Teściowie 3

Akcja filmu rozpoczyna się podczas organizacji poczęstunku dla gości zaproszonych do ośrodka wypoczynkowego w barze „Tropical” prowadzonym przez ekscentrycznego menedżera Marka Vajsa. Na chrzciny została zaproszona także Małgorzata, która przyjeżdża wraz z Grażyną i jest zniesmaczona prowincjonalnym gustem wystroju ośrodka. Sprawy dodatkowo się komplikują, gdy na chrzciny przyjeżdża dawno niewidziany Andrzej. Sam fakt obecności Andrzeja wzmaga u Małgorzaty nerwicę, a dawne konflikty pomiędzy czwórką głównych bohaterów odżywają. Także Andrzej, prowokacyjnie zaczepiony przez Małgorzatę w sali restauracji na oczach gości, niemal traci panowanie nad sobą^[1].

Próbując desperacko znaleźć kawę (automat do kawy, jak się okazuje, jest zepsuty), Andrzej zagląda za kulisy baru i przypadkiem nakrywa Wandę uprawiającą seks z Markiem. O całej sprawie opowiada Tadeuszowi, który doświadcza załamania w związku ze zdradą. Obaj panowie sięgają po alkohol i na rauszu decydują się zemścić na Marku. Tadeusz, znalazłszy pijanego Marka, rysuje na jego czole penis; dodatkowo, dostrzegłszy tekturę z wizerunkiem gospodarza baru, Tadeusz i Andrzej podpalają ją. Ogień rozprzestrzenia się i zajmuje błyskawicznie ośrodek. Uciekają z hotelu, lecz Andrzej w porę spostrzega, że trzeba wynieść także właściciela z płonącego budynku. Gdy Andrzej ratuje Vajsa, Wanda decyduje się pomóc gościom i zaprosić ich na tymczasowy nocleg do własnego domu. Ochłonąwszy, Tadeusz i Małgorzata na spacerze omawiają ze sobą wydarzenia, które zaszły w ich życiu. Małgorzata, postrzegając byłego męża jako bohatera, spędza z nim noc w lesie. Gdy jednak oboje wracają, nakrywa ich zazdrosna o Andrzeja Grażyna, która wytyka w furii swojej przyjaciółce hipokryzję i zrywa z nią kontakt^[1].

Nazajutrz pod dom Wandy podchodzi Marek, który żąda od kochanki rozwodu z Tadeuszem i oskarża ją o zlecenie podpalenia baru. Tadeusz, w porywie gniewu, podchodzi do Marka i uderza go w twarz, lecz sam otrzymuje cios, który zwala go na ziemię. Gdy czworo teściów dochodzi do siebie, kobiety nakłaniają Andrzeja i Tadeusza do oddania się w ręce wymiaru sprawiedliwości, żeby uniknąć skandalu. Obaj mężczyźni zostają przewiezieni na komisariat przez policję. Dzięki koneksjom ojca Wandy zostają ułaskawieni i wypuszczeni na wolność, ale za cenę przepisania spadku na potomków Wandy zamiast na nią samą. Małgorzata i Andrzej łączą się w uścisku miłosnym^[1].

Film Teściowie 3 zgromadził w kinach widownię liczącą 1,5 miliona widzów, co było drugim najwyższym wynikiem w polskim box offisie za 2025 rok (film przegrał rywalizację z Domem dobrym Wojciecha Smarzowskiego)^[10][11]. Za wysoką frekwencję twórcy filmu zostali uhonorowani Brylantowym Biletem od Stowarzyszenia „Kina Polskie”^[2]. W szczegółowym badaniu ilościowym Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej widzowie wyrażali ogromny entuzjazm dla treści filmu; ocena racjonalna respondentów wskazywała, że film jest „wybitny, znakomity” (średnia 70% przy normie wynoszącej 56%, niewiele niższa od pierwszej części)^[12.1]. W podsumowaniu PISF odnotował, że „Doceniono obsadę, a powrót M. Dorocińskiego uznano za szczególnie dobry krok. Mimo dużej dawki humoru, jakiej dostarcza film, widzowie zauważają też ważność i prawdziwość podjętych tematów”^[12.2].

Film Teściowie 3 spotkał się przeważnie z pozytywnymi ocenami krytyków. Łukasz Kołakowski z portalu Movies Room chwalił powrót Michalczuka do reżyserii cyklu: „Ojciec wrócił i już od pierwszych momentów melduje się tym, co wyróżniało jego pierwszy projekt 4 lata temu”^[13]. Zdaniem Kołakowskiego, o ile druga część serii była filmem „marnym”, Michalczuk odbudował renomę cyklu. Według Kołakowskiego znacznie poprawiony został portret psychologiczny czwórki głównych bohaterów, którzy „mają okazje porozmawiać i się uzewnętrznić, co również przebiega o klasę lepiej, niż w wielu standardowych, milczących w kwestiach problemów międzyludzkich polskich komediach”^[13]. Również Dawid Muszyński z NaEkranie.pl uznał, że trzecia część Teściów jest bardziej kompetentna warsztatowo od sequela Alabrudzińskiej: „już od pierwszego ujęcia – tradycyjnego mastershota – czuć, że wszystko jest na swoim miejscu. Wspaniałe kadry, dobrze zrobione przejścia, ciekawe plenery i dialogi, które są wyraźnie słyszalne”^[14].

Z pochwałami spotkała się także gra aktorska. Oprócz kwartetu Dorociński-Ostaszewska-Kuna-Woronowicz zwrócono uwagę na role drugoplanowe. Adam Kudyba z portalu Spider’s Web pisał, że: „Popławska w roli wyzwolonej specjalistki od tabletek Małgosi wypada poprawnie, Mecwaldowski bez pudła bawi się rolą jarmarcznego właściciela przybytku, w którym zostaje zorganizowana rodzinna impreza”^[15]. Krytykowano natomiast zakończenie^[13][14][15], które zdaniem Muszyńskiego powoduje, że „wszystkie wątki zostają zamknięte w ciągu minuty. Jakby scenarzyście zabrakło pomysłu i postanowił pójść na skróty”^[14]. Niezależnie od finału filmu, Kudyba jednak podsumował, iż „Jakub Michalczuk jest dowodem na to, że istnieją w Polsce reżyserzy, którzy umieją opowiadać komediodramaty ze społecznym tłem i dostrzegać w bohaterach przede wszystkim ludzi”^[15].