Tadeusz Stankiewicz

Tadeusz Stankiewicz

Tadeusz Stankiewicz, Stanisława Śliwińska, Mateusz Morawiecki (2018)
Data i miejsce urodzenia	7 sierpnia 1930 Puławy
Data śmierci	5 kwietnia 2024
Miejsce spoczynku	Milanówek
Zawód, zajęcie	elektromechanik
Narodowość	polska
Rodzice	Barbara Stankiewicz, Stanisław Stankiewicz
Krewni i powinowaci	Barbara Dembek (siostra)
Odznaczenia

Tadeusz Antoni Stankiewicz (ur. 7 sierpnia 1930 w Puławach, zm. 5 kwietnia 2024^[1]) – polski Sprawiedliwy wśród Narodów Świata, z zawodu elektromechanik.

Tadeusz Stankiewicz urodził się w rodzinie Barbary z domu Dysput i leśniczego Stanisława Stankiewicza^[2].

W marcu 1941^[3] Stanisław namówił Niemców na pozwolenie zatrudnienia Żydów do prac w leśniczówce w Głodnie. W ten sposób schronienie znaleźli Żydzi z getta w Opolu Lubelskim. Gdy w 1942 rozpoczęto wywózki do obozów zagłady, wokół leśniczówki Stankiewiczów ukrywało się ponad 200 osób. Stanisław pomagał Żydom budować szałasy w lesie, znajdować kryjówki w okolicznych zabudowaniach, zdobywać jedzenie. Tadeusz znalazł Szlomę (Jana) Szmulewicza, który uciekł z obozu pracy w Józefowie nad Wisłą. Tadeusz wraz z siostrą Barbarą zacierali ślady ukrywających się Żydów, dbali o bezpieczeństwo transportów z żywnością, pilnowali, czy nikt nie śledzi ukrywających się. Wiosną 1942 kryjówki zostały zadenuncjowane przez Polaka o nazwisku Szyszko, ukrywający się zaś zamordowani. Przeżyli jedynie ukrywający się w zabudowaniach^[2][4]. Szyszko po wojnie został skazany na karę śmierci^[3].

Ostatecznie udało się uratować sześcioro Żydów, w tym Szmulewicza, który osiadł w Lublinie i jako jedyny z tej grupy nie wyjechał z Polski. Przyjaźnili się z Tadeuszem do śmierci Jana w 2007^[2].

Po wojnie przez rok uczęszczał do gimnazjum w Żelechowie, a następnie w Sterdyni. Rodzina Stankiewiczów po wygnaniu ze służbowego mieszkania zamieszkała w Nurze. Tadeusz dorabiał, pomagając miejscowym rolnikom. Wyjechał stamtąd do Warszawy i kontynuował naukę w państwowym liceum techniczno-teatralnym, które ukończył. Nie został przyjęty na Politechnikę Warszawską jako „syn wroga ludu”^[5]. Pracował zawodowo jako elektromechanik obsługi widowisk teatralnych, m.in. w Teatrze Polskim w Warszawie oraz Teatrze Muzycznym. Brał udział w budowie rozgłośni radiowo-telewizyjnej. W 1995 przeszedł na emeryturę^[6].

W 1947 jego ojca porwali funkcjonariusze UB i dla upozorowania samobójstwa wyrzucili go przez okno. Tadeusz Stankiewicz o śmierci ojca dowiedział się po 10 latach, zaś jego szczątki odnaleziono i pochowano w 2021^[5].

W 2006 razem z siostrą Barbarą Dembek został odznaczony medalem Sprawiedliwych wśród Narodów Świata^[7]. W 2009 „za bohaterską postawę i niezwykłą odwagę wykazaną w ratowaniu życia Żydom podczas II wojny światowej, za wybitne zasługi w obronie godności człowieczeństwa i praw ludzkich” otrzymał Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski^[8][9]. W tym samym roku jako przedstawiciel Sprawiedliwych brał udział w wizycie w Stanach Zjednoczonych, podczas której spotkał się m.in. z prezydentem Barackiem Obamą^[10]. W 2017 odznaczony Medalem „Pro Patria”^[11].

Stankiewicz był wiceprezesem Zarządu Polskiego Towarzystwa Sprawiedliwych wśród Narodów Świata^[12].

Pochowany w Milanówku^[5].

• Stankiewicz Tadeusz [online], 10 kwietnia 2018 [dostęp 2025-12-30] [zarchiwizowane z adresu 2024-05-21] .