchodzenia sankcji poprzez usługi wirtualnych aktywów i zakupy technologii^[42].

W Hiszpanii wskazywano brak odrębnej, kompleksowej legislacji dotyczącej walut wirtualnych (poza regulacjami związanymi m.in. z przeciwdziałaniem unikaniu opodatkowania, przyjętymi w lipcu 2021)^[43].

Austriacki organ nadzoru rynku finansowego FMA ostrzegał inwestorów przed ryzykiem związanym z kryptowalutami, wskazując m.in. brak nadzoru i kontroli nad walutami wirtualnymi oraz platformami obrotu^[44][45].

W 2014 węgierski bank centralny Magyar Nemzeti Bank (MNB) w komunikacie prasowym stwierdził, że kryptowaluty są „znacznie bardziej ryzykowne” niż konwencjonalne formy płatności elektronicznych, np. karty kredytowe^[46].

Duński organ nadzoru finansowego zadeklarował, że nie reguluje użycia bitcoina i że nie jest on formą waluty^[47].

17 grudnia 2013 organ opublikował komunikat wspierający ostrzeżenie EBA, a w 2017 miał wskazywać, że nie sprawuje nadzoru nad transakcjami bitcoinowymi i nie blokuje zakładania działalności w tym obszarze^[48].

W 2013 główny doradca prawny organu wskazywał możliwość rozważenia zmian istniejących regulacji finansowych w celu objęcia nimi walut wirtualnych^[49].

Szwedzki urząd skarbowy wydał wstępną decyzję dotyczącą podatku VAT od transakcji bitcoinowych, wskazując, że obrót bitcoinami nie podlega VAT, natomiast pozostaje powiązany z regulacjami nadzoru finansowego i może być traktowany jak obrót walutą^[47]. Organy nadzoru finansowego oraz bank centralny miały wskazywać, że bitcoin jest legalny, ale nie stanowi oficjalnego środka płatniczego ani prawnego środka płatniczego (legal tender)^[45].

Władze Czech wskazywały, że podmioty nabywające, sprzedające, przechowujące, zarządzające lub pośredniczące w obrocie walutami wirtualnymi, a także oferujące podobne usługi, podlegają wymogom przeciwdziałania praniu pieniędzy^[44]. Na potrzeby księgowe i podatkowe bitcoin bywa klasyfikowany jako wartość niematerialna, a nie pieniądz elektroniczny^[50].

Władze Szwajcarii wskazywały, że działalność bitcoinowa podlega przepisom AML i w pewnych sytuacjach może wymagać licencji bankowej.

5 grudnia 2013 złożono wniosek podpisany przez 45 członków parlamentu, wzywający rząd do oceny możliwości wykorzystania bitcoina przez sektor finansowy^[51].

W odpowiedzi na te rekomendacje Szwajcarska Rada Federalna opublikowała w czerwcu 2014 raport dotyczący walut wirtualnych^[52].

W grudniu 2013 norweska administracja podatkowa wskazywała, że nie klasyfikuje bitcoina jako waluty, lecz jako aktywo; zyski miały podlegać podatkowi majątkowemu, a w działalności gospodarczej zastosowanie miały mieć podatki właściwe dla sprzedaży^[53].

W Luksemburgu pierwszą licencję typu BitLicense wydano w październiku 2015^[54]