Stephen Miller
![]() Stephen Miller (2025) | |
| Pełne imię i nazwisko |
Stephen N. Miller |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia | |
| Zastępca szefa personelu Białego Domu | |
| Okres |
od 20 stycznia 2025 |
| Przynależność polityczna | |
Stephen N. Miller (ur. 23 sierpnia 1985 w Santa Monica) – amerykański doradca polityczny i urzędnik administracji prezydenta Donalda Trumpa. Od 2025 r. pełni funkcję zastępcy szefa personelu Białego Domu i doradcy ds. bezpieczeństwa wewnętrznego.
Życiorys
Wczesne życie i edukacja
Stephen N. Miller[1] urodził się w rodzinie żydowskiego pochodzenia w kalifornijskim Santa Monica[2]. Ma dwójkę rodzeństwa[3]. Jego matka była pracownicą socjalną, a ojciec prawnikiem, który z czasem zajął się zarządzaniem nieruchomościami[4]. Dziadkowie wyemigrowali do Stanów z Europy Wschodniej[4] (z terenów dzisiejszej Białorusi[5]). W trakcie uczęszczania do szkoły średniej zaczął zajmować wyraźne, prawicowe stanowiska polityczne. Krytykował przejawy liberalizmu szkoły, do której uczęszczał i zaczął występować w konserwatywnych audycjach radiowych[2][3].
Studiował politologię na Duke University[2]. W trakcie studiów pisał do studenckiej gazety[2]. W 2006 r. Miller bronił studentów oskarżonych o gwałt na czarnoskórej striptizerce, powoływał się na uprzedzenia rasowe, ponieważ oskarżani studenci byli biali[6]. Po niespełna roku prokuratura wycofała się z zarzutów[6]. Millera dostrzegły wtedy konserwatywne media, pojawił się w programie Billa O’Reilly’ego w Fox News[6].
Kariera
Po ukończeniu studiów pracował w Kongresie. Z rekomendacji Davida Horowitza[7] został zatrudniony jako sekretarz prasowy republikańskiej kongresmenki Michele Bachmann, później został dyrektorem ds. komunikacji w biurze kongresmena Johna Shadegga[2]. W tym okresie Miller zaprzyjaźnił się ze Stevem Bannonem, który w tamtym okresie był redaktorem portalu Breitbart News[6]. W 2009 r. Miller zaczął pracować w biurze republikańskiego senatora Jeffa Sessionsa[8], po kilku latach objął stanowisko dyrektora ds. komunikacji w jego biurze[9]. Obaj zajmowali wyraźne stanowiska antyimigracyjne[8][2]. Działali na rzecz upadku procedowanej w 2013 r. ponadpartyjnej ustawy o reformie imigracyjnej[3][8].
Praca w pierwszej administracji Trumpa
W 2016 r. Miller dołączył do sztabu kampanii Donalda Trumpa jako doradca[2]. Wkrótce awansował na stanowisko autora przemówień kandydata[2][10]. Podsuwał Trumpowi pomysły dotyczące działań w kwestiach imigracji, m.in. wysyłanie wojska do obrony granicy czy zakaz wjazdu do USA dla obywateli wybranych państw muzułmańskich[6].
Po wygranej Trumpa w wyborach zajął funkcję doradcy ds. politycznych[11][12]. Był odpowiedzialny za kształtowanie polityki imigracyjnej[2][5]. Był zwolennikiem polityki rozdzielania imigranckich rodzin – odbierania dzieci rodzicom, którzy nielegalnie przekroczyli amerykańsko-meksykańską granicę[2]. Razem z Bannonem współtworzył wiele rozporządzeń wykonawczych podpisanych przez prezydenta[13]. Pozostał w gronie sojuszników Trumpa także po ataku na Kapitol 6 stycznia 2021 roku[12]. Po przegranych przez Trumpa wyborach w 2020 r., Miller opuścił Biały Dom i założył organizację non-profit America First Legal Foundation[2][14].
