Sulcaria isidiifera
 | |
| Systematyka | |
| Domena | |
|---|---|
| Królestwo | |
| Typ | |
| Klasa | |
| Rząd | |
| Rodzina | |
| Rodzaj | |
| Gatunek |
Sulcaria isidiifera |
| Nazwa systematyczna | |
| Sulcaria isidiifera Brodo Mycotaxon 27: 115 (1986) | |
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[1] | |
 | |
Sulcaria isidiifera Brodo – gatunek grzybów należący do rodziny tarczownicowatych (Parmeliaceae)[2]. Ze względu na współżycie z glonami zaliczany jest do grupy porostów[3].
Systematyka i nazewnictwo
Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Sulcaria, Parmeliaceae, Lecanorales, Lecanoromycetidae, Lecanoromycetes, Pezizomycotina, Ascomycota, Fungi[2].
Po raz pierwszy takson ten zdiagnozował w roku 1986 kanadyjski lichenolog i botanik Irwin Murray Brodo, nadając mu nazwę Sulcaria isidiifera. Jest to nazwa, podana jako poprawna przez Index Fungorum[2]. Brak synonimów nazwy naukowej[4].
Występowanie i siedlisko
Okaz tego gatunku został zebrany po raz pierwszy w roku 1984 w rezerwacie Los Osos Oaks State Natural Reserve, w pobliżu Wybrzeża Centralnego na obszarze stanu Kalifornia w Stanach Zjednoczonych Ameryki; rósł wtedy na krzewie z gatunku Adenostoma fasciculatum. Dwa lata później opisał go lichenolog Irwin Murray Brodo[5].
Gatunek ten występuje wyłącznie w pobliżu miejsca swojego odkrycia, ograniczając się do obszaru o średnicy mniejszej niż 11 km. Rośnie w chaparralu typu nadmorskiego nie wykazując szczególnych preferencji – rośnie na wszelkich krzewach i drzewach, m.in. na Adenostoma fasciculatum, Quercus dumosa, Quercus agrifolia i Ceanothus ramulosus oraz na innych gatunkach roślin[6].
Charakterystyka
- Morfologia
Jest to porost nadrzewny (epifityczny) o długości od 3 do 5 cm. Plecha ma kolor żółto-biały, później jasnobrązowy. Soralia są wypełnione brązowymi, kolczastymi wyrostkami. S. isidiifera rozmnaża się wyłącznie bezpłciowo[7].
Ochrona
Sulcaria isidiifera jest zagrożony ze względu na działalność człowieka: zmiany sposobu użytkowania terenów, w tym rozwój budownictwa mieszkaniowego, oraz w wyniku przemian środowiska powodowanych przez m.in. pożary lasów oraz zmiany klimatyczne[8]. Rozwój budownictwa stanowi największe zagrożenie dla tego gatunku. Miasta Los Osos i Baywood znacznie rozrosły się w ciągu ostatnich 30 lat od odkrycia Sulcaria isidiifera, znajdują się one w zasięgu występowania tego gatunku, a nowa zabudowa zmniejsza i tak już niewielki obszar siedlisk tego gatunku[3]. Jeżeli zmiany te nadal będą postępować, gatunek ten może zostać wkrótce uznany za wymarły[1].
Tymczasem w roku 2019 został wpisany na Czerwoną księgę gatunków zagrożonych IUCN. W Stanach Zjednoczonych został uznany za gatunek zagrożony wyginięciem[8].
Gatunki podobne
Żyłecznik zwisający, niektóre gatunki z rodzaju brodaczka, Sulcaria spiralifera i inne gatunki z rodzaju włostka[6].
Przypisy
- 1 2 James Lendemer (Institute of Systematic Botany The New York Botanical Garden), University of Guelph) Troy McMullin (Biodiversity Institute of Ontario Herbarium, Jessica Allen (The New York Botanical Garden The City University of New York ), IUCN Red List of Threatened Species: Sulcaria isidiifera, „IUCN Red List of Threatened Species”, 30 sierpnia 2017 [dostęp 2025-12-14] [zarchiwizowane z adresu 2025-04-27].
- 1 2 3 Index Fungorum – Names Record [online], www.indexfungorum.org [dostęp 2025-12-14].
- 1 2 Sulcaria isidiifera [online], redlist.info [dostęp 2025-12-14].
- ↑ Species Fungorum – GSD Species [online], www.speciesfungorum.org [dostęp 2025-12-14].
- ↑ Mycotaxon 27: 113, 1986 [online], www.cybertruffle.org.uk [dostęp 2025-12-14].
- 1 2 Tom Carlberg, Kerry Knudsen, Sulcaria isidiifera, Sponsorship for the CALS Conservation Committee [online] [dostęp 2025-12-14] (ang.).
- ↑ Eli Balderas, Rikke Reese Næsborg, Jason Dart, Nishanta Rajakaruna, Sulcaria isidiifera: Status and conservation methods for a critically endangered lichen on the central coast of California [online], s. 35 [dostęp 2025-12-15].
- 1 2 Eli Balderas i inni, Population assessment and conservation strategies for the Critically Endangered lichen Sulcaria isidiifera, „Endangered Species Research”, 58, 2025, s. 103–121, DOI: 10.3354/esr01436, ISSN 1863-5407 [dostęp 2025-12-14] (ang.).