Stefan Blank-Weissberg
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Miejsce spoczynku | |
| Zawód, zajęcie | |
| Odznaczenia | |
  | |
Stefan Władysław Blank-Weissberg (ur. 23 marca 1900 w Warszawie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – polski entomolog, pszczelarz, porucznik łączności rezerwy Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys
Syn Franciszka i Ludwiki urodzony 23 marca 1900 w Warszawie[1]. Mając czternaście lat wstąpił do Legionów Polskich. 9 grudnia 1919, jako podoficer byłych Legionów Polskich został mianowany z dniem 1 grudnia 1919 podporucznikiem Wojsk Łączności. Służył wówczas w 1 Pułku Telegraficznym[2], a później w Dywizji Litewsko-Białoruskiej i 7 Dywizji Piechoty[1]. Ukończył Szkołę Podchorążych Polskiej Organizacji Wojskowej i Szkołę Telegraficzną[1]. W 1921 został przeniesiony do rezerwy[1]. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 99. lokatą w korpusie oficerów rezerwy łączności[3][4][5]. Posiadał wówczas przydział w rezerwie do 2 Pułku Łączności w Jarosławiu[6][7]. W 1934 posiadał przydział w rezerwie do Centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu[8].
Po zwolnieniu z wojska studiował nauki przyrodnicze na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Warszawskiego, równolegle od 1921 pracował jako asystent w Państwowym Muzeum Przyrodniczym. Od 1923 przez rok pracował w Instytucie Biologii Doświadczalnej im. Marcelego Nenckiego, a następnie wyjechał do Wilna, gdzie kontynuował naukę na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Stefana Batorego i pracował w Zakładzie Zoologii. W 1924 uzyskał w Wilnie tytuł doktora[1]. W 1926 powrócił do Warszawy i otrzymał etat w Zakładzie Parazytologii Państwowego Zakładu Higieny. Od 1930 przez cztery lata był starszym asystentem w Zakładzie Zoologii Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego, a następnie adiunktem powstałego Zakładu Pszczelarstwa SGGW; cztery lata później objął stanowisko kierownika tego zakładu[1] i rozpoczął prowadzenie wykładów zleconych. Pełnił funkcję sekretarza generalnego Centralnego Związku Pszczelarzy RP, jako ekspert współpracował z Ministerstwem Rolnictwa i organizacjami entomologicznymi i pszczelarskimi.
W sierpniu 1939 został zmobilizowany, podczas kampanii wrześniowej dowodził służbą telegraficzną na wschodniej Lubelszczyźnie. Po agresji ZSRR na Polskę w nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Przebywał w obozie jenieckim w Starobielsku[1]. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany potajemnie w bezimiennej mogile zbiorowej w Piatichatkach[1], gdzie od 17 czerwca 2000 mieści się oficjalnie Cmentarz Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie[9]. Figuruje na Liście Starobielskiej NKWD pod pozycją 56[1].
Upamiętnienie
5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień kapitana[10][11][12]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”[13][14][15].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Niepodległości – 16 marca 1937 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”[16] zamiast uprzednio (25 stycznia 1933) nadanego Medalu Niepodległości[17]
- Krzyż Walecznych[1]
Publikacje
- „Barcie i kłody w Polsce” /1937/;
- „Pływak z uwzględnieniem chrabąszcza i niektórych innych chrabąszczy krajowych” /1928/;
- „Znaczenie temperatur skrajnych w ekologii i biogeografii” /1932/
Zobacz też
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. 32.
- ↑ Dz. Rozk. Wojsk. Nr 98 z 28 grudnia 1919 roku, s. 2761.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 974.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 892.
- ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 176.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 962.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 878.
- ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 695.
- ↑ Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. LXXIV.
- ↑ Lista osób zamordowanych w Katyniu, Charkowie, Twerze i Miednoje mianowanych pośmiertnie na kolejne stopnie. [online], web.archive.org, s. 73 [dostęp 2024-10-17] [zarchiwizowane z adresu 2016-03-27] (pol.).
- ↑ Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
- ↑ Zbrodnia katyńska, między prawdą i kłamstwem [online], edukacja.ipn.gov.pl, 2008, s. 215 [dostęp 2024-09-17] (pol.).
- ↑ Prezydent RP wziął udział w uroczystościach „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów” [online], prezydent.pl [dostęp 2024-08-26] (pol.).
- ↑ Harmonogram odczytywania nazwisk osób zamordowanych w Katyniu, Charkowie, Twerze i Miednoje mianowanych pośmiertnie na kolejne stopnie [online], policja.pl, s. 1-4 [dostęp 2024-08-28] (pol.).
- ↑ „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”. Portal polskiej Policji. [dostęp 2023-09-15].
- ↑ M.P. z 1937 r. Nr 64, poz. 94 (ISAP).
- ↑ M.P. z 1933 r. Nr 24, poz. 33 (ISAP).
Bibliografia
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, 1934.
- Gabriel Brzęk, Straty wśród zoologów polskich w następstwie II wojny światowej, „Analecta. Studia i materiały z dziejów nauki” 6/2 (12) (1997) s. 179–180.
- Jerzy Ciesielski, Zuzanna Gajowniczek, Grażyna Przytulska, Wanda Krystyna Roman, Zdzisław Sawicki, Robert Szczerkowski, Wanda Szumińska: Charków. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Jędrzej Tucholski (red.). Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2003. ISBN 83-916663-5-2.
- Marek Bunalski, Jerzy J. Lipa, Janusz Nowacki, Almanach Entomologów Polskich XX wieku (red.), „Wiadomości Entomologiczne”. XX (suplement), 2001
- Słownik biologów polskich, Stanisław Feliksiak (red.), Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1987, s. 75, ISBN 83-01-00656-0, OCLC 835877296.
Linki zewnętrzne
- Stefan Blank-Weissberg – publikacje w bibliotece Polona