Tadeusz Chlipalski

Tadeusz Chlipalski

Państwo działania	Polska
Data i miejsce urodzenia	1 lutego 1904 Delatyn
Data i miejsce śmierci	6 lutego 1997 Kraków
Alma Mater	Politechnika Lwowska
Profesura	1964
dziekan
Wydział	Inżynierii Sanitarnej Politechniki Śląskiej
Okres spraw.	1969–1971
Odznaczenia

Tadeusz Chlipalski (ur. 1 lutego 1904 w Delatynie, zm. 6 lutego 1997 w Krakowie)^[1] – polski inżynier mechanik, specjalista w zakresie ogrzewnictwa i wentylacji.

Urodził się w Delatynie na Pokuciu jako syn nadleśniczego. Miał brata Jana, prokuratora^[2]. Ukończył szkołę powszechną we Lwowie. Absolwent XIII Gimnazjum Realnego we Lwowie. Do gimnazjum uczęszczał w latach 1914–1922, z przerwą w 1920 r., gdy jako ochotnik walczył w szeregach Wojska Polskiego. W 1928 r. ukończył studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Lwowskiej, uzyskując dyplom inżyniera mechanika^[1]. Był członkiem rzeczywistym Polskiej Korporacji Akademickiej „Znicz” we Lwowie (K! Znicz)^[3]. Po studiach do 1931 r. pracował zawodowo w pracowni projektowej prof. Eliasza Zielskiego we Lwowie, specjalizując się w projektowaniu i wykonawstwie instalacji ogrzewania i wentylacji. Po przeniesieniu się do Bielska w 1931 r. pracował jako wykładowca w Państwowej Szkole Przemysłowej oraz prowadził własną działalność w zakresie projektowania instalacji ogrzewania i wentylacji. Dzięki staraniom inż. Tadeusza Chlipalskiego, w roku 1934 zostały powołane do życia Śląskie Warsztaty Szybowcowe w Bielsku^[1]. W 1935 r. uzyskał dyplom pilota szybowcowego, a w 1937 r. pilota motorowego^[4]. Od 1935 r. zajął się konstrukcją szybowców prowadząc jako kierownik Warsztaty Szybowcowe w Bielsku, a potem Lwowskie Warsztaty Lotnicze (1938–1939)^[1].

Po wybuchu II wojny światowej został zmobilizowany i we wrześniu 1939 r. ewakuowany wraz z kierowaną przez siebie firmą i sprzętem do Rumunii. Po przedostaniu się do Francji, pracował w Zakładach Lotniczych Dewoitine w Tuluzie, a następnie przebywał w Anglii, gdzie w latach 1941–1947 pracował w zakładach Aero-Mechano Ltd. w Londynie^[1].

W 1947 r. wrócił do kraju i pracował w Krakowie zajmując się instalacjami ogrzewania i wentylacji^[5]. Od 1953 r. był zatrudniony na Politechnice Śląskiej w Gliwicach, na stanowisku zastępcy profesora^[6] (później starszego wykładowcy), jako kierownik Katedry Techniki Sanitarnej na Wydziale Inżynieryjno-Budowlanym^[7], następnie kierownik Katedry i Zakładu Ogrzewnictwa i Wentylacji na Wydziale Inżynierii Sanitarnej. Wykładał przedmioty: ogrzewnictwo, ogrzewanie i wentylacja, wentylacja przemysłowa i suszarnictwo, instalacje budowlane, wentylacja i klimatyzacja. Pełnił funkcję prodziekana Wydziału Inżynierii Sanitarnej (1956)^[6], w latach 1969–1971 dziekana tego Wydziału i przewodniczącego Wydziałowej Rady ds. Młodzieży^[8]. Decyzją Rady Państwa otrzymał w 1964 r. tytuł profesora nadzwyczajnego^[9], a tytuł profesora zwyczajnego otrzymał w roku 1972. Od 1972 r. związany z Politechniką Krakowską. Był współorganizatorem specjalności „Urządzenia cieplne zdrowotne i ochrony powietrza” na Wydziale Inżynierii Sanitarnej i Wodnej^[1]. Po przejściu na emeryturę w 1974 r. kontynuował pracę dydaktyczną na Politechnice Krakowskiej^[5].

Był autorem lub współautorem m.in. projektu ogrzewania Zamku Królewskiego na Wawelu i projektu węzła cieplnego dla Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie^[1].

Był długoletnim członkiem PZITS. Pełnił funkcję przewodniczącego Rady Ogrzewnictwa i Wentylacji przy Ministrze Budownictwa (1956–1958). Był także członkiem Sekcji Ogrzewnictwa i Wentylacji Komitetu Inżynierii Lądowej i Wodnej PAN^[1].

Był autorem licznych publikacji naukowych i 2 podręczników ogrzewnictwa^[5].

Był mężem Elżbiety z Łukowskich (1905–1990), filolożki-romanistki. Mieli synów: Andrzeja (1931–2019), architekta, projektanta obiektów służby zdrowia, założyciela i redaktora naczelnego kwartalnika „Cracovia Leopolis”, oraz Jana (1936–2018^[10])^[2].

Zmarł w Krakowie, pochowany na cmentarzu Komunalnym w Wieliczce (sektor II-5-7)^[11][12].

• Projektowanie ogrzewań zdalaczynnych obiektów przemysłowych i kotłowni energetyczno-cieplnych. „Gaz Woda” 1953, nr 3, s. 85–89, nr 4, s. 113–117.
• Nowy system ogrzewania zdalaczynnego, „Gaz Woda” 1955, nr 3, s. 75–77.
• Sonda pomiarowa. „Gaz, Woda, Technika Sanitarna” nr 3, 1965.

• Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1975)^[13][14]
• Złoty Krzyż Zasługi (1972)^[15]
• Krzyż za udział w Wojnie 1918–1921^[5]
• Srebrna Odznaka „Zasłużonemu w Rozwoju Województwa Katowickiego” (1971)^[16]
• Złota Odznaka Honorowa PZITS^[4]
• Odznaka „Zasłużonemu dla Politechniki Śląskiej”^[4]
• Odznaka 25-lecia Politechniki Śląskiej (1970)^[17]