Suchogrzybek jaskrawy

Suchogrzybek jaskrawy

Systematyka
Domena	eukarionty
Królestwo	grzyby
Typ	podstawczaki
Klasa	pieczarniaki
Rząd	borowikowce
Rodzina	borowikowate
Rodzaj	suchogrzybek
Gatunek	suchogrzybek jaskrawy
Nazwa systematyczna
Xerocomellus fennicus (Harmaja) Šutara[1] Czech Mycol. 60(1): 50 (2008)[2]

Suchogrzybek jaskrawy, podgrzybek jaskrawy^[3][4] (Xerocomellus fennicus (Harmaja) Šutara) – gatunek grzybów z rodziny borowikowatych (Boletaceae)^[1].

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Xerocomellus, Boletaceae, Boletales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi^[1].

Po raz pierwszy takson ten zdiagnozował w roku 1999 Harri Harmaja, nadając mu nazwę Boletellus fennicus. Obecną, uznaną przez Index Fungorum, nazwę nadał mu w 2008 r. Josef Šutara, przenosząc go do rodzaju Xerocomellus^[1].

Synonimy nazwy naukowej^[5]:

• Boletellus fennicus Harmaja 1999
• Xerocomus fennicus (Harmaja) H. Ladurner & Simonini 2003
• Boletus fennicus (Harmaja) Šutara 2007

Nazwę podgrzybek jaskrawy nadał Dariusz Karasiński wraz z Anną Kujawą, Błażejem Gierczykiem, Tomaszem Ślusarczykiem i Andrzejem Szczepkowskim w roku 2015 w pracy Grzyby wielkoowocnikowe Kampinoskiego Parku Narodowego^[4]. W 2021 r. Komisja ds. Polskiego Nazewnictwa Grzybów Polskiego Towarzystwa Mykologicznego zarekomendowała używanie nazwy suchogrzybek jaskrawy^[6].

Kapelusz

Ma średnicę od 3 do 8 centymetrów. U młodych osobników czerwony lub krwistoczerwony, później ciemnoróżowo-czerwony lub winno-czerwony, a czasami czerwonawo-brązowy do ciemnobrązowego. Kształt kapelusza początkowo półkolisty, a później wypukły^[7].

Hymenofor

Rurki i pory łatwo oddzielają się od kapelusza. Początkowo bladożółte, po uszkodzeniu szybko sinieją, pory mają ten sam kolor, zakończenia rurek są również żółte i wypukłe, a pod naciskiem silnie sinieją^[7].

Trzon

Ma wysokość od 5 do 15 centymetrów, a grubość od 1 do 3 centymetrów. Żółtawy i pokryty plamkami oraz koralowoczerwoną siateczką, początkowo czerwonawy w kierunku dna, następnie czerwony na całej powierzchni, a na końcu intensywnie czerwono-fioletowy, po uszkodzeniu silnie sinieje, często zawinięty w kierunku dna i zwężony u dołu^[7].

Miąższ

Początkowo bladożółte, następnie żółte, czerwone, po uszkodzeniu sinieje. Łagodny smak, zapach praktycznie niewyczuwalny^[7].

Wysyp zarodników

Brązowy lub ciemnooliwkowy^[7].

Cechy mikroskopowe

Mają 10–15,5 × 3,8–6,3 µm średnicy i mają wrzecionowaty, eliptyczny kształt oraz gładką powierzchnię, nie są ścięte^[7].

Gatunki podobne

• parkogrzybek czerwonawy (Hortiboletus rubellus). Charakterystyczny czerwony miąższ pod kapeluszem i pomarańczowo-czerwony miąższ u podstawy trzonu, ma gładkie zarodniki^[8].
• suchogrzybek przybrzeżny (Xerocomellus ripariellus). Ma prążkowane, nieścięte zarodniki^[8].
• Xerocomellus marekii. Również ma nieścięte prążkowane zarodniki, ale ten gatunek rośnie w pobliżu dębów^[8].
• suchogrzybek zmienny (Xerocomellus cisalpinus). Ma prążkowane, nieścięte zarodniki i rośnie w ciepłych lasach, w pobliżu dębów, buków, sosen i cedrów^[8].
• suchogrzybek obciętozarodnikowy (Xerocomellus porosporus). Jego owocniki są innego koloru, ma ścięte, nieprążkowane zarodniki^[8].

Występuje w lasach liściastych i mieszanych. Tworzy mykoryzę z brzozą (Betula) i olszą (Alnus)^[8].

Występuje w Austrii, Czechach, Danii, Finlandii i Szwecji, prawdopodobnie również w Belgii^[8] i w Polsce. Internetowy atlas podaje że występuje w Rosji, Stanach Zjednoczonych, Norwegii, Kanadzie, Estonii i na Litwie^[9].

Naziemny grzyb mykoryzowy, grzyb jadalny, niskiej wartości. Ze względu na słaby smak nie jest często zbierany. Jadalny jest po ugotowaniu i uprzednim usunięciu skórki z kapelusza, zaleca się zbieranie tylko młodych owocników^[7].