Survivor Series (2001)

Survivor Series (2001) – gala wrestlingu wyprodukowana przez organizację World Wrestling Federation (WWF). Odbyła się 18 listopada 2001 roku w hali Greensboro Coliseum Complex w Greensboro w stanie Karolina Północna i była transmitowana na żywo w systemie pay-per-view (PPV).

Walką wieczoru była drużynowa walka eliminacyjna, która zakończyła rywalizację związaną z wątkiem inwazji. Drużyna WWF (The Rock, Chris Jericho, Kane, The Big Show i The Undertaker) pokonała drużynę stajni The Alliance (Stone Cold Steve Austin, Kurt Angle, Booker T, Rob Van Dam i Shane McMahon). The Rock został jedynym niewyeliminowanym uczestnikiem.

Na gali odbyły się także 2 walki o mistrzostwa WWF i istniejącego do niedawna World Championship Wrestling (WCW). Edge pokonał Testa, zdobył mistrzostwo WWF Intercontinental Championship i połączył je z posiadanym WCW United States Championship. Tag team The Dudley Boyz pokonał drużynę The Hardy Boyz w walce w stalowej klatce, zdobywając mistrzostwo WWF World Tag Team Championship i łącząc je z posiadanym WCW World Tag Team Championship. Trish Stratus zdobyła zwakowane mistrzostwo WWF Women's Championship, a Test wygrał 22-osobową walkę typu battle royal i uzyskał roczny immunitet przed zwolnieniem.

Survivor Series kończyło rywalizację związaną z wątkiem inwazji, w której zawodników wiernych organizacji World Wrestling Federation (WWF) przeciwstawiano stajni The Alliance, którą przedstawiano jako sojusz wrestlerów reprezentujących organizacje World Championship Wrestling (WCW) i Extreme Championship Wrestling (ECW) oraz zawodników WWF, którzy przeszli na stronę grupy^[2]. Posiadaczem głównego mistrzostwa organizacji, czyli WWF Championship, był w tym czasie Stone Cold Steve Austin, reprezentujący The Alliance^[2].

Ekranowy komisarz WWF Mick Foley ogłosił połączenie części funkcjonujących mistrzostw i zapowiedział tradycyjną walkę eliminacyjną Survivor Series, która miała rozstrzygnąć konflikt^[2]. W ramach fabuły członkowie zwycięskiej strony mieli zachować pracę w WWF, a członkowie przegranej zostać zwolnieni^[2]. Wyjątek obejmował aktualnych posiadaczy mistrzostw oraz zwycięzcę walki typu Battle Royal, który otrzymywał roczny immunitet przed zwolnieniem^[2].

12 listopada 2001 roku w programie Raw Edge pokonał ówczesnego mistrza Kurta Angle’a i przejął należące do niego mistrzostwo WCW United States Championship^[3]. Tego samego wieczoru drużyna The Hardy Boyz (Matt Hardy i Jeff Hardy) pokonała Bookera T i Testa, zdobywając pasy WWF World Tag Team Championship^[3]. Na Survivor Series Edge miał zmierzyć się z posiadaczem pasa WWF Intercontinental Championship Testem, a The Hardy Boyz z posiadaczami mistrzostwa drużynowego WCW World Tag Team Championship, The Dudley Boyz (Bubba Ray Dudley i D-Von Dudley)^[3]. Nową posiadaczkę zwakowanego mistrzostwa WWF Women's Championship miała wyłonić 6-osobowa walka^[4].

W poprzedzającym właściwą galę programie Sunday Night Heat Al Snow wyzwał posiadacza mistrzostwa WWF European Championship Christiana na walkę o tytuł^[3], a Raven, Lance Storm i Justin Credible pokonali Alberta, Scotty’ego 2 Hotty’ego i Spike’a Dudleya^[5].

Główną część gali komentowali Jim Ross i Paul Heyman^[1]. Christian pokonał Ala Snowa i zachował mistrzostwo WWF European Championship^[4]. William Regal pokonał Tajiriego^[4].