Praca w drugiej administracji Trumpa
Po wygranej prezydenta w wyborach w 2024 r. został zastępcą szefa personelu Białego Domu, a także doradcą prezydenta ds. bezpieczeństwa wewnętrznego[12]. Jest uważany za jedną z najbardziej wpływowych osób w otoczeniu prezydenta[15][16][17][18][19]. Tak jak podczas pierwszej kadencji, Miller jest skoncentrowany na kreowaniu polityki imigracyjnej[20]. Jest określany jako architekt polityki masowych deportacji przeprowadzanych przez służby za prezydentury Trumpa[17]. Miller wykorzystywał istniejące przepisy, niekiedy interpretując je w szeroki sposób, by uszczelnić granice i przyspieszyć deportacje[20][14].

Miller miał być jedną z osób doradzających Trumpowi działania przeciwko Wenezueli[6][15], publicznie bronił operacji USA skierowanych w te państwo, w tym porwania prezydenta Maduro[17]. Podważał prawo Danii do kontrolowania Grenlandii[17][21], stwierdził że nikt nie będzie konfrontować się militarnie ze Stanami Zjednoczonymi w sprawie „przyszłości Grenlandii”[22].
Poglądy
Jest znany ze swoich konserwatywnych, prawicowych i antyimigracyjnych poglądów[23][6]. Przez środowisko Demokratów jest określany jako siła napędowa najostrzejszych polityk Trumpa[14][24]. Zarzucał Partii Demokratycznej antysemityzm[25][26]. Propagował teorie o rzekomych fałszerstwach podczas przegranych przez Trumpa wyborów prezydenckich w 2020 roku[27].
Po porwaniu Nicolasa Maduro przez USA, Miller stwierdził, że USA są supermocarstwem i będą zachowywać się jak supermocarstwo[28]. Twierdził, że Grenlandia powinna być częścią Stanów Zjednoczonych[28]. Za cel administracji Trumpa uważa uniemożliwienie pozyskania broni jądrowej przez Iran[29], stwierdził także, że irański reżim od dekad prowadzi wojnę przeciwko narodowi amerykańskiemu[30].
Życie prywatne
Żonaty z republikanką Katie Waldman, mają czworo dzieci[2][31]. Katie pracowała m.in. jako asystentka Elona Muska, gdy ten współpracował z administracją Trumpa[14].
Przypisy
- ↑ Public Financial Disclosure Report (OGE Form 278e) [online], United States Office of Government Ethics, 5 czerwca 2025.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 Stephen Miller | Trump, Wife, Immigration, & Facts | Britannica [online], www.britannica.com [dostęp 2026-07-21] (ang.).
- 1 2 3 Lisa Mascaro, How a liberal Santa Monica high school produced a top Trump advisor and speechwriter [online], Los Angeles Times, 17 stycznia 2017 [dostęp 2026-07-21] (ang.).
- 1 2 Eitan Arom, From Hebrew school to halls of power: Stephen Miller’s unlikely journey [online], Jewish Journal, 15 marca 2017 [dostęp 2026-07-21] (ang.).
- 1 2 Tomasz Zalewski, Kim jest Stephen Miller? Brutalny czyściciel, naczelny ideolog trumpizmu [online], www.polityka.pl, 2025 [dostęp 2026-07-21].
- 1 2 3 4 5 6 7 Andrzej Kohut, Imigranci, Wenezuela i Grenlandia. Człowiek, który stoi za najważniejszymi posunięciami Trumpa [online], Interia Wydarzenia, 17 stycznia 2026 [dostęp 2026-07-21] (pol.).
- ↑ David Horowitz [online], Frontline | PBS | Official Site | Documentary Series [dostęp 2026-07-21] (ang.).
- 1 2 3 The Politico 50: #2 – Jeff Sessions & Stephen Miller [online], Politico Magazine [dostęp 2026-07-21] (ang.).
- ↑ Julia Ioffe, How an obscure Senate aide became Trump’s intellectual architect [online], Politico Magazine, 27 czerwca 2016 [dostęp 2026-07-21] (ang.).
- ↑ Jonathan Blitzer, How Stephen Miller Manipulates Donald Trump to Further His Immigration Obsession, „The New Yorker”, 21 lutego 2020, ISSN 0028-792X [dostęp 2026-07-21] (ang.).
- ↑ Charley Lanyon, Stephen Miller Will Be Trump’s Senior Policy Adviser [online], Intelligencer, 14 grudnia 2016 [dostęp 2026-07-21] (ang.).
- 1 2 3 Jak żart stał się groźbą. Co wiemy o prawej ręce Donalda Trumpa [online], tvn24.pl, 7 stycznia 2026 [dostęp 2026-07-21].
