Tangarka niebieska
| Thraupis episcopus[1] | |||||
| (Linnaeus, 1766) | |||||
![]() | |||||
| Systematyka | |||||
| Domena | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| Królestwo | |||||
| Typ | |||||
| Podtyp | |||||
| Gromada | |||||
| Podgromada | |||||
| Infragromada | |||||
| Rząd | |||||
| Podrząd | |||||
| Rodzina | |||||
| Podrodzina | |||||
| Rodzaj | |||||
| Gatunek |
tangarka niebieska | ||||
| Synonimy | |||||
|
| |||||
| |||||
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[4] | |||||
![]() | |||||
| Zasięg występowania | |||||
![]() | |||||
Tangarka niebieska[5], tanagra niebieska[6] (Thraupis episcopus) – gatunek małego ptaka z rodziny tanagrowatych (Thraupidae), zamieszkujący Amerykę Północną i Południową. Nie jest zagrożony.
Systematyka
Wyróżniono kilkanaście podgatunków Thraupis episcopus[2][7]:
- T. episcopus cana – tangarka niebieskoskrzydła[5] – południowo-wschodni Meksyk do północno-wschodniej Kolumbii i północna Wenezuela.
- T. episcopus caesitia – Bocas del Toro.
- T. episcopus cumatilis – wyspa Coiba.
- T. episcopus nesophila – wschodnia Kolumbia do wschodniej Wenezueli, Trynidad.
- T. episcopus berlepschi – Tobago.
- T. episcopus mediana – południowo-wschodnia Kolumbia i południowa Wenezuela do północnej Boliwii.
- T. episcopus episcopus – tangarka niebieska[5] – Gujana Francuska, Gujana, Surinam do centralnej Brazylii.
- T. episcopus ehrenreichi – okolice rzeki Purús (północno-zachodnia Brazylia).
- T. episcopus leucoptera – środkowa Kolumbia.
- T. episcopus quaesita – południowo-zachodnia Kolumbia do północno-zachodniego Peru.
- T. episcopus caerulea – południowo-wschodni Ekwador i północne Peru.
- T. episcopus major – środkowe Peru.
- T. episcopus urubambae – południowo-wschodnie Peru.
- T. episcopus coelestis – południowo-wschodnia Kolumbia, wschodni Ekwador do zachodniej Brazylii i środkowego Peru.
Występowanie
Występuje od Meksyku do Peru, Boliwii i środkowej Brazylii, także w Trynidadzie i Tobago.
Morfologia i ekologia
Długość ciała 15–16 cm. Masa ciała 27–45 g[2]. Samica ubarwiona jest podobnie do samca, ale bardziej zielonawa.
Śpiew to piskliwy świergot. Bardzo ruchliwa. Samica składa 2–3 jaja, wysiadywanie trwa 13–14 dni.
Status zagrożenia
Przez IUCN gatunek klasyfikowany jest jako najmniejszej troski (LC, Least Concern). W 2019 roku organizacja Partners in Flight szacowała, że liczebność światowej populacji przekracza 50 milionów dorosłych osobników, a jej trend oceniła jako wzrostowy[4].
Przypisy
- ↑ Thraupis episcopus, [w:] Integrated Taxonomic Information System [dostęp 2016-01-31] (ang.).
- 1 2 3 4 Hilty, S.: Blue-grey Tanager (Tangara episcopus). [w:] del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (red.). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. Lynx Edicions, Barcelona, 2020. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-05-10)].
- 1 2 3 D. Lepage: Blue-grey Tanager Thraupis episcopus. [w:] Avibase [on-line]. [dostęp 2021-11-12]. (ang.).
- 1 2 BirdLife International, Tangara episcopus, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2021, wersja 2025-2 [dostęp 2026-01-29] (ang.).
- 1 2 3 Systematyka i nazwa polska za: P. Mielczarek, M. Kuziemko: Podrodzina: Thraupinae Cabanis, 1847 - tanagry - Core tanagers (wersja: 2025-04-20). [w:] Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2026-01-29].
- ↑ P. Mielczarek, W. Cichocki. Polskie nazewnictwo ptaków świata. „Notatki Ornitologiczne”. Tom 40. Zeszyt specjalny, s. 386, 1999. ISSN 0550-0842.
- ↑ F. Gill, D. Donsker, P. Rasmussen (red.): Tanagers and allies. IOC World Bird List (v15.1). [dostęp 2026-01-29]. (ang.).
Linki zewnętrzne
- Zdjęcia, nagrania głosów i krótkie filmy. [w:] eBird [on-line]. Cornell Lab of Ornithology. (ang.).


