Survivor Series (2007)

Według dokumentu korporacyjnego z 2006 roku gala Survivor Series w 2007 roku miała początkowo odbyć się w Montrealu, gdzie 10 lat wcześniej w czasie Survivor Series 1997 doszło do wydarzenia znanego jako Montreal Screwjob^[3]. Na początku 2007 roku miejsce organizacji zmieniono na Miami^[3]. Prezes WWE Canada Carl DeMarco jako przyczynę podał problemy z ułożeniem trasy organizacji^[3].

Batista i Undertaker przez znaczną część 2007 roku rywalizowali o mistrzostwo World Heavyweight Championship^[4]. W odcinku SmackDown z 2 listopada, kilka dni po walce Batisty z Undertakerem na gali Cyber Sunday, zapowiedziano ich kolejny pojedynek na Survivor Series, tym razem typu Hell in a Cell^[5]. Walka Hell in a Cell miała zakończyć trwającą od miesięcy rywalizację o mistrzostwo^[6].

20 maja 2007 roku, przed zaplanowaną na gali Judgment Day walką Randy’ego Ortona z Shawnem Michaelsem, Orton zaatakował Michaelsa za kulisami^[7]. Michaels mimo ataku przystąpił do walki przeciwko Ortonowi, lecz ze względu na stan Michaelsa sędzia przerwał pojedynek i przyznał zwycięstwo Ortonowi^[7]. W programach WWE mówiono, że Orton spowodował u Michaelsa poważne wstrząśnienie mózgu^[8]. Po Judgment Day Michaels przez 5 miesięcy nie występował w ringu^[8].

Michaels wrócił do programu Raw 8 października i tego samego wieczoru zaatakował Ortona ruchem Sweet Chin Music^[7]. Na gali Cyber Sunday Michaels wygrał walkę o WWE Championship przez dyskwalifikację Ortona, ale taki wynik nie powodował zmiany posiadacza pasa, więc Orton obronił mistrzostwo^[7]. Następnego dnia Vince McMahon przyznał Michaelsowi prawo do walki rewanżowej przeciwko Ortonowi^[7].

Przed Survivor Series posiadacz pasa WWE Championship Randy Orton przekonał menedżera generalnego programu Raw Williama Regala, aby zakazał Shawnowi Michaelsowi wykonywania ruchu Sweet Chin Music^[8]. Użycie go miało oznaczać dyskwalifikację Michaelsa i utratę prawa do kolejnej walki o WWE Championship^[8]. Orton natomiast miałby stracić pas, gdyby został zdyskwalifikowany albo celowo próbował doprowadzić do własnej dyskwalifikacji^[8]. 12 listopada, w ostatnim odcinku Raw przed Survivor Series, Orton zaatakował Michaelsa i wykonał na nim manewr RKO^[7].

Na Survivor Series zaplanowano walkę drużynową z eliminacjami, w której zespół Triple H-a miał zmierzyć się z drużyną Umagi^[1]. Początkowo w zespole Triple H-a znajdował się także Matt Hardy^[9]. W ostatnim programie SmackDown przed galą, MVP zaatakował Hardy’ego^[9]. Atak miał spowodować kontuzję kolana, przez którą Hardy został wycofany z walki na Survivor Series^[9]. Drużyna Triple H-a przystępowała w związku z tym do walki w 4-osobowym składzie^[10].

Posiadacz mistrzostwa ECW Championship CM Punk miał bronić pasa w walce typu Triple threat przeciwko Johnowi Morrisonowi i The Mizowi^[2]. 2 dni przed Survivor Series Morrison i Miz zdobyli mistrzostwo drużynowe WWE Tag Team Championship po pokonaniu MVP-a i Matta Hardy’ego w programie SmackDown^[2]. Przed galą obaj pretendenci zawarli tymczasowy sojusz przeciwko Punkowi, mimo że mistrzostwo ECW mógł zdobyć tylko jeden z nich^[2].

W jednym z odcinków programu WWE Vince McMahon okazał się ojcem niskorosłego Hornswoggle'a^[11]. Ponieważ chciał go zahartować, zaplanował jego walkę ze znacznie większym The Great Khalim^[11].

Cody Rhodes przez kilka tygodni walczył z Hardcore’em Hollym i mimo kolejnych porażek stopniowo zdobywał szacunek bardziej doświadczonego wrestlera^[12]. Rhodes i Holly zaczęli tworzyć tag team^[12]. Wkrótce zostali pretendentami do walki o należące do Lance’a Cade’a i Trevora Murdocha mistrzostwo World Tag Team Championship^[12][13].