- ↑ Izaaka Arnsdorf, Josha Dawsey, Seung Min Kim, Trump’s flashy executive actions could run aground [online], Politico, 25 stycznia 2017 [dostęp 2026-07-21] (ang.).
- 1 2 3 4 Ted Hesson, Jeff Mason, Kristina Cooke, The White House aide driving Trump’s aggressive immigration agenda [online], Reuters, 11 lipca 2025 [dostęp 2026-07-21].
- 1 2 Sarah Robins, How far does Stephen Miller’s influence extend in Trump’s White House?, „NPR”, 11 stycznia 2026 [dostęp 2026-07-22] (ang.).
- ↑ David Klion, How Stephen Miller Became the Power Behind the Throne, 11 lutego 2026, ISSN 0027-8378 [dostęp 2026-07-22] (ang.).
- 1 2 3 4 Anthony Zurcher, Stephen Miller: The aide driving Donald Trump’s most controversial policies [online], www.bbc.com, 9 lutego 2026 [dostęp 2026-07-21] (ang.).
- ↑ Ashleigh Fields, O’Reilly: Stephen Miller ‘most powerful guy in the White House’ [online], The Hill, 30 marca 2026 [dostęp 2026-07-22].
- ↑ Ashley Parker, Michael Scherer, Nick Miroff, The Wrath of Stephen Miller [online], The Atlantic, 7 stycznia 2026 [dostęp 2026-07-22] (ang.).
- 1 2 Julian E. Barnes, Maggie Haberman, Charlie Savage, Trump Appointee Pressed Analyst to Redo Intelligence on Venezuelan Gang, „The New York Times”, 16 maja 2025, ISSN 0362-4331 [dostęp 2026-07-21] (ang.).
- ↑ Alexander Hall, Stephen Miller dismisses the idea Denmark would fight for Greenland, claims it should be part of the US [online], Fox News, 5 stycznia 2026 [dostęp 2026-07-21] (ang.).
- ↑ Artur Bartkiewicz, Duńscy żołnierze będą mieli obowiązek się bronić, jeśli USA zaatakują Grenlandię [online], Rzeczpospolita, 8 stycznia 2026 [dostęp 2026-07-22].
- ↑ Zapowiadał „Amerykę tylko dla Amerykanów”. Będzie „prawą ręką” Donalda Trumpa [online], tvn24.pl, 11 listopada 2024 [dostęp 2026-07-21].
- ↑ Henry A. Giroux, Stephen Miller and the cultural politics of fascist subjectivity, „Review of Education, Pedagogy, and Cultural Studies”, 48 (2), 2026, s. 151–156, DOI: 10.1080/10714413.2026.2641688, ISSN 1071-4413 [dostęp 2026-07-22].
- ↑ Trump taps Jewish allies Stephen Miller, Lee Zeldin for top roles in administration, „The Times of Israel”, 11 listopada 2024, ISSN 0040-7909 [dostęp 2026-07-22] (ang.).
- ↑ Matt Keeley, Stephen Miller Says Dem Attacks on Him Due to 'Deep Vein of Anti-Semitism’ [online], Newsweek, 20 grudnia 2019 [dostęp 2026-07-22] (ang.).
- ↑ Aishvarya Kavi, No, Republican attempts to organize ‘alternate’ electors won’t affect the official Electoral College tally., „The New York Times”, 14 grudnia 2020, ISSN 0362-4331 [dostęp 2026-07-22] (ang.).
- 1 2 Stephen Collinson, Analysis: Trump’s new US mission statement: Strength, force, power | CNN Politics, „CNN”, 6 stycznia 2026 [dostęp 2026-07-22] (ang.).
- ↑ Taylor Penley, Stephen Miller says Iranian officials are ‘desperate’ to strike a deal with Trump after escalation [online], Fox News, 15 lipca 2026 [dostęp 2026-07-22] (ang.).
- ↑ Taylor Penley, Miller says Trump ‘unleashed’ military from ‘woke Pentagon’ constraints after years of political correctness [online], Fox News, 5 marca 2026 [dostęp 2026-07-22] (ang.).
- ↑ Rachel Raposas, Katie Miller Welcomes Fourth Baby with Husband Stephen Miller, an Influential Trump Adviser [online], People, 10 czerwca 2026 [dostęp 2026-07-22].
