Survivor Series (2002)

Shawn Michaels powrócił do walk w sierpniu 2002 roku na SummerSlam, ponad 4 lata po tym, jak poważna kontuzja pleców doprowadziła do przerwania jego regularnej kariery^[4]. Zmierzył się wtedy z dawnym przyjacielem Triple H-em i pokonał go^[5]. Po zakończeniu walki Triple H zaatakował Michaelsa młotem kowalskim, dwukrotnie uderzając go w plecy^[5]. Michaels został wyniesiony z areny na noszach^[5]. Organizacja WWE przedstawiała walkę na SummerSlam jako pojedynek odbywający się bez oficjalnego udziału organizacji^[6]. Uznawała występ na Survivor Series za pierwszą oficjalną walkę Michaelsa w WWE od ponad 4 lat^[6].

W październiku 2002 roku Shawn Michaels ostrzegł Triple H-a, że może w dowolnym momencie zemścić się za jego atak po walce na SummerSlam^[7]. Według późniejszej relacji Michaelsa wypowiedź ta zwróciła uwagę zarządzającego organizacją Vince’a McMahona, który zdecydował się wówczas kontynuować powstającą rywalizację i zaplanował zdobycie przez Michaelsa mistrzostwa na Survivor Series^[7]. Michaels początkowo nie chciał wracać do ringu tak szybko, ponieważ po SummerSlam nie utrzymywał formy potrzebnej do regularnych walk^[7]. McMahon przekonał go między innymi perspektywą zdobycia mistrzostwa w Madison Square Garden^[7].

Triple H przystępował do Survivor Series jako panujący mistrz World Heavyweight Championship, który posiadał pas od 2 września 2002 roku^[3]. Na gali miał bronić mistrzostwa w walce przeciwko Shawnowi Michaelsowi, Bookerowi T, Chrisowi Jericho, Kane’owi i Robowi Van Damowi^[2].

Na potrzeby Survivor Series WWE wprowadziło nowy rodzaj walki – Elimination Chamber^[8]. Wcześniej Triple H zabiegał o wykorzystanie w WWE formatu walki typu WarGames, znanego z organizacji World Championship Wrestling^[9]. Elimination Chamber powstał jako nowa koncepcja wykorzystująca część jego założeń^[9].

W walce typu Elimination Chamber sześciu wrestlerów miało walczyć wewnątrz otoczonego stalową konstrukcją ringu^[8]. Dwóch miało rozpocząć pojedynek, a pozostali czekać w zamkniętych kapsułach i stopniowo być wypuszczanymi do walki^[8]. Wrestlerzy mieli być eliminowani przez przypięcie lub poddanie, aż pozostanie jeden zawodnik^[8].

Brock Lesnar przystępował do Survivor Series jako panujący mistrz WWE Championship. Pas posiadał od 25 sierpnia 2002 roku^[3]. Na gali miał bronić mistrzostwa przeciwko Big Showowi^[2]. W tym okresie Brock Lesnar walczył mimo kontuzji^[10]. Według jego późniejszej relacji przed Survivor Series w 2002 roku miał złamane żebra oraz uszkodzone więzadło krzyżowe tylne w prawym kolanie^[10]. Z tego powodu jego walka z Big Showem została zaplanowana jako krótki pojedynek^[10].

Trish Stratus i Victoria rywalizowały od lata 2002 roku^[11]. Stratus przystępowała do Survivor Series jako panująca mistrzyni WWE Women’s^[3]. Pas mistrzowski posiadała od 22 września 2002 roku^[3].

Latem 2002 roku Victoria powróciła do głównego składu WWE po okresie treningów w Ohio Valley Wrestling i w ciągu kilku miesięcy została włączona do rywalizacji o mistrzostwo kobiet^[12]. Na Survivor Series miała zmierzyć się z Trish Stratus w walce na zasadach hardcore, pozwalających wrestlerkom wykorzystywać w walce przedmioty znajdujące się przy ringu^[1].

Edge i Rey Mysterio przystępowali do Survivor Series jako mistrzowie WWE Tag Team^[3]. Na gali mieli bronić pasów w walce trzech tag teamów z eliminacjami przeciwko duetowi Chrisa Benoit i Kurta Angle’a oraz Los Guerreros (Eddiemu Guerrero i Chavo Guerrero)^[1]. Cała szóstka uczestniczyła w tym okresie w serii powiązanych ze sobą rywalizacji w programie SmackDown^[11].

Pierwszy w historii pojedynek typu Elimination Chamber nie miał wcześniejszego wzorca, na którym uczestnicy mogli oprzeć plan niemal 40-minutowej walki^[16]. Według późniejszej relacji Chrisa Jericho wrestlerzy pojawili się na miejscu kilka godzin wcześniej i przygotowali jedynie ogólny zarys najważniejszych momentów, a znaczna część pojedynku była improwizowana^[16].

W czasie walki Rob Van Dam wykonał z dachu jednej z kapsuł manewr Five-Star Frog Splash na leżącym Triple H-u^[17]. Ze względu na niewielką przestrzeń pod dachem komory Van Dam musiał rozpocząć skok z niewygodnej pozycji, a jego kolano uderzyło Triple H w szyję^[17]. Wewnętrzne obrażenia gardła spowodowały obrzęk utrudniający Triple H-owi oddychanie i komunikowanie się z pozostałymi uczestnikami, lecz mistrz kontynuował walkę^[17].

Przy otwieraniu kapsuł doszło do błędu^[18]. Plan zakładał, że Shawn Michaels wejdzie do walki jako piąty zawodnik, a Kane jako ostatni, jednak kapsuła Kane’a została otwarta wcześniej^[18]. Uczestnicy musieli zmienić przygotowany przebieg pojedynku już w trakcie jego trwania^[18].

Booker T jako pierwszy dokonał eliminacji, przypinając Roba Van Dama^[1]. Chris Jericho wyeliminował Bookera oraz Kane’a^[1]. Shawn Michaels wyeliminował Jericho^[1]. W walce pozostali Michaels i panujący mistrz Triple H^[1]. Ostatnia część pojedynku trwała około dziewięciu minut^[1][16]. Michaels przypiął Triple H-a po 39 minutach i 21 sekundach, wygrywając pierwszy Elimination Chamber i przejmując tym samym należące dotąd do Triple H-a mistrzostwo World Heavyweight Championship^[1][2].

Po zakończeniu Survivor Series Triple H został przewieziony do szpitala, gdzie pozostał przez noc na obserwacji ze względu na obrzęk gardła i możliwość wystąpienia dalszych problemów z oddychaniem^[17].