Edge pokonał Testa, zdobył mistrzostwo WWF Intercontinental Championship i połączył je z posiadanym WCW United States Championship^[4]. Drużyna The Dudley Boyz (Bubba Ray Dudley i D-Von Dudley) pokonała drużynę The Hardy Boyz (Matt Hardy i Jeff Hardy) w walce w stalowej klatce, zdobywając mistrzostwo WWF World Tag Team Championship i łącząc je z posiadanym WCW World Tag Team Championship^[4]. Matt Hardy wydostał się z klatki^[6]. Jeff Hardy dotarł na jej szczyt, lecz zamiast opuścić konstrukcję wykonał Swanton Bomb w stronę D-Vona Dudleya leżącego na stole^[6]. D-Von odsunął się, Jeff uderzył w stół, a Bubba Ray przypiął go i zakończył walkę^[6].

Przed 22-osobową walką typu Battle Royal Test zaatakował Scotty’ego 2 Hotty’ego i zajął jego miejsce^[6]. Test wyeliminował na końcu Billy’ego Gunna, wygrał walkę i zgodnie z ustalonymi wcześniej zasadami, jako zwycięzca uzyskał roczny immunitet przed zwolnieniem^[4][6].

W 6-osobowej walce o zwakowane mistrzostwo kobiet WWF Women's Championship niespodzianką był udział niezapowiedzianej wcześniej Jazz, wrestlerki dawniej związanej z organizacją ECW^[6]. Trish Stratus przypięła na końcu Ivory i zdobyła zwakowane mistrzostwo^[4][6].

Walką wieczoru była drużynowa walka eliminacyjna 5 na 5 między drużyną WWF (The Rock, Chris Jericho, Kane, The Big Show i The Undertaker), a drużyną stajni The Alliance (Stone Cold Steve Austin, Kurt Angle, Booker T, Rob Van Dam i Shane McMahon)^[4]. Pierwszym wyeliminowanym był The Big Show, którego przypiął Shane McMahon^[1]. Chris Jericho wyeliminował Shane’a McMahona, Rob Van Dam Kane’a, a Kurt Angle The Undertakera^[1]. The Rock wyeliminował Bookera T, po czym Chris Jericho wyeliminował Roba Van Dama^[1]. The Rock zmusił Kurta Angle’a do poddania, a Stone Cold Steve Austin wyeliminował Chrisa Jericho^[1]. Po własnej eliminacji Jericho zaatakował The Rocka, mimo że obaj należeli do drużyny WWF^[6]. Kurt Angle wrócił do ringu i uderzył Austina pasem WWF Championship^[6]. The Rock wykonał Rock Bottom, przypiął Austina i został jedynym niewyeliminowanym uczestnikiem^[4][6]. Zwycięstwo WWF zakończyło działalność The Alliance i zwieńczyło cały wątek inwazji^[2][6].

Dzień po gali w programie Raw Mick Foley zrezygnował z ekranowej funkcji komisarza WWF^[7]. Główny zarządca Vince McMahon ogłosił zakończenie działalności The Alliance, WCW i ECW oraz zmienił nazwę należącego do The Rocka mistrzostwa WCW Championship na World Championship^[7]. Powiedział też, że zamierza odebrać Steve’owi Austinowi mistrzostwo WWF Championship i przekazać je Kurtowi Angle’owi^[7]. Ric Flair ujawnił, że odkupił udziały WWF od Shane’a i Stephanie McMahon, przez co został współwłaścicielem organizacji razem z Vince’em McMahonem^[7]. Austin ostatecznie zachował mistrzostwo po tym, jak pojawił się na arenie, zaatakował Angle’a, a Flair przekazał mu pas WWF Championship^[7].

9 grudnia 2001 roku na gali Vengeance Stone Cold Steve Austin pokonał Kurta Angle’a i zachował mistrzostwo WWF Championship^[8]. Chris Jericho pokonał The Rocka i zdobył World Championship, po czym zwyciężył Austina w walce łączącej oba główne tytuły^[8]. Jericho został pierwszym w historii niekwestionowanym mistrzem WWF (Undisputed WWF Champion), posiadającym oba główne mistrzostwa organizacji^[8].

J.D. Dunn z serwisu 411Mania ocenił galę na 7,5/10 i rekomendował ją przede wszystkim ze względu na walkę wieczoru oraz znaczenie historyczne^[2]. Pozostałą część karty walk uznał w większości za przeciętną^[2].

• Wyniki gali na stronie WWE