Dom dobry

Dom dobry

Tomasz Schuchardt – odtwórca jednej z dwóch głównych ról
Gatunek	dramat
Rok produkcji	2025
Data premiery	22 września 2025 (prapremiera na 50. FPFF) 7 listopada 2025 (premiera kinowa)
Kraj produkcji	Polska
Język	polski
Czas trwania	107 minut
Reżyseria	Wojciech Smarzowski
Scenariusz	Wojciech Smarzowski
Główne role	Tomasz Schuchardt Agata Turkot
Muzyka	Mikołaj Trzaska
Zdjęcia	Paweł Tybora
Scenografia	Joanna Macha
Kostiumy	Magdalena J. Rutkiewicz-Luterek
Montaż	Krzysztof Komander
Produkcja	TVN
Wytwórnia	Lucky Bob
Dystrybucja	Warner Bros. Polska

Dom dobry – polski dramat filmowy z 2025 roku w reżyserii Wojciecha Smarzowskiego, na podstawie autorskiego scenariusza. Na przykładzie losów kobiety (Agata Turkot) poniżanej, bitej i gwałconej przez swego męża (Tomasz Schuchardt) film porusza temat przemocy domowej. Dom dobry wywołał ożywioną reakcję krytyków, którzy cenili podjęcie ważnego tematu, lecz mieli podzielone opinie dotyczące sposobu ukazania w filmie przemocy i jednowymiarowości krytyki społecznej. Film Smarzowskiego otrzymał liczne nagrody i wyróżnienia, w tym pięć Orłów (za najlepszy film, reżyserię, pierwszoplanowe role Turkot i Schuchardta oraz muzykę Mikołaja Trzaski).

Gośka – młoda, atrakcyjna i energiczna kobieta – po pobycie na Wyspach Brytyjskich wraca do rodzinnego miasta. Podejmuje pracę jako lektorka języka angielskiego, planuje również wznowić studia, ale przede wszystkim chce jak najszybciej się usamodzielnić i wyzwolić spod wpływu toksycznej matki – rozchwianej emocjonalnie alkoholiczki obwiniającej własne dzieci za wszelkie swoje niepowodzenia^[1]. Poprzez internetową aplikację randkową Gośka poznaje nieco starszego Grześka Nowaka, lokalnego polityka, w którym się zakochuje^[2]. Chłopak również obdarza ją uczuciem i oświadcza się w Wenecji. Schorowana matka Gośki jest początkowo przeciwko temu związkowi. Niespodziewanie w mieszkaniu Grześka zjawia się z roszczeniami jego była żona, a dodatkowo Gośka dowiaduje się, że ma on syna. Sielankowe i spokojne życie małżeństwa kończy się dość szybko, gdy Grzesiek zaczyna stosować przemoc domową wobec Gośki. Kobieta zostaje sama ze swoją tragedią – nie może liczyć na czyjąś pomoc, bowiem dla ludzi z zewnątrz Grzesiek gra porządnego człowieka i kochającego męża. Gośka rodzi córkę, z którą zmuszona jest uciekać z domu. Trafia do ośrodka dla krzywdzonych kobiet.

Źródło^[3]:

• Agata Turkot jako Gośka Nowak
• Tomasz Schuchardt jako Grzesiek Nowak, mąż Gośki
• Agata Kulesza jako Jolka, matka Gośki
• Maria Sobocińska jako Magda, siostra Gośki
• Łukasz Gawroński jako Edek, mąż Magdy
• Arkadiusz Jakubik jako ksiądz Bogdan
• Magdalena Smalara jako siostra Elżbieta oraz jako Grażyna (2 role)
• Nadia Samagalska jako Marcelinka
• Julia Kijowska jako Halina
• Michał Czernecki jako aspirant Śliz
• Magdalena Gorzelańczyk jako Ewa Jakubowska, przyjaciółka Gośki
• Agnieszka Makowska jako Katarzyna
• Robert Wabich jako Zygmunt
• Andrzej Konopka jako burmistrz Zibi
• Agnieszka Przepiórska jako Jola, żona Zibiego

Okres zdjęciowy trwał od stycznia do kwietnia 2024 r.^[3], natomiast plan zdjęciowy zlokalizowano w Warszawie, Pruszkowie, Serocku, we wsi Sokule w gminie Wiskitki^[4] oraz w Wenecji we Włoszech. Prapremiera filmu odbyła się 22 września 2025^[5] podczas jubileuszowego 50. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni^[6], a 7 listopada 2025 trafił on premierowo do kin^[3].

Dom dobry wzbudził kontrowersje po premierze w Polsce. Marcin Grudziąż z Pełnej Sali stwierdził, że u Smarzowskiego przemoc „jest dosłowna, obrazowa i niezwykle brutalna, zwłaszcza jeżeli weźmiemy pod uwagę, że wciąż poruszamy się poza kategoriami kina gatunkowego”^[7]. Marcin Radomski z Onetu cenił achronologiczną kolejność scen, pisząc iż: „Całość przywodzi na myśl motyw pętli znany z dzieła Hasa, metaforę uwięzienia i braku wyjścia”^[8]. Antonina Zborowska w recenzji dla „Elle” relacjonowała: „Nie pamiętam, kiedy ostatni raz czułam coś tak intensywnego – coś pomiędzy wściekłością, bólem i wdzięcznością, że ktoś wreszcie powiedział to głośno”^[9]. Barbara Hollender z „Rzeczypospolitej” stwierdziła, że „reżyser zadaje mnóstwo pytań: o kondycję rodziny, społeczeństwa, państwa. O świat, w którym za zamkniętymi drzwiami mieszkania może dochodzi do tak potwornych aktów zniewolenia i niszczenia drugiej osoby”^[10].

Bartosz Staszczyszyn z Culture.pl wyraził natomiast opinię, że „Smarzowski sięga po grubą kreskę, a portrety drugoplanowych postaci to raczej jednobarwne plamy niż pełne niuansów szkice”. Staszczyszyn krytykował też niezrozumiały montaż i „efekciarski eksperyment”, czyniący opowiadaną historię pretekstowym „tabloidem”^[11]. Zdaniem Michała Jareckiego ze Spider’s Web „niemal już karykaturalny »naturalizm«” społeczny nic przecież nie wnosi […], niczemu nie służy, nie jest w żaden sposób […] usprawiedliwiony, bo jego funkcja sprowadza się wyłącznie do wywołania dyskomfortu”^[12]. Janek Brzozowski z portalu Film.org.pl wyraził zniesmaczenie „niezamierzenie groteskową” hiperbolizacją przemocy, wynikającą z „braku hamulców reżysera, który w najgorszych, a zatem najbardziej efekciarskich fragmentach sprowadza swój film na pogranicze kina eksploatacji”^[13]. Jakub Majmurek z „Krytyki Politycznej”, który cenił film Smarzowskiego, odnotował jednak, że w internecie „pojawiają się głosy zarzucające reżyserowi tanie epatowanie sensacją czy torture porn”^[14]. Przemysław Batorski z Klubu Jagiellońskiego krytykował jednowymiarową postać Grześka: „odrażający przemocowy mąż nie posiada żadnego wnętrza. Jest ludzkim automatem, w którym coś nie działa; zbrodniarzem, który powinien dostać wyrok”^[15].

• Dom dobry w bazie filmpolski.pl
• Dom dobry w bazie Filmweb
• Dom dobry w bazie IMDb (ang.)