Sykstus Parmeński

Sykstus Parmeński

Sisto Fernando Maria Ignazio Alfredo Roberto di Borbone
Dynastia	Burbonowie parmeńscy
Data i miejsce urodzenia	1 sierpnia 1886 Wartegg
Data i miejsce śmierci	14 marca 1934 Paryż
Ojciec	Robert I (1848–1907)
Matka	Maria Antonina Portugalska (1862–1959)
Żona	Jadwiga de la Rochefoucauld (1896–1986)
Dzieci	Isabela Maria Antonina Ludwika Jadwiga (1922–2015)
Rodzeństwo	Henryk I, Józef I, Eliasz, Zyta

Książę Sykstus Burbon-Parmeński, wł. Sisto Fernando Maria Ignazio Alfredo Roberto di Borbone (ur. 1 sierpnia 1886 w Wartegg, zm. 14 marca 1934 w Paryżu) – książę z dynastii Burbonów parmeńskich, belgijski oficer podczas I wojny światowej i centralna postać tzw. sprawy Sykstusa.

Książę Sykstus był synem ostatniego księcia Parmy – Roberta I (1848–1907) i jego drugiej żony infantki Marii Antoniny Portugalskiej (1862–1959), córki króla Portugalii – Michała I Uzurpatora^[1].

Jego ojciec zmarł w 1907, a pretendentami do książęcego tronu Parmy zostali kolejno dwaj przyrodni bracia księcia Sykstusa: Henryk I i Józef I (z pierwszego małżeństwa ich ojca), którzy jednak byli opóźnieni umysłowo. Ich opiekunem został ich młodszy brat – Eliasz. Książęta nauczyli się mówić po włosku, francusku, niemiecku, hiszpańsku, portugalsku i angielsku. Ich siostra Zyta, ostatnia cesarzowa Austrii, wspominała: Dorastaliśmy w międzynarodowym środowisku. Mój ojciec początkowo uważał się za Francuza i spędzał kilka tygodni w roku ze swoimi najstarszymi dziećmi w zamku Chambord, swojej głównej posiadłości nad Loarą. Pewnego dnia zapytałam go, jak powinniśmy się opisać. Odpowiedział: »Jesteśmy francuskimi książętami, którzy panowali we Włoszech«. W rzeczywistości, spośród jego dwudziestu czterech dzieci, tylko troje urodziło się we Włoszech^[2].

14 marca 1919 książę Sykstus poślubił w Paryżu księżniczkę Jadwigę (Hedwig) de la Rochefoucauld (1896–1986), córkę księcia Armanda von Doudeauville i jego żony – Ludwiki Radziwiłłówny^[1]. Para miała jedną córkę:

• księżniczkę Isabellę Marię Antoninę Ludwikę Jadwigę (14 marca 1922 – 26 lutego 2015), od 1943 żonę hrabiego Rogera Aleksandra Luciena de la Rochefoucauld (1915–1970, zamordowanego), syna hrabiego Pierre’a Paula (1887–1970) i jego żony Henrietty Marguerite Marii de la Roche (1892–1980)^[1].

Podczas I wojny światowej książę Sykstus i jego brat książę Ksawery zaciągnęli się do armii belgijskiej. Kilku ich starszych przyrodnich braci służyło zaś po przeciwnej stronie, w armii austriackiej. Rodzona siostra księcia Sykstusa – Zyta była małżonką ostatniego cesarza Austrii (od 21 listopada 1916) Karola I Habsburga. W 1917 roku Karol I – szwagier księcia Sykstusa – w tajemnicy rozpoczął negocjacje pokojowe z Francją, a Sykstus był pośrednikiem. Sojusznik Austrii – Niemcy, nic nie wiedział o tych negocjacjach. W kwietniu 1918 cała sprawa wyszła na jaw, a Karol I zaprzeczył i zaprzeczał aż do momentu, kiedy premier Francji – Georges Clemenceau opublikował listy podpisane przez Karola I. Sprawa ta pociągnęła za sobą osłabienie pozycji międzynarodowej Austro-Węgier i jeszcze większe podporządkowanie jej upadającym Niemcom^[3].

Żonaty z francuską arystokratką, po wojnie książę Sykstus osiadł we Francji^[4]. W kolejnych latach odbył kilka wypraw badawczych do Afryki, napisał wiele książek (w tym biografię swojej praprababki Marii Luizy Hiszpańskiej, księżnej Lukki) i traktatów^[4]. Zmarł 14 marca 1934 roku w Paryżu na skutek zakażenia krwi, którego nabawił się w maju 1932 roku na Saharze podczas jednej ze swoich ostatnich wypraw^[5].