Survivor Series (1997)

Najważniejszą rywalizacją przed galą był konflikt Breta Harta z Shawnem Michaelsem, którego historia sięgała ich walki o mistrzostwo WWF na WrestleManii XII w 1996 roku^[2]. Michaels pokonał wtedy Harta i zdobył mistrzostwo, po czym Hart zrobił kilkumiesięczną przerwę od występów^[2]. Ich relacje z czasem uległy pogorszeniu, a według późniejszej relacji Harta konflikt nasilił się w 1997 roku, kiedy Michaels zwakował mistrzostwo z powodu kontuzji kolana i nie doszło do planowanej kolejnej walki obu wrestlerów na WrestleManii 13^[2].

Na SummerSlam Shawn Michaels był sędzią walki Harta z Undertakerem o mistrzostwo WWF, którą Hart wygrał^[2]. W kolejnych miesiącach Michaels zdobył mistrzostwo WWF European Championship, pokonując szwagra Harta, The British Bulldoga, co dodatkowo pogorszyło jego relacje z rodziną Hartów^[2]. Na Survivor Series Bret Hart miał przystąpić do walki z Michaelsem^[1] jako panujący mistrz WWF, którym był od 3 sierpnia 1997 roku^[3].

Na początku listopada Hart podpisał kontrakt z konkurencyjną organizacją World Championship Wrestling (WCW), choć nadal pozostawał mistrzem WWF^[2]. Zarządzający organizacją Vince McMahon chciał, aby Hart stracił mistrzostwo przed odejściem do WCW, ponieważ obawiał się, że konkurencja wykorzysta medialnie fakt podpisania kontraktu z aktualnym mistrzem WWF^[4][5]. Obawy McMahona wiązano między innymi z wcześniejszym incydentem z Alundrą Blayze^[6], która, będąc panującą mistrzynią, przeszła z WWF do WCW i w grudniu 1995 roku w programie Nitro wyrzuciła pas mistrzowski WWF Women’s Championship do kosza na śmieci^[7].

Według późniejszej relacji Harta powiedział on Michaelsowi, że zgodzi się przegrać z nim, jeśli zarządzający WWF Vince McMahon podejmie taką decyzję^[2]. Michaels miał odpowiedzieć, że gdyby sytuacja była odwrotna i McMahon nakazał mu przegrać z Hartem, odmówiłby^[2]. Po tej odpowiedzi Hart miał uznać, że również nie zgodzi się przegrać z Michaelsem w Montrealu^[2].

Istotną rywalizacją był konflikt Steve’a Austina z Owenem Hartem^[2]. W trakcie ich walki na SummerSlam Owen Hart nieprawidłowo wykonał manewr Piledriver, w wyniku którego Austin doznał poważnego urazu szyi i przez około 3 miesiące nie mógł walczyć^[2]. W związku z tym należące do Austina mistrzostwo WWF Intercontinental Championship zostało zwakowane, a Hart zdobył je później na gali Badd Blood: In Your House^[2]. Austin pomógł mu wtedy zwyciężyć, ponieważ chciał osobiście zmierzyć się z nim o mistrzostwo po powrocie do ringu^[2].

Ich walka na Survivor Series miała być pierwszym pojedynkiem Austina po kontuzji^[2]. Ze względu na ograniczenia fizyczne Austina oraz niedawny wstrząs mózgu Harta zaplanowano ją jako krótki pojedynek z niewielką liczbą upadków na matę^[8]. Owen Hart przystępował do gali jako panujący mistrz WWF Intercontinental Championship^[3].

Miesiąc wcześniej, na gali Badd Blood: In Your House, Glenn Jacobs zadebiutował w nowym gimmicku pod pseudonimem ringowym Kane, atakując Undertakera w czasie pierwszej walki typu Hell in a Cell^[2]. Według fabuły programów WWF Undertaker był jego bratem^[2]. Kane’a przedstawiano jako wyjątkowo trudnego do pokonania zawodnika, a na Survivor Series zaplanowano jego pierwszy pojedynek na gali pay-per-view^[2]. Jego przeciwnikiem został Mankind^[1].

Drużyna Team Canada miała zmierzyć się z drużyną złożoną z Vadera, Goldusta, Marca Mero i The Patriota^[9]. 6 dni przed galą The Patriot został wycofany z zespołu z powodu zerwania mięśnia trójgłowego ramienia^[9]. Zastąpił go Steve Blackman, który zadebiutował w WWF w odcinku Raw jako widz samowolnie interweniujący w akcję ringową^[2]. W tamtym odcinku, gdy członkowie Team Canada zaatakowali Vadera, Blackman wszedł do ringu, aby pomóc atakowanemu^[9][2]. W kayfabe został za to zatrzymany, a Vader wpłacił za niego kaucję i zaprosił do swojej drużyny^[2].

Walką wieczoru był pojedynek Breta Harta z Shawnem Michaelsem^[10] o należące do Harta mistrzostwo WWF Championship^[3]. Jeszcze przed oficjalnym rozpoczęciem walki zawodnicy wdali się w bójkę, która toczyła się przy ringu, wśród publiczności i na rampie wejściowej^[2]. Gdy weszli na ring, rozpoczęto właściwy pojedynek^[2]. Pod koniec Michaels założył Hartowi Sharpshooter, który był charakterystycznym chwytem Harta^[2]. Hart nie poddał się, ale sędzia Earl Hebner i tak nakazał zakończenie walki na korzyść Michaelsa, który został ogłoszony zwycięzcą i nowym mistrzem WWF^[2][10].

Zakończenie walki było wynikiem tajnego planu przygotowanego bez wiedzy Harta i większości pracowników WWF^[4]. Uzgodniona z Hartem wersja zakładała, że Michaels założy mu Sharpshooter, Hart odwróci chwyt, a późniejsza ingerencja członków stajni D-Generation X i Hart Foundation doprowadzi do zakończenia walki bez rozstrzygnięcia^[2][11]. W rzeczywistości Shawn Michaels, zarządzający organizacją Vince McMahon i należący do D-Generation X Triple H umówili się, że doprowadzą do przegranej Harta bez jego wiedzy^[12][2]. W realizację planu wtajemniczono między innymi agenta WWF Geralda Brisco i sędziego Earla Hebnera^[12][2]. Jim Ross i agent Pat Patterson należeli do osób celowo niepoinformowanych o planie^[13].

Kiedy Shawn Michaels założył przeciwnikowi Sharpshooter, sędzia Hebner polecił chronometrażyście zakończyć walkę, zanim Hart zdołał odwrócić chwyt^[2][11]. Po zakończeniu walki Michaels szybko opuścił arenę z nowo zdobytym pasem, a zaskoczony Hart splunął stojącemu w pobliżu ringu Vince’owi McMahonowi w twarz^[2]. Później za kulisami, czego nie zarejestrowały kamery, Hart skonfrontował się z McMahonem i uderzył go pięścią^[14]. Przy ciosie złamał sobie kość w prawej dłoni^[14].

Wydarzenie to przeszło do historii jako Montreal Screwjob^[2].