W poprzedzającym Survivor Series odcinku Raw, Mickie James, Michelle McCool i Kelly Kelly pokonały Melinę, Jillian Hall i Laylę^[14]. Na Survivor Series zaplanowano 10-osobową walkę drużynową kobiet w układzie 5 na 5^[14]. Drużynę Mickie James tworzyły James, Michelle McCool, Kelly Kelly, Maria i Torrie Wilson, a w zespole Beth Phoenix znalazły się Phoenix, Melina, Jillian Hall, Layla i Victoria^[14][13].

Drużyna Triple H-a w składzie Triple H, Jeff Hardy, Kane i Rey Mysterio zmierzyła się z zespołem Umagi, Finlaya, Big Daddy V, Mr. Kennedy’ego i MVP-a w walce drużynowej z eliminacjami^[1]. W narożniku, ale poza ringiem, Umadze towarzyszył Matt Striker^[1]. Zespół Triple H-a rozpoczynał walkę w 4-osobowym składzie przeciwko 5 zawodnikom drużyny Umagi^[10].

Big Daddy V wykonał na Kane’ie ruch Ghetto Drop i uderzył go łokciem, po czym wyeliminował go przypięciem^[10]. Umaga wykonał na Reyu Mysterio ruch Samoan Spike, po czym wyeliminował go przypięciem^[16]. Po eliminacji Mysterio Triple H i Jeff Hardy pozostali sami przeciwko całej 5-osobowej drużynie przeciwników^[10]. Hardy wykonał na MVP-ie ruch Twist of Fate i wyeliminował go przypięciem^[16]. Big Daddy V wykonał niecelny splash i trafił nim własnego partnera, Mr. Kennedy’ego^[10]. Triple H wykorzystał sytuację i przypiął Kennedy’ego, eliminując go z walki^[16]. Następnie Triple H i Hardy wspólnie wykonali na Big Daddy V podwójny DDT, po którym Triple H przypiął Big Daddy V i wyeliminował go^[16]. Później Triple H wykonał na Finlayu Pedigree i wyeliminował przypięciem^[10].

Umaga pozostał jedynym zawodnikiem swojej drużyny, a po drugiej stronie miał jeszcze dwóch przeciwników^[10]. Triple H wykonał na Umadze Pedigree, a Jeff Hardy Swanton Bomb^[10]. Hardy przypiął Umagę i wyeliminował ostatniego przeciwnika, zapewniając zwycięstwo drużynie Team Triple H^[10]. Triple H i Hardy zostali jedynymi niewyeliminowanymi zawodnikami^[10].

Posiadacz mistrzostwa WWE Championship Randy Orton bronił pasa w walce przeciwko Shawnowi Michaelsowi^[8]. Zgodnie z warunkami pojedynku Michaels nie mógł użyć ruchu Sweet Chin Music, ponieważ zostałby zdyskwalifikowany i straciłby prawo do kolejnej walki o mistrzostwo^[8]. Dlatego próbował wygrać przez zmuszenie Ortona do poddania się, stosując między innymi Sharpshooter, crossface i Ankle Lock^[8]. Orton wykonał na Michaelsie RKO, przypiął go i obronił mistrzostwo^[8].

Po zakończeniu pojedynku, gdy wynik był już ustalony, Michaels zaatakował Ortona kopnięciem Sweet Chin Music^[8].

W walce wieczoru Batista zmierzył się z Undertakerem w pojedynku typu Hell in a Cell o należące do Batisty mistrzostwo World Heavyweight Championship^[6]. Zawodnicy używali jako broni stalowych krzeseł, stołu i ustawionych przy ringu schodków^[6]. Undertaker wykonał na Batiście Tombstone Piledrivery 2 razy, za drugim ciskając przeciwnika na schodki^[6].

Gdy Undertaker próbował przypiąć Batistę po drugim Tombstone Piledriverze, przebrany za operatora kamery Edge wyciągnął sędziego Mickiego Hensona z ringu i przerwał odliczanie^[6]. Następnie Edge wszedł do ringu, uderzył Undertakera kamerą i wykonał na nim ruch Con-Chair-To, uderzając go krzesłem w głowę opartą na podstawie stalowych schodków^[6]. Wtedy Edge ułożył Batistę na Undertakerze do przypięcia, a sędzia odliczył do trzech^[6]. Batista wygrał walkę i obronił mistrzostwo^[6].

Po walce Edge ponownie zaatakował Undertakera, uderzając go stalowym krzesłem w twarz^[6].