Stefania Kornacka

Stefania Kornacka

Felicja Stefania Kornacka

Stefania Kornacka w roli Babuleńki w przedstawieniu "O krasnoludkach i sierotce Marysi" - Teatr Nowej Warszawy, 1950
Imię i nazwisko	Felicja Stefania Około-Kułak
Data i miejsce urodzenia	22 grudnia 1900 Warszawa
Data i miejsce śmierci	16 września 1997 Konstancin-Jeziorna
Zawód	aktorka teatralna i filmowa
Lata aktywności	1924-1977

Felicja Stefania Kornacka zam. Około-Kułak (ur. 22 grudnia 1900 w Warszawie, zm. 16 września 1996 w Konstancinie-Jeziornej) – polska aktorka teatralna i filmowa.

Ukończyła pensję Jadwigi Sikorskiej, przekształconą następnie w Państwowe Gimnazjum Żeńskie im. Królowej Jadwigi. Była również słuchaczką Instytutu Reduty (1923–1925). Debiutowała na scenie Reduty w 1924 roku i występowała tam do 1928 roku. W tymże roku zdała eksternistyczny egzamin aktorski ZASP i otrzymała angaż do Teatru Miejskiego w Płocku, w którym to zespole występowała w widowisku "Wesele na Kurpiach" w reżyserii Tadeusza Skarżyńskiego. W kolejnych latach grała w Placówce Żywego Słowa w Warszawie (1928–1929), ponownie w Płocku (1929) oraz w Teatrze Polskim w Katowicach (1929-1931). Kolejne lata spędziła w stolicy, występując w Teatrach: na Chłodnej (1931–1932), Polskim, Kameralnym, Rozmaitości, Narodowym, Nowym oraz Nowa Komedia (1932–1934), Ateneum (1934–1935), ponownie w Kameralnym (1935–1936), Stołecznym Teatrze Powszechnym (1936–1937) i w Teatrze Letnim (1937–1938)^[1].

Na początku września 1939 roku wyszła za mąż za muzykologa Jana Około-Kułaka (najprawdopodobniej zginął potem w Auschwitz-Birkenau). W czasie II wojny światowej zajmowała się handlem - sprzedawała tekstylia przy Placu Żelaznej Bramy w Warszawie. Na scenę wróciła w 1944 roku, występując w Teatrze Wojska Polskiego w Lublinie, z którym to zespołem wystąpiła następnie m.in. w Krakowie, Katowicach i Łodzi (1944–1945). Po powrocie do Warszawy była członkinią Sądu Weryfikacyjnego ZASP I instancji oraz grała w stołecznych Miejskich Teatrach Dramatycznych (1945–1949). Następnie była członkinią zespołów: Teatru Powszechnego (1949–1950) i Teatru Nowej Warszawy (Młodej Warszawy, Klasycznego) (1950–1964). W 1964 roku przeszła na emeryturę. W późniejszych latach występowała m.in. w objazdowym zespole Mieczysławy Ćwiklińskie, wystawiającym pod egidą Estrady Białostockiej sztukę "Drzewa umierają stojąc" (1968–1970). Wzięła udział w trzech spektaklach Teatru Telewizji (1961–1968) oraz pięciu audycjach Teatr Polskiego Radia (1951–1965). W 1990 roku zamieszkała w Domu Artystów Weteranów Scen Polskich w Skolimowie^[1].

W 1970 roku opublikowała wspomnienia pt. "Opowiadania aktorki" oraz rozdział pt. "Teoria" w książce "O zespole Reduty 1919–1939. Wspomnienia"^[1].

Została pochowana na cmentarzu ewangelicko-reformowanym w Warszawie (kw. O-I-2)^[1].

• Czterdziestolatek (1974) – lokatorka bloku (odc. 7)
• Człowiek z marmuru (1976)
• Żołnierze wolności (1977) – warszawska gołębiarka

Źródło: Film Polski^[